Rozmowa z Anną Rulkiewicz, prezesem Grupy LUX MED

– Może zaczniemy od liczb, ponieważ to właśnie one najlepiej pokazują czym jest LUX MED: 8 tys. pracowników, ponad milion klientów.
– Dodałabym, do tego, że ponad 50 proc. kadry stanowią lekarze, a wśród nich wielu profesorów medycyny i wybitnych specjalistów. Mamy 71 własnych placówek, znakomicie wyposażony szpital. Utworzyliśmy spółkę LUX MED Diagnostyka, która zgodnie z nazwą zajmuje się wysoko wyspecjalizowanymi badaniami. Niedawno kupiliśmy Endoterapię – czołowy ośrodek endoskopowy w Polsce. Jesteśmy na takim etapie rozwoju, który pozwala nam poważnie myśleć o akwizycji szpitali i wejściu także do mniejszych miejscowości. Duże nadzieje łączymy z własną firmą ubezpieczeniową, stanowiącą naturalne uzupełnienie naszej oferty.

– Zamiast mówić „ja” używa pani zwykle skromnego „my”, ale to właśnie pani kierowała firmą w okresie najbardziej dynamicznego rozwoju.
– Moje pierwsze kontakty z firmą miały dość zabawny charakter. Dziesięć lat temu do LUX MED wszedł fundusz private equity z ambitnymi planami rozwoju firmy i wtedy jeden z jego przedstawicieli, który nadzorował LUX MED zaczął namawiać mnie na przejście. Trwało to kilka miesięcy. Zdążyłam nawet zaproponować mu parę innych kandydatur, ale był uparty. Uprzedzałam, że po latach intensywnej kariery zawodowej chciałabym wreszcie mieć dzieci,  a więc nie jest to dobry czas na zmianę firmy. To go nie zniechęciło i mimo perspektywy urlopu macierzyńskiego,  przyjął to ze zrozumieniem. Koniec końców, zdecydowałam się na przejście i nawet w kontrakcie zapisaliśmy możliwość urodzenia dzieci. Uprzedzając pytanie odpowiem, że wywiązałam się z tego zapisu perfekcyjnie. Jeden synek ma 7 lat, a drugi 5, ale macierzyństwo nie wpłynęło na zmniejszenie mojej aktywności i dynamiki firmy.

– Rzec można, że pani trzecie dziecko to LUX MED…
– Proszę nie zapominać, że kobieta manager musi umieć pogodzić rolę matki i szefa, co wcale nie jest łatwe. Radzę sobie z tymi dwoma rolami, ponieważ potrafię dobrze organizować czas. Kiedy zaczęłam pracować na stanowiskach kierowniczych, stwierdziłam, że – paradoksalnie – im mniej mam wolnego czasu, tym lepiej z niego korzystam.

– A co w związku z tym myśli pani o „kobiecej szkole zarządzania”?
– Bardzo mi się nie podoba to określenie. Dobrym managerem można być nosząc spodnie lub spódnicę. To kwes­tia indywidualnych predyspozycji, płeć nie ma z tym nic wspólnego.

– LUX MED znany jest z tego, że znaczna część kadry zarządzającej to panie.
– Rzeczywiście 70 proc. z 284 managerów to kobiety, ale jest to związane ze specyfiką branży. Wśród naszych pracowników też dominują panie. Podobnie wygląda to na uczelniach medycznych. Pielęgniarki to głównie kobiety, podobnie zresztą jak pracownicy obsługi klienta. Wśród lekarzy też jest wiele pań. Jedyny wyłom stanowią chirurdzy – to typowo męska specjalność. Pytał pan o specyfikę zarządzania  w naszej firmie. Myślę,  że ta wyjątkowość dotyczy wszystkich firm medycznych. Ich cechą jest niezwykle zróżnicowana kadra, a szczególnie jej trzon, czyli lekarze – ludzie o bardzo wysokich kwalifikacjach, silnym poczuciu niezależności, często wielkie indywidualności. To nie jest typ pracowników, którym można wydawać polecenia – moje zadanie polega na przekonaniu ich do określonych rozwiązań.

– Zaczynała pani pracę dla LUX MEDU jako członek zarządu odpowiedzialny za sprzedaż i marketing.
– Tak, weszłam do zarządu z takim właśnie zakresem odpowiedzialności i  moim podstawowym zadaniem było zdynamizowanie i rozwój firmy. Kiedy się pojawiłam, miała ona 4 przychodnie w stolicy. W szybkim tempie uruchomiliśmy 17 nowych placówek w największych polskich miastach. Punktem zwrotnym był zakup LUX MED w czerwcu 2007 roku przez Mid Europa Partners. Ten znany gracz rynku kapitałowego zdecydował się na inwestycje w sektor medyczny. Jednocześnie kupił Medycynę Rodzinną, a wkrótce doszło do połączenia kapitałowego obu spółek. Dla mnie była to również wielka zmiana – zostałam prezesem firmy.

– Jak przebiegały kolejne akwizycje?
– W sierpniu 2008 do Grupy został włączony PROMEDIS i CM LIM. Integracja tych firm w jeden organizm była stopniowa. Staraliśmy się znaleźć wspólne elementy, a jednocześ­nie wypromować w całej firmie najciekawsze rozwiązania wypracowane wcześniej przez poszczególne spółki. Proces ten trwał dwa lata – 2008-09. Dołączyła też do nas spółka TP Med. W styczniu 2010 roku przejęliśmy większość udziałów w spółce Tabita, powołanej w celu prowadzenia ośrodka opiekuńczego pod taką właśnie nazwą. W sierpniu 2010 roku uruchomiliśmy własny szpital w Warszawie. Dwa miesiące później rozpoczęła działalność spółka LUX MED DIAGNOSTYKA, do której trafił Med-Sport, a potem centra diagnostyczne AVI i FADO. Ostatnia z akwizycji – dokonana w kwietniu tego roku – to Endoterapia z dwoma szpitalami specjalistycznymi w Warszawie i Łodzi.

Kilkuletni skomplikowany proces kolejnych akwizycji i integracji w symboliczny sposób zamykamy ogłoszonym ostatnio rebrandingiem. Porządkujemy portfel marek, w opiece ambulatoryjnej skupiamy się na dwóch: LUX MED i Medycynie Rodzinnej, przy czym ta pierwsza, jako najsilniejsza, pozostaje wiodącą marką Grupy. Jednocześnie zmieniamy logo LUX MED, które teraz jest nowocześniejsze i nawiązuje do wcześniejszych znaków marek wchodzących w skład Grupy. Ta zmiana ma symbolizować kontynuację, ale jednocześnie „nowe otwarcie” – chcemy wyraźnie komunikować kim jesteśmy, a mamy pozycję lidera rynku, który stawia na rozwój, nowoczesność, profesjonalizm i otwarcie na potrzeby klienta.

– Szeroko komentowanym wydarzeniem było wasze wejście na rynek ubezpieczeń.
– W marcu ubiegłego roku uzyskaliśmy stosowną licencję. Korzystając z możliwości jakie stwarza prawo UE, uzys­kaliśmy ją w Szwecji. Takie właśnie rozwiązanie bardzo przyspieszyło proces budowania tego biznesu. Zaczęliśmy od pozyskiwania klientów korporacyjnych, a obecnie koncentrujemy się już na przygotowaniu oferty ubezpieczeń indywidualnych.

– Wspomniała pani wcześniej o specyfice zarządzania LUX MED. Jakimi umiejętnościami musi dysponować manager kierujący taką firmą?
– Nie zamierzam sama sobie wystawiać laurki, ale moi współpracownicy twierdzą, że szczególnie ważna jest dla nich precyzyjna komunikacja. Myślę, że właśnie komunikacja jest jednym z kluczowych czynników powodzenia procesu integracji. Jeśli jest to też powiązane z jasnym planem działania, szybkością podejmowania decyzji i dialogiem z pracownikami, szanse powodzenia nawet najbardziej skomplikowanego projektu rosną. Ważne jest też, by jasno wskazywać priorytety. Myślę, że jest to moja mocna strona, podobnie jak to, że potrafię się całkowicie skoncentrować na określonej sprawie. Czasem ma to humorystyczne nas­tępstwa – zdarza się, że nadepnę na swoje własne okulary lub zostawię otwarty bagażnik w aucie… Często powtarzam, że każdy z managerów musi – jak w szkole – „świecić przykładem”, zaczynając od tego, by samemu znakomicie realizować wszystkie zadania. Kolejna kluczowa kwestia to umiejętność szukania talentów. Nie wolno bać się ludzi, którzy są w pewnych dziedzinach lepsi od nas.

– Za co mogłaby pani zwolnić pracownika?
– Zdarza mi się to naprawdę bardzo rzadko. Jestem przekonana, że wolno robić błędy, zwłaszcza szukając nowych rozwiązań. Zarządzanie zmianą to naprawdę wielka sprawa… Nie można jednak powtarzać tych samych pomyłek. W wielu wypadkach za porażkę pracownika odpowiedzialny jest manager, który przydzielił mu niewłaściwe zadania.

– Studiowała pani za granicą, czy miało to wpływ na pani sposób zarządzania?
– Psychologiczny profil studiów niewątpliwie pomógł w dalszej pracy zawodowej. Było to jednak też owocne doświadczenie z innego punktu widzenia. Zaczęłam na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, równolegle studiowałam w Hamburgu. Żeby to pogodzić, trzeba było dobrze zorganizować swój czas, umiejętnie ustalać priorytety, wykazać determinację, czyli mieć te cechy, które dziś pomagają mi w menadżerskiej działalności. Wtedy takie predyspozycje bardzo się przydały i rozwinęły. Po ukończeniu studiów pracowałam przez jakiś czas jako tłumacz symultaniczny języka niemieckiego, ale nie przepadałam za tym zajęciem, więc szybko zaczęłam poszukiwać innego miejsca dla siebie, bliższego mojemu temperamentowi. Tu dała o sobie znać moja gotowość do zmian. Zdałam egzamin dla agentów ubezpieczeniowych. I to był – jak pokazały moje dalsze losy – strzał w dziesiątkę, bo kontakt z ludźmi, ambitne cele, to jest mój żywioł. Trafiłam do Commercial Union. Ku swojemu własnemu zaskoczeniu nie tylko spodobała mi się praca agenta, ale okazało się,  że mam świetne efekty i błyskawicznie awansowałam, osiągając stanowisko dyrektora. Po kilku latach przeszłam do Zurich Insurance Group a potem do Credit Suisse, gdzie byłam dyrektorem sprzedaży i marketingu.

Doświadczenia zebrane w poprzednim etapie mojego życia zawodowego mają dla mnie duże znaczenie, zwłaszcza w kontekście rozpoczętej działalności ubezpieczeniowej LUX MED. Wracając jednak do pańskiego pytania – wiedzy, jaką zdobyłam podczas zagranicznych studiów nie wykorzystałam bezpośrednio w pracy zawodowej, ale uważam, że studia powinny poszerzać horyzonty, tworzyć mocny fundament, na którym można budować swoją przyszłość. Studia to nie tylko,  a może nie przede wszystkim, przygotowanie do zawodu, ale jest to kształtowanie kompetencji, umiejętności adaptacji do zmian i gotowości do podejmowania ryzyka, praca nad sobą i  doskonalenie charakteru. Jeśli tak na to spojrzeć, to sądzę, że studencki etap mojego życia miał duży wpływ na to, jakim teraz jestem menadżerem.

– Na koniec chciałbym pani pogratulować nagrody Manager Award 2012, a jednocześnie zaprosić do jury kolejnej edycji.
– Bardzo dziękuję. Będzie to dla mnie zaszczyt i przyjemność.

Co lubi Anna Rulkiewicz?

Zegarki – marki i wszystko co się z nimi łączy nie mają dla niej żadnego znaczenia, dlatego nosi zegarek, który dostała w szczególnym momencie swojego życia. Ceni prezenty nie za ich wartość materialną ale sentymentalną, a więc prezent to skojarzenie z sytuacjami, ludźmi i  wydarzeniami. Podobny stosunek ma do biżuterii. Z jednym wyjątkiem – bardzo lubi szafiry
Wypoczynek – we własnym domu na wsi na pograniczu Mazowsza i Mazur. Kiedy w lecie wyjeżdża z rodziną za granicę – zawsze wybiera nowe miejsca
Kuchnia – nie jest miłośniczką żadnej kuchni narodowej. Po prostu lubi poszczególne dania, np. tatara i pierogi ruskie
Restauracje – unika spotkań biznesowych w mieście, ponieważ zajmują zbyt dużo czasu. Zwykle przyjmuje gości w swoim biurze, gdy wymaga tego sytuacja korzysta z cateringu
Perfumy – ciągle próbuje nowych zapachów
Samochód – ma być praktyczny i bezawaryjny
Hobby – żeglarstwo. Pochodzi z Iławy, ojciec zabrał ją na łódkę kiedy miała 5 lat. Uczy żeglować siedmioletniego syna. Jest wielką miłośniczką kina. Jak sama mówi: „kiedy wchodzę do Empiku kupuję wszystkie nowe DVD, potem oglądam je nocami. Mam w domu kolekcję filmów na całą ścianę.”

Rozmowa z Cyprianem Kostewiczem, dyrektorem sprzedaży i marketingu w.p.c.

– Jaki nosi pan zegarek?
– Oczywiście marki TAG Heuer, ale używam kilku marek z portfolio naszej firmy. Jestem zwolennikiem zasady, że należy dopasować zegarek od okazji. Elegancki do garnituru, sportowy do sportu. Ponieważ lubię aktywny styl życia, bliski jest mi styl TAG Heuer, który nawet w przypadku bardzo eleganckich zegarków nasuwa pewne skojarzenia ze sportem – żeglarstwem, tenisem czy też wyścigami samochodowymi.

– Ikoną tego stylu jest kwadratowy model Monaco, który ponad 40 lat temu wypromował Steve McQueen.
– Jest to jeden z nielicznych przypadków, gdy akcja marketingowa z roku 1970 jest pamiętana do dziś i wciąż budzi pozytywne emocje. Wiąże się z tym mało znana, ale ciekawa historia. Znakomity amerykański aktor grał kierowcę biorącego udział w wyścigu Le Mans. Film kręcono właśnie na tym torze. McQueen pod każdym względem starał się upodobnić do mistrza F-1 Jo Sifferta, który… nosił Monaco. Kiedy dowiedział się o tym Jack Heuer, natychmiast zdecydował się przesłać aktorowi kilka zegarków do wyboru. Sprawę trzeba było załatwić błyskawicznie, złapał więc na korytarzu młodego pracownika firmy, któremu zlecił zadanie. Działo się to w czasach, gdy na granicy szwajcarsko-francuskiej celnicy sprawdzali bagaże.

– Zapewne zażądali cła za przewożone zegarki…
– Zrozpaczony wysłannik zadzwonił z prośbą o pomoc. Po kilku godzinach oczekiwania poczuł, że ktoś mu kładzie rękę na ramieniu i mówi: „Jedziemy”. Był to sam Steve McQueen, który przyjechał na motocyklu. Młody człowiek stał się potem słynny w firmie, spędził bowiem kilka dni na planie filmowym. A aktor zdecydował się na Monaco z niebieską tarczą, wtedy jeszcze z pleksiglasową szybką. Dzisiejsza wersja jest nieco większa i ma, oczywiście, szafirowe szkiełko. Kiedy jednak z okazji czterdziestolecia tego wydarzenia pojawiła się limitowana seria Monaco, identyczna jak w 1970 roku, natychmiast została wykupiona przez kolekcjonerów. Na marginesie, koronka tego modelu umieszczona jest po lewej stronie tarczy – żeby nie dotykała dłoni kierowcy.

– W tym, co pan mówi, jest dużo pozytywnych emocji. Czy podobnie uległ pan kolekcjonerskiej pasji?
– Mam, oczywiście, kilka zegarków, ale, na szczęście, nie. Byłoby mi niezmiernie trudno zachować dystans do mojej pracy, która głównie polega na zarządzaniu działem, sprzedażą i marketingiem. Muszę zachować trzeźwy umysł, inaczej wiele limitowanych edycji znajdowało by się do tej pory w skrytym, wydzielonym miejscu w biurze zamiast na nadgarstkach naszych klientów. Poprawna jest inna interpretacja – po prostu, bardzo lubię to, co robię.

– Czy już podczas studiów chciał pan zostać managerem?
– Wręcz przeciwnie. Mówię poważnie. Moi rodzice są wysokiej klasy rehabilitantami, ojciec posiada tytuł doktora, toteż kontynuując rodzinną tradycję, trafiłem na Wydział Rehabilitacji Ruchowej warszawskiej AWF. Nie zdawałem sobie wówczas sprawy, że pracując z chorymi uczę się tego, co potrzebne mi będzie w przyszłości. Rehabilitant, podobnie jak manager, musi umieć stworzyć wizję i przekonujący plan, który prowadzi do osiągnięcia celu. Jednocześnie musi być zdecydowany i odpowiedzialny, współpracując z ludźmi, gdyż oni postrzegają drugą osobę jako specjalistę w swojej dziedzinie, dzięki któremu ich życie ulegnie poprawie. Jako młody człowiek zaliczyłem ciekawą szkołę życia. Moi rodzice zdecydowali się wyemigrować do USA, gdzie jednak nie potrafiłem sobie znaleźć miejsca. Po czterech miesiącach wróciłem do Polski dokończyć studia. Do Stanów Zjednoczonych wyjeżdżałem co roku. To wspaniały kraj z punktu widzenia turysty, ale żyć tam bym nie mógł. Już wcześniejszy, 4-letni pobyt w Libii utwierdził mnie w przekonaniu, że Polska jest moim miejscem na Ziemi. Podobnie jak wielu amerykańskich absolwentów, postanowiłem po studiach zrobić sobie długie wakacje, które trwały… 1,5 roku. Był początek lat 90. Moi koledzy rozpoczynali kariery w dużych międzynarodowych korporacjach lub wyjeżdżali za granicę. Marzyli o modelu „fura, skóra i komóra”, a ja jeździłem moim małym Fiatem i dorywczo zarabiałem jako instruktor narciarski w Dolomitach, uprawiałem na windsurfing w Grecji, USA i na moim ukochanym Helu. Jeździłem po Polsce na rowerze i żyłem beztrosko.

– W taki sposób można poznać wielu ciekawych ludzi.
– I tak się stało w moim przypadku. Moja znajoma zapytała mnie, czy przez kilka dni popracowałbym dla japońskiej agendy rządowej, która poszukiwała w Polsce partnera do uprawy grzybów shiitake. Wymagania były z mojego punktu widzenia niewielkie – znajomość angielskiego i operatywność. W błyskawicznym tempie zarobiłem znaczną kwotę i stwierdziłem: „W tym biznesie jest coś fajnego”. Zgodziłem się więc zostać tłumaczem w izraelskiej firmie, która chciała uruchomić w Polsce fabrykę wody butelkowanej Eden Springs. Na początku otrzymałem zadanie – jak się potem okazało z założenia – prawie niewykonalne. Właściciel zlecił mi uzyskanie koncesji na odwiert wody oligoceńskiej. Kiedy mi się to udało – otrzymałem propozycję stałej pracy. Była to dla mnie doskonała lekcja biznesu, zajmowałem kolejno różne stanowiska managerskie – odpowiadałem za marketing, sprzedaż, byłem też szefem oddziału. Któregoś dnia ze zdumieniem stwierdziłem, że ja – miłośnik sportu i niezależności – świetnie się czuję pracując po kilkanaście godzin dziennie, nierzadko łącznie w weekendami.

– Firma – znana dziś pod krótszą nazwą, Eden – odniosła olbrzymi sukces na rynku polskim i za granicą. Jej siedziba mieści się w Lozannie.
– Kiedy odchodziłem w 2001 roku, zatrudniała ponad 800 osób w pięciu oddziałach. W ciągu zaledwie kilku lat Eden zajął dominującą pozycję w swojej branży. Ja jednak otrzymałem ciekawszą propozycję. Zwrócił się do mnie Joel Birman z W.P.C., który wcześniej był CFO Edenu, proponując funkcję dyrektora sprzedaży i marketingu w dziale dóbr luksusowych. Zgodziłem się, prosząc jednak o trzy miesiące przerwy, którą mógłbym wykorzystać na długie wakacje, których tak bardzo brakowało mi podczas 6 lat w Edenie. Wróciłem pełen chęci do pracy i szybko okazało się, że nie będzie łatwo.

– Zdaniem ekspertów, w dziedzinie zarządzania manager, mając trudne zadanie, powinien wcześniej „podładować akumulator”.
– Po ataku na WTC 11 września 2001 roku branża artykułów luksusowych zanurkowała. A ja dodatkowo musiałem wszystko poukładać na nowo. Byłem zaskoczony rozmawiając ze sprzedawcami, którzy oferowali produkty drogie, a nie luksusowe. Rynek opierał się na podstawowych markach, a zegarek kojarzony był wyłącznie z funkcją mierzenia czasu, czy – jak kto woli – pokazywał godzinę. Jak więc mogli przekonać do nich klientów? Szczególnie jeżeli oferowali nowe, nikomu nieznane marki. Również zasady pracy w firmie były nieadekwatne do otaczającej nas rzeczywistości, a o możliwości szybkiego rozwoju przy zastanym systemie pracy nie mogło być mowy. Zdecydowałem się na głęboką restrukturyzację, przyjąłem nowych pracowników, którzy byli kompetentni i pełni zapału. Udało mi się przekonać zarząd do sensownych działań marketingowych, które szybko przyniosły efekty.

– Na czym polegały te działania?
– Jestem przeciwnikiem wydawania pieniędzy na marketing – trzeba je mądrze inwestować. To naprawdę ogromna różnica. W przypadku marek z naszego portfolio – TAG Heuer, Gucci, Burberry, Donna Karan, Police, TW Steel i Anne Klein – kluczem do sukcesu jest bezpośrednie dotarcie do potencjalnych klientów oraz dobre, profesjonalne relacje z naszymi partnerami biznesowymi. Niby oczywiste, ale diabeł tkwi w szczegółach. Również znajomość grup docelowych dla każdej z naszych marek determinuje działania, jakie podejmujemy w codziennych projektach i zadaniach. Umiejętne wykorzystanie narzędzi, jakie oferują światowe działy marketingu naszych marek, pomagają nam tworzyć działania dedykowane naszym partnerom i klientom ostatecznym. Ogromną rolę pełnią ambasadorowie marek. Brad Pitt kojarzy się z Carrerą TAG Heuer – najlepiej sprzedającym się modelem tej firmy. Steve McQueen z linią Monaco, a Leonardo Di Caprio z linią Aquaracer. Z kolei zegarki dla pań promuje od tego roku piękna Cameron Diaz. Na marginesie – miałem okazję spędzić w jej towarzystwie cały wieczór. To wielka aktorka, która zachowuje się bardzo naturalnie i nie ma w niej nic z gwiazdorskiej pozy.

– TAG Heuer osiągnął na polskim rynku wyjątkowo wysoką pozycję, stanowi alternatywę dla Roleksa.
– Miło mi słyszeć te słowa, jednak dla nas głównym konkurentem jest marka Omega. To prawda – TAG Heuer jest znany i ceniony w naszym kraju, i w pełni na to zasługuje. To jedna z najbardziej szacownych marek, istnieje od 1860 roku i jest znana z licznych innowacji, które popchnęły naprzód zegarmistrzostwo. Takim historycznym wynalazkiem był przestawny zębnik, dzięki któremu zegarek i chronograf mogą działać w czasie rzeczywistym. Ogólnie znane są osiągnięcia firmy, która przed laty jako pierwsza wyprodukowała zegarki mechaniczne mierzące czas z dokładnością do 1/5 sekundy, dochodząc w końcu do 1/100 w modelu Mikrograph, a w ubiegłym roku do 1/1000, za co Mikrotimer Flying zdobył najważniejsze branżowe nagrody. W tym roku na targach w Bazylei zaprezentowano model Mikrogirder o dokładności pomiaru czasu 1/2000 części sekundy. W porównaniu ze standardowymi zegarkami, nowy model TAG Heuer, pracujący z częstotliwością 1000 Hz (7 200 000 wahnięć/h) jest aż 250 razy szybszy. Nic więc dziwnego, że rozwiązanie objęto 10 patentami.

– Dlaczego TAG Heuer nie proponował tak długo cenionego przez miłośników zegarków efektownego tourbillonu, czyli odsłoniętego na tarczy – najprościej mówiąc – obracającego się „serca mechanizmu”?
– Prezydent firmy Jean-Christophe Babin powiedział kiedyś, że jak długo będzie prezydentem, w ofercie nie pojawi się taki model. Niedawno publicznie nawiązał do tych słów informując o premierze zegarka z wyjątkowym, podwójnym tourbillonem poruszającym się 12 razy szybciej niż znane na rynku modele. Pomimo wysokiej ceny – 220 tys. CHF – w przypadku tak nowatorskiego rozwiązania nie brakuje chętnych… Jako ciekawostkę dopowiem, że również w Polsce zdarza się nam sprzedawać modele z najwyższej półki.

– A co z podstawowymi modelami?
– Podlegają stałej ewolucji. Tag Heuer jest dziś prawdziwą manufakturą, sam wytwarza mechanizmy, koperty, tarcze, bransolety. To świadczy o klasie marki. Chciałbym wspomnieć, że udało nam się zdobyć polski rynek nie tylko dla TAG Heuer. Świetnie sprzedają się produkowane w Szwajcarii zegarki Burberry. Polki cenią biżuterię i czasomierze Donna Karan NY. Rynek musi natomiast dojrzeć do wspaniałych wyrobów Gucci. Srebrna biżuteria kosztuje 800-1200 zł. Jedni mówią, że to za drogo, inni, że… zbyt tanio. W przypadku złota często u nas bardziej liczy się waga niż jakość wyrobu. To błąd. Młodszym klientom podobają się zegarki holenderskiej firmy TW Steel promowane przez Team Renault F1. Warto też wspomnieć o stanowiących dopełnienie naszej oferty znakomitych przyborach do pisania marki Pilot, która, obok klasycznych kolekcji, proponuje wyjątkowe cenne pióra kolekcjonerskie.

Co lubi Cyprian Kostewicz?

Zegarki – „Oczywiście kilka modeli TAG Heuer, na różne okazje.”
Pióra – używa produktów firmy Pilot
Ubrania – styl włoski. Jeżeli szycie na miarę to Canali
Kuchnia – prosta, polska, głównie ze względu na najlepsze zupy na świecie
Restauracja – „U Kucharzy”, „Czytelnik” i „Mielżyński” w Warszawie, ta ostatnia jednak ze względu na atmosferę, a nie menu. Ostatnio wyśmienita kuchnia w „Opasłym Tomie” rodzeństwa Kręglickich. „Kong” w Paryżu, niedaleko Luwru. Poleca najlepsze steki w Cape Town w restauracji, którą odwiedza m.in. George Clooney
Samochód – Subaru Legacy „podrasowany” przez Leszka Kuzaja. Jest fanem Porsche
Hobby – narty, zimowa wspinaczka, windsurfing, mountains biking.
Podróże – najchętniej odwiedza nieznane zakątki Polski. Często wyjeżdża na weekendy do europejskich stolic. Chętnie wraca do USA i Abu Dabi, gdzie mieszka jego siostra. W planach ma wyjazd do Nowej Zelandii

Rozmowa z Martą Maklakiewicz, właścicielką firmy doradztwa wizowego

– Podejrzewam, że jest pani jedną z niewielu osób w Polsce, której nie zależy na zniesieniu wiz amerykańskich dla Polaków?
– Szczerze mówiąc, nie do końca. Chociaż przedmiotem mojego biznesu jest właśnie załatwianie formalności związanych z wyjazdami do USA, wizami i doradztwo prawne, w tym także emigracyjne. Nawet w przypadku zniesienia wiz jestem dość spokojna o przyszłość. „American Dreams” od 20 lat pomaga Polakom w załatwianiu skomplikowanych spraw rodzinnych w USA, jak np. emerytury amerykańskie, petycje rodzinne na łączenie rodzin, zakładanie fi lii firm polskich w USA, sprawy spadkowe, zakup nieruchomości czy wizy studenckie lub turystyczne. Polacy nie wyjeżdżają już jak kiedyś, za chlebem, nie mają w sobie nic z biednych emigrantów z XIX i XX wieku. W ostatnich latach oprócz odwiedzin rodzinnych, wielu rodaków lata za ocean po prostu na zakupy, turystycznie i biznesowo.

– Mówi się, że ma pani dużą skuteczność?
– O mojej skuteczności najlepiej świadczą wpisy do Złotej Księgi… Nie tworzę mitu łatwego podboju Ameryki, ale jest to naprawdę kraj ogromnych możliwości dla wszystkich, a szczególnie dla profesjonalistów. Amerykanie doceniają solidną i uczciwą pracę, a Polaków naprawdę darzą sympatią. Cieszę się, że mogę w ten sposób pomagać ludziom. Ale mam żelazne zasady, których nigdy nie łamię. Nie tworzę u swoich klientów miraży łatwego życia w USA.

– Gdy spotkałem panią po raz pierwszy, nie miałem wątpliwości, że jest pani córką legendarnego Maklaka, czyli Zdzisława Maklakiewicza.
– Zdaję sobie sprawę, że jestem „skórą zdjętą z ojca”. Po ojcu odziedziczyłam urodę i nazwisko oraz talent muzyczny i aktorski. Ci, którzy ojca znali blisko, zawsze powtarzali, że podobnie jak on się poruszam i gestykuluję.

– Ale Zdzisław Maklakiewicz wielkim aktorem był…
– Przykro o tym mówić, ale ojca poznawałam przede wszystkim poprzez ekran telewizyjny i kinowy. Był artystą, człowiekiem całkowicie zaangażowanym w sztukę, znakomitym odtwórcą wielu postaci teatralnych i filmowych. Ale nie nadawał się do jednej roli – głowy rodziny i ojca. Dużą część życia spędzał w restauracjach, z niedbale wetkniętymi w kieszenie pieniędzmi, które wypadały na ziemię. Uwielbiał ludzi i oni go kochali. Dusza towarzystwa. Anegdotami i dowcipami sypał jak z rękawa. Pochodził ze znakomitej rodziny Maklakiewiczów, posiadających przed wojną ogromny majątek w Warszawie i w Świdrze. Niestety, dzieciństwo spędziłam bez ojca, z matką, która pozostała mi bardzo bliska do końca życia i której mi bardzo brakuje. A ja przez ojca nabawiłam się kompleksu rowerka…

– Rowerka?
– Kiedyś, jak miałam 7 lat, ojciec obiecał mi rowerek na Gwiazdkę. Umówił się ze mną pod szkołą. Mijały długie chwile, a ja wciąż na niego czekałam. Niestety, nie przyszedł. Zapewne zapomniał o mnie wychylając kolejny kieliszek z kolegami. Niestety, odszedł w kwiecie wieku. Umarł mając 50 lat. Ukrywał swoją ciężką chorobę – cukrzycę. Pewnego dnia zasnął na planie filmowym, cichutko w kąciku. Nikt nie odważył się go budzić, bo wszyscy myśleli, że odsypia kaca. Kiedy zabierało go pogotowie, było już za późno… W moim filmie postaram się dotrzeć do dokumentów z tamtych lat.

– Ma pani traumę?
– Nie, ja już dawno wybaczyłam ojcu. Każdy z nas żyje na własny rachunek i odpowiada za siebie. Szkoda, że tak szybko odszedł, bo moglibyśmy sobie wiele rzeczy wyjaśnić. Pracuję nad projektami, które tę pamięć o ojcu odświeżą i pokażą go w nowym świetle. Dlatego ma powstać Fundacja „Świat Maklaka”, festiwal filmów im. Maklakiewicza i wreszcie film dokumentalny, którego kanwą będzie treść zapisana w jego czarnym notesie.

– Brzmi groźnie.
– Kiedy porządkowałam różne rzeczy po ojcu, w fortepianie znalazłam czarny notes, który okazał się kopalnią informacji. W tym notesie, jak w życiu ojca, ogniskuje się wszystko, co przeżywał. Niesamowite zdarzenia, historie obyczajowe, relacje ze spotkań z kolegami, anegdoty i dowcipy. Z tego notesu pochodzi też moja wiedza o przyrodniej siostrze w Szwecji oraz… lista dłużników. Bardzo zgrabnie portretował kobiety, także te bardzo znane, z którymi miał dość bliskie kontakty. To niezły materiał na scenariusz filmowy.

– Wiele lat spędziła pani w Stanach.
– Wyjechałam zaraz po studiach. Chciałam tam realizować swój american dream. Już jako dziecko marzyłam o Ameryce. W Polsce skończyłam prawo, ale w trakcie studiów pracowałam w MSZ jako tłumaczka oraz pilot wycieczek i VIP-ów pagartowskich. Znałam świetnie angielski. Dzięki uprzejmości śpiewaka z Metropolitan Opera otrzymałam zaproszenie i z tysiącem dolarów w kieszeni udałam się na podbój Ameryki. Rozpoczęłam studia w American Conservatory Theatre. Nie zdecydowałam się jednak na karierę artystyczną, która kłóciła się z moimi zasadami moralnymi. I tak trafi łam do działu reklamy sieci hoteli Hilton…

– Jest pani przykładem na to, że można w udany sposób połączyć artystyczne geny z biznesowymi?
– Te artystyczne odziedziczyłam po wspaniałych rodzicach. Ale biznesu, managmentu nauczyło mnie życie, a przede wszystkim Ameryka. Trochę tak jak nieodżałowana Irena Kwiatkowska w filmie Jurka Gruzy, jestem kobietą pracującą, żadnej pracy się nie boję. I tak trafi łam do działu zarządzania reklamą i marketingiem sieci Hilton w Las Vegas, a potem przez 6 lat w Nowym Jorku. To nie był zmarnowany czas. W szybkim tempie zgłębiałam tajniki wiedzy marketingowej, uczyłam się layoutów, copywritingu etc. W Stanach przez wiele lat uczyłam się twardej sztuki negocjacji w amerykańskim stylu. Do dzisiaj z dużym powodzeniem wykorzystuję nabyte tam doświadczenie w mojej firmie.

– Na początku lat 90. wróciła pani do Polski..
– Miałam wiele powodów, aby wrócić do Polski. Jednym z nich była śmierć mojej mamy. Ale takim bezpośrednim sygnałem była owacja na moją cześć na przyjęciu zorganizowanym przez Blankę Rosenstiel, na którym było wiele znakomitości z Polski, m.in. Szymon Szurmiej. To on właśnie mnie przekonał, mówiąc: „Marta, ty wracaj do Polski, twoje nazwisko tam wiele znaczy”. I nagle poczułam się dumna ze swojego nazwiska. Problemem było natomiast to, czym mogłabym się zająć po powrocie do Polski, z czego się utrzymać. Ale wkrótce pojawił się pomysł na biznes w Polsce. Wróciłam do źródeł, do wyuczonego zawodu, czyli do prawa. Trochę przez przypadek. Kiedyś nasza pomoc domowa po raz kolejny przyszła do pracy pobita przez partnera. Poprosiła mnie o pomoc prawną, i wtedy doznałam olśnienia, że przecież ja też jestem prawnikiem. Nawiązałam kontakt z kancelariami adwokackimi na Florydzie i rozpoczęłam współpracę z Mikiem Banderem. Kancelaria od początku specjalizowała się w obsłudze Polaków. Daliśmy ogłoszenia w prasie, a ja nawiązałam kontakt z Radiem Polonia na Florydzie i tak oto zaczął się kontakt ze światem prawniczym na dużą skalę. A wachlarz spraw był przebogaty – deportacje, pobicia, morderstwa, po sprawy banalne, jak mienie przesiedleńcze. W tym czasie zdałam egzamin z języka angielskiego i stałam się tłumaczem przysięgłym języka polskiego w sądzie federalnym. I kolejny przypadek. Zadzwonił mój kolega z Warszawy i oznajmił mi, że jest do wzięcia lokal naprzeciwko sekcji wizowej ambasady USA w Warszawie.

– Często podejmuje pani szybkie decyzje?
– Czasami za szybko. Ale uważam, i tu się posłużę cytatem z Dyzmy, że umiejętność rządzenia, to umiejętność podejmowania szybkich decyzji. Już wcześniej w czasie pobytów w Polsce widziałam tłumy pod ambasadą i bezradność wielu ludzi w zrozumieniu procedur wizowych. Nie zawsze aplikujący o wizę umieli wypełnić formularze. Nie potrafi li się też przygotować merytorycznie na tzw. interview z konsulem. Często otrzymywali odmowę nie dlatego, że istniało podejrzenie, że chcą w Stanach zostać i pracować na czarno, ale dlatego, że nie potrafi li w przekonujący sposób odpowiadać na zadawane im pytania. A ja konsekwentnie to zmieniałam i pomagałam. I cieszę się, że wielu moich klientów zrealizowało swój american dream…

CO LUBI MARTA MAKLAKIEWICZ?

ZEGARKI – Rado
PIÓRA – Parker
UBRANIA – tyl klasyczny
KUCHNIA – zdrowa żywność i shushi
SAMOCHÓD – Jeep Cherokee
HOBBY –  „Piszę teksty piosenek, lubię śpiewać i spacerować z psami po lesie. Najchętniej odpoczywam w swoim domu w Konstancinie lub Miami. Obecnie przygotowuję wernisaż poświęcony moim rodzicom.”

Rozmowa z Januszem Kaniewskim, znakomitym projektantem

– „W Polsce ludzie nie chcą, żeby im było dobrze, tylko żeby sąsiadowi też było źle” powiedział pan w jednym z wywiadów. Dlaczego wrócił pan do Polski, mając świadomość takiej mentalności?
– Bo to była mentalność przejściowa, wytworzona przez pięćdziesiąt lat kretyńskiego eksperymentu pod tytułem PRL, gdzie sukcesem było zdobycie wiązki rolek papieru toaletowego, oszukanie kogoś w kolejce albo kradzież worka cementu z budowy. Teraz jesteśmy tacy, jacy zawsze byliśmy: kreatywni i pracowici „kombinatorzy” – idealni współpracownicy dla designera. W naszym DNA łączy się zawadiacka odwaga do eksperymentowania i temperament południowców z pracowitością, rzetelnością charakteryzujący ludzi północy. Tej drugiej cechy brakowało mi we Włoszech i dlatego wróciłem.

– Niemniej określa pan siebie jako lenia. Czy jesteśmy leniwi?
– Tak, ale jeszcze nie możemy sobie pozwolić na lenistwo. Dopiero od dwudziestu lat gonimy standard życia Niemców czy Duńczyków, musimy wybudować drogi, oczyścić miasta, ubrać i dożywić dzieci na wsi. Dopiero za kilkanaście lat będziemy mogli zwolnić, skrócić godziny pracy, usiąść sobie na słoneczku i wyzwolić w sobie lenia. Na razie tęsknota do tego lenia, dobrobytu nas napędza, powoduje, że jesteśmy produktywniejsi od tych Niemców i Duńczyków.

 – Czy Polacy są gotowi na wysoką kulturę designu, którą pan reprezentuje?
– I tak, i nie. Jesteśmy w okresie przejściowym. Już kupujemy zabytkowe mercedesy, ale podczas remontu potajemnie wynosimy stare graty pod śmietnik. Szczerze się przyznam: w moim mieszkaniu w zabytkowej kamienicy wymieniam okna na plastikowe. Nie stać mnie na drewniane. Konserwator zabytków nawet nie zauważył, że już w całej kamienicy okna są wymienione. Mamy jeszcze nad czym pracować.

 – Rozumiem, że nie ma pan problemu z identyfikacją siebie jako Polaka? Jak jest pan odbierany w świecie?
– Zawsze lubiłem być Polakiem. Tylko kiedyś to było trudniejsze: podczas studiów we Włoszech zauważyłem, że koledzy wyznaczają sobie dyżury, żeby zawsze ktoś został w pokoju. Po co? Żeby Polak nie ukradł fl amastrów! Od tego czasu nastąpił nasz ogromny awans wizerunkowy – coraz mniej jesteśmy postrzegani jako ci ze Wschodu – biedni, brudni, nieuczciwi, a coraz bardziej jako ci z Północy – pracowici, przedsiębiorczy.

 – Pracuje pan dla wielu sektorów – samochodowego, odzieżowego, sportowego i meblowego. Czy każdy z nich wymaga od projektanta wnikliwej znajomości branży i technologii?
– Tak. Budując najnowocześniejszą w Polsce stację benzynową dla Orlenu czy ciężarówkę z ekspozycją łazienek Koła, która musi wytrzymać sto tysięcy widzów i sto tysięcy kilometrów rocznie, musimy się znać na architekturze, konstrukcji, najnowocześniejszych materiałach i technologiach, procesie produkcji i marketingu. To, co mnie najbardziej fascynuje w mojej pracy, to świadomość, że moje kilkadziesiąt lat na Ziemi spędzę ucząc się ciągle nowych rzeczy.

– Ma pan za sobą sławny już stadion Kaddafi ego, buty Fila, współpracę z Rossignolem, jak również meble…
– Fila, Rossignol – to było dziesięć lat temu. Bardziej dumny jestem z najnowszych projektów i o nich chciałbym mówić: ciężarówka Koło, stacja Orlenu, Honda Civic, doradzanie prezydentowi Gdyni. Od 2012 r. nasza pracownia jest współorganizatorem Gdynia Design Days. A ograniczenia? Nie projektuję broni ani żadnych rzeczy militarnych, myśliwskich, związanych z zabijaniem.

– Kiedy może pan powiedzieć, że projekt jest dobry?
– Musi podobać się klientowi. Tym się różni sztuka użytkowa od sztuki.

– Czy „haute design” musi być drogi?
– Nie. Ale nie znosi niechlujstwa. Staranność, rzetelność stanowią barierę między rzeczami zrobionymi byle jak a tymi z górnej półki. Często też fi nansową.

– Dla kogo najbardziej lubi pan projektować, biorąc pod uwagę ogromny zakres designu przemysłowego?
– I love my next Client.

– Czy ma pan ulubiony materiał, z którego tworzy, czy też podejmuje się pan pracy z nowymi tworzywami?
– Bardzo fajne pytanie. Lubię to, że design to technologiczna prowokacja, że można projektować rzeczy wykonane z materiałów, których jeszcze nie ma. Tak współpracuje się z laboratoriami Boscha w Reutlingen i General Electric Plastics w Eindhoven. Wykonywaliśmy projekty z Nymexu w laboratorium Europejskiej Agencji Kosmicznej w Robassomero, ze srebra w jedynym w Polsce Ośrodku Badań Jądrowych w Świerku pod Warszawą i z włókna węglowego. Robiliśmy szkło w tradycyjnych hutach w Murano, w polskich hutach w Krośnie i Bełchatowie. Nasz sztandarowy projekt, stacja Orlenu, składa się z setek elementów zbudowanych przez kilkudziesięciu wykonawców, wszystko zostało wykonane ręcznie. Ulubiony materiał? Coś, co wynajdziemy jutro.

– Obecnie jest pan wykładowcą na znanych uczelniach w Turynie i Londynie, jak ocenia pan młodszych designerów. Czym się kierują: estetyką, pieniędzmi?
– Ani tym, ani tym. Projektowanie jutra to szukanie solutions, rozwiązań problemów. Projektowanie to nie jest nauka o zdobnictwie.

– Czy ma pan idoli designu?
– Sergio Pininfarina.

– Czego życzy sobie projektant?
– Ciszy. Słońca. Pustej plaży. Lasu pachnącego ciepłą żywicą. Świerszczy. Spaghetti z dobrą oliwą, czosnkiem i ostrą papryką na zacienionym balkonie. Dajcie mi to – a wtedy pojawi się więcej ładnych przedmiotów.

CO LUBI JANUSZ KANIEWSKI?

ZEGARKI – „Taki, na który nie muszę patrzeć”
PIÓRA – „Tylko raz kupiłem pióro i to dla kogoś w prezencie. I to był Mont Blanc.”
WYPOCZYNEK – Nałęczów, Sciolze koło Turynu
KUCHNIA – włoska
RESTAURACJA – Il Caminetto i Nova Vera Italia w Warszawie
SAMOCHÓD – Iso Grifo, Ferrari 355, Peugeot 504 cabrio
HOBBY – rysowanie, samotne spacery