W Jachrance 19–20 października odbędzie się jubileuszowa, X edycja Kongresu CFO Spółek Giełdowych SEG. Podczas spotkania działów finansowych zostaną poruszone takie tematy, jak zmiany w otoczeniu gospodarczym i rynkowym, finansowe aspekty zrównoważonego rozwoju, IT w służbie CFO oraz zarządzanie ryzykiem w spółce giełdowej.

Pierwszy dzień Kongresu wypełnią cztery bloki dyskusyjne. Podczas pierwszego z nich będzie mowa o zmianach w otoczeniu gospodarczym i rynkowym. W dyskusji moderowanej przez Mirosława Kachniewskiego (prezes Zarządu SEG) eksperci: Ludwik Kotecki (członek RPP), Jarosław Niedzielewski (dyrektor Departamentu Inwestycji i Chief Investment Officer, Investors TFI), Piotr Wojnar (adwokat, Partner Zarządzający Kancelarii act BSWW legal & tax) oraz przedstawiciel KDPW porozmawiają o perspektywach makroekonomicznych zmian, wpływie inflacji na rynek kapitałowy, nowych możliwościach finansowania, implikacjach odejścia od wskaźnika WIBOR oraz kosztach i korzyściach związanych z notowaniem.

Druga dyskusja panelowa poświęcona będzie finansowym aspektom zrównoważonego rozwoju. Piotr Biernacki (wiceprezes Zarządu SEG) w rozmowie z Michałem Głowackim (radca prawny, Partner w Kancelarii Baker McKenzie), Arkadiuszem Maratem (prezes Zarządu ELMECH-ASE), Łukaszem Pobudejskim (dyrektor zarządzający Pionu Finansowania Specjalistycznego, Bank BNP Paribas), Pawłem Zaczyńskim (Associate Partner, Audyt, Grant Thornton) oraz dr Luizą Wyrębkowską (radca prawny, Counsel, Kancelaria B2RLaw Jankowski, Stroiński, Zięba i Partnerzy) omówią kwestie zielonego finansowania, Taksonomii Sustainable Finance oraz różnicę pomiędzy MSSF-ami a ESRS-ami.

W kolejnym bloku tematycznym prelegenci: Paweł Czarnecki (Senior Productivity Engineer, APN Promise), Paweł Krupa (Product Manager – systemy FK/HR, Comarch), Jacek Kunicki (członek zarządu ds. finansów, Orange Polska), Tomasz Kuciel (CEO, EDISON) oraz Krzysztof Kowal (współzałożyciel i prezes Zarządu Incube CPM, Co-founder i CEO w Qalcwise.com) pod batutą Magdaleny Raczek Kołodyńskiej (wiceprezes Zarządu SEG) opowiedzą o IT w służbie CFO, skupiając się na systemach pomocnych w zarządzaniu finansami, zmianach regulacyjnych wymagających nowych rozwiązań IT oraz możliwościach analizy coraz szerszego zakresu danych.

Ostatnia dyskusja będzie poświęcona zarządzaniu ryzykiem współce giełdowej. Ekspertki: Monika Gorgoń (członek Zarządu, Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie), Marta Równa (główny specjalista ds. ubezpieczeń majątkowych, Broker Ubezpieczeniowy, International Risk & Corporate Advisory – IRCA) oraz Justyna Bauta-Szostak (partner, doradca podatkowy, radca prawny, MDDP) w rozmowie z Robertem Wąchałą (wiceprezes Zarządu SEG) porozmawiają o identyfikacji i minimalizacji nowych rodzajów ryzyk, zarządzaniu ryzykiem regulacyjnym i podatkowym oraz możliwym zakresie transferu ryzyka. Program drugiego dnia kongresu to praktyczne warsztaty dotyczące m.in. takich zagadnień, jak finansowanie połączone z celami ESG i finansowanie eksportu; polski ład, strategia na efektywne zarządzanie kosztami IT, system Governance Risk and Compliance, IT wspierające nowoczesne finanse.

Dwudniowe spotkanie zamknie debata podsumowująca kongres pt. „Finansowe aspekty identyfikacji łańcucha dostaw”, podczas której eksperci opowiedzą o wpływie pandemii na reorganizację łańcuchów dostaw, wymogach regulacyjnych dotyczących identyfikacji łańcucha dostaw oraz odpowiedzialności spółki za swoich dostawców.

Organizatorem kongresu jest Stowarzyszenie Emitentów Giełdowych. Partnerami wydarzenia są: Orange Polska jako partner strategiczny; Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie i Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych jako partnerzy instytucjonalni; Kancelaria Baker McKenzie, Bank BNP Paribas, Incube CPM i Onestream jako partnerzy główni; Kancelaria act BSWW legal & tax, B2RLaw, COMARCH, EDISON, ELMECH-ASE, Grant Thornton, Investors TFI, International Risk & Corporate Advisory (IRCA) i MDDP jako partnerzy wspierający; APN Promise oraz Unicomp-WZA jako partnerzy technologiczni.

Szczegółowe informacje o X Kongresie CFO Spółek Giełdowych SEG są dostępne na stronie: seg.org.pl.

W połowie października wchodzą w życie bardzo poważne zmiany w Kodeksie spółek handlowych, dotyczące kompetencji i odpowiedzialności zarządów i rad nadzorczych. Z założenia mają one ułatwić funkcjonowanie spółek i grup kapitałowych. W praktyce jednak konieczne jest podjęcie dodatkowych działań – bez nich podział kompetencji pozostanie niejasny, co może rodzić przykre konsekwencje. 

Od lat w wielu krajach jest prowadzona krucjata regulacyjna mająca na celu wymuszenie większego zaangażowania akcjonariuszy i ich przedstawicieli (czyli członków rad nadzorczych) w życie spółek giełdowych. Kolejne zmiany na poziomie unijnym, w tym w szczególności ułatwienia udziału w walnym zgromadzeniu czy obowiązek wdrożenia polityk wynagrodzeń, niewiele wniosły. Tym razem mamy do czynienia z naszą krajową twórczością regulacyjną dotyczącą rozszerzenia kompetencji rad nadzorczych. Teoretycznie rady otrzymają dwa nowe narzędzia: szerszy dostęp do informacji pozyskiwanych bezpośrednio od pracowników i możliwość powoływania doradców bez pośrednictwa zarządu. W praktyce jednak niekoniecznie musi to być zmiana i niekoniecznie na lepsze.

Sprawnie funkcjonujące rady już na podstawie wcześniejszych przepisów potrafiły wymusić na zarządach przekazywanie stosownych informacji, bez szczególnego uprawnienia do odpytywania dowolnych osób w spółce czy zobowiązania zarządu do informowania rady „o wszystkim ważnym”. Nie wiem, jak będą stosowane te przepisy. Czy rada miałaby podejmować działania o charakterze śledczym? Przesłuchiwać pracowników? Wymóg automatycznego informowania rady skutkować jednak będzie tym, że zarząd – nie ze złej woli, ale w celu minimalizacji ryzyka – zasypywać będzie radę różnymi informacjami „na wszelki wypadek”.

Nieco bardziej uzasadniony jest pomysł wyposażenia rady w możliwość zasięgania opinii zewnętrznych ekspertów. Dotychczas było to o tyle trudne, że wymagało akceptacji zarządu, przez co rada była w tym obszarze ubezwłasnowolniona, zwłaszcza w sytuacjach, kiedy te zewnętrzne opinie mogłyby być przez zarząd postrzegane jako niepotrzebne czy wręcz niebezpieczne. Jednakże powierzenie radzie części kompetencji zarządczych skutkować musi odpowiednim dostosowaniem procedur wewnętrznych – stworzeniem dla rady osobnego budżetu lub jasnych wytycznych, jakiego rodzaju zobowiązania finansowe może podejmować w imieniu spółki.

Konieczne będzie zatem podjęcie przez akcjonariuszy decyzji w tych obszarach i decyzje te powinny być podjęte jak najszybciej. Zmiany prawne bez następujących zmian w statutach spółek czy regulaminach rad nadzorczych mogą prowadzić do różnego rodzaju nieporozumień co do kompetencji poszczególnych organów. Z jednej strony dałoby to radom olbrzymią swobodę, z drugiej zaś – skutkować mogłoby olbrzymią odpowiedzialnością. Przecież jeśli akcjonariusze nie dookreślili zasad funkcjonowania rady, to można domniemywać, że zgodzili się z bardzo szerokim zakresem kompetencji wynikającym ze zmian regulacyjnych. Jeśli zatem dojdzie do jakichś nadużyć, to mogą pod adresem rady wysuwać określone pretensje lub nawet roszczenia. Wprowadzone zmiany mają na celu zwiększenie aktywności rad nadzorczych niejako wbrew obiektywnym okolicznościom. Na rynku polskim mamy głównie spółki z silnie dominującym akcjonariuszem: czy to Skarbem Państwa, czy właścicielem założycielem. Przy takiej strukturze akcjonariatu rady nadzorcze nigdy nie będą miały dość przestrzeni na autonomiczne działania. Natomiast tam, gdzie rozproszeni akcjonariusze rzeczywiście potrzebowali sprawnego nadzoru nad zarządem, rady dobrze już funkcjonowały wcześniej. Realny wpływ zmian regulacyjnych na poziom ładu korporacyjnego będzie więc raczej niewielki.

dr Mirosław Kachniewski 

Prezes zarządu Stowarzyszenia Emitentów Giełdowych

Gościem podcastu Sustainable Brand Book był profesor Akademii Leona Koźmińskiego, doktor habilitowany Bolesław Rok, który od ponad ćwierćwiecza wyznacza kierunki w etyce i społecznej odpowiedzialności biznesu.

Na wstępie profesor przypomniał, że tematyka społecznej odpowiedzialności biznesu powoli przebijała się do mediów przez ostatnie 25 lat. Już w połowie lat 90. uczeni biorący udział w spotkaniu na Hradczanach, zorganizowanym przez prezydenta Vaclava Havla, apelowali do polityków i ludzi biznesu o większe zaangażowanie w tej dziedzinie. Obecnie świadomość rośnie, ale nie znaczy to jeszcze, że przekłada się na niezbędne zmiany. Większość dużych korporacji wyznacza sobie 17 celów zrównoważonego rozwoju. Później stwierdzają, że w dwóch, trzech lub czterech obszarach mogą coś zrobić. Tymczasem chodzi o kompleksową strategię określającą obszary, w których mogą rzeczywiście osiągnąć pozytywny wpływ, nie szkodząc w pozostałych. Dodać do tego należy zasadę przestrzegania przepisów prawa. Tylko w taki sposób można zbudować wartość pozytywną. Tymczasem firmy zwykle wybierają własne wygodne dla nich cele w obszarze zrównoważonego rozwoju, a w innych sprawach nadal robią znacznie więcej złego niż dobrego. Ważne pytanie brzmi: Czy przynajmniej się to sumuje do zera?

Większość managerów nadal myśli w kategoriach krótkoterminowego budowania wartości firmy, która działa w pewnym kontekście regulacyjnym i społecznym. Z kolei politycy wiele obiecują, mając na względzie krótkoterminowe korzyści swojego elektoratu. Nawiązując do słów Olgi Tokarczuk, że książki nie są dla idiotów, prof. Rok zauważył: „Zrównoważony rozwój również nie jest dla idiotów i naprawdę potrzebuje myślenia. Wymaga opracowania całościowej strategii długoterminowej i konsekwencji w działaniu… W państwach europejskich, ale także w USA, jest mnóstwo progresywnych liderów biznesu, którzy są siłą napędową transformacji. W Polsce nie potrafię wskazać nikogo takiego…” .

Potrzebne są więc regulacje, które zainspirują, a nawet wręcz wymuszą zmiany. Jak to zrobić? Model już istnieje. Po pierwsze, potrzebna jest pełna dekarbonizacja gospodarki, przejście na energię odnawialną w stu procentach. Drugi czynnik to zamknięcie obiegu, czyli gospodarka cyrkularna, oznaczająca zakończenie marnotrawstwa surowców. Obecnie w świecie, zgodnie z raportami przepływów materiałowych, ponowny przerób dotyczy zaledwie 7–9 proc. materiałów. Cel powinno stanowić przynajmniej 25 proc. Z kolei energetyka odnawialna to 12–13 proc., choć możliwe jest osiągnięcie 100 proc. Trzeci kluczowy czynnik zmiany, o którym mówi się dopiero od kilku lat, stanowi rolnictwo regeneratywne, czyli takie, które pozwala na to, żeby gleba wchłaniała emisję dwutlenku węgla, produkując jednocześnie znacznie zdrowszą żywność. To bardzo ważny kierunek transformacji całego przemysłu żywnościowego, a jednocześnie wielkie wyzwanie, ponieważ najuboższym krajom grozi wielki kryzys żywnościowy. Gdyby w ciągu najbliższych 10 lat udało się wdrożyć wspomniane wcześniej 3 elementy, udałoby się opanować kryzys klimatyczny i środowiskowy.

Bolesław Rok zwrócił uwagę na ciekawe zjawisko: „Ciągle jeszcze większość szefów firm dzieli świat na prywatny i służbowy. W tym pierwszym zachowują się w sposób zrównoważony: jeżdżą na rowerze, dbają o zdrowie, przechodzą na wegetarianizm. Mówiąc anegdotycznie, kiedy wchodzą do firmy, wartości te zostawiają na wieszaku w szatni. Ich cel stanowi większa sprzedaż. Starają się zapracować na uznanie ze strony przełożonych, bo to przekłada się na bonusy. Często słyszę: co z tego, że będziemy bardziej zieloni niż inni, jeśli klienci tego nie docenią? Poza tym podkreślają, że w biznesie są jedynie służbą i monitorują oczekiwania konsumentów, starając się dostarczyć to, co jest im potrzebne. Podkreślają: my nie jesteśmy po to, żeby zmieniać świat, tylko żeby mu służyć”.

Dlatego tak dużo zależy od największych marek, od tego, czy ich liderzy zrozumieją, że zrównoważony rozwój to jest konieczność. Jeśli tak się stanie, wszyscy mniejsi gracze dostosują się, czując presję rynkową. To niezbędny czynnik, by doprowadzić do rzeczywistych zmian. Słowem, jeżeli pojawi się grupa kluczowych liderów biznesu, którzy wprowadzą w życie zasady zrównoważonego rozwoju, to nastąpi prawdziwa zmiana.

Dlaczego warto prowadzić regularne badania zachowań i postaw w obszarze
zrównoważonego rozwoju? Z punktu widzenia marek i ich transformacji ważne jest to, by jasno określić, czego oczekują odbiorcy.

W podcaście Sustainable Brand Book mówili o tym: Mateusz Głowacki, dyrektor badań ilościowych w polskim oddziale Ipsos, trzeciej co do wielkości firmy badawczej na świecie, obecnej w 90 krajach, oraz Jan Mosiejczuk, strateg związany z grupą Chapter2. Rozmawiali z nimi: Jolanta Zdrzałek, dyrektor zarządzająca Sustainable Brands Polska, i Kuba Sito. Zmiany klimatyczne, ale też geopolityczne powodują, że zmienia się rzeczywistość wokół nas. A to wpływa na świadomość oraz zachowania konsumentów. Z punktu widzenia marek i ich transformacji ważne jest więc to, by jasno określić, czego oczekują odbiorcy. Interakcja między konsumentami i markami jest swoistym sprzężeniem zwrotnym, ponieważ obie strony wpływają na siebie nawzajem. Jest to dziś gorący temat, ponieważ marki, które zignorują ten proces, oddadzą pole do działań konkurencji.

Każdy dzień przynosi zmiany

Mateusz Głowacki zauważył, że pandemia i wojna w Ukrainie przedefiniowały wiele standardowych zachowań. Wyraźnie widać, że odchodzimy dziś od standardowego konsumpcjonizmu. Głębokie zmiany dokonują się niemal każdego dnia.

Proces ten odzwierciedla najnowsze badanie Ipsos przeprowadzone na zlecenie SB Polska. Definiuje ono zrównoważony rozwój w sposób szeroki i kompleksowy, a także wielowymiarowy. Zmiany klimatu to jeden z kilku istotnych wymiarów, które należy wziąć pod uwagę. W badaniu uwzględniono zachowania i postawy związane z gospodarowaniem zasobami, odzyskiwaniem surowców itp. Metodologia uwzględniała doświadczenia SB Brands for Good, ale dostosowano je do polskich realiów. Jedno z głównych założeń stanowiła próba określenia, jaki jest w ogóle stan naszej świadomości i wiedzy w dziedzinie zrównoważonego rozwoju. Chodziło o zrozumienie, na czym nam, Polakom, zależy. Ponad 2 tys. respondentów odpowiedziało na pytania o swoje postawy, działania i intencje. Co ciekawe, badanie prezentuje też konkretne, proste zachowania, takie jak zakręcanie wody w czasie mycia zębów…

Warto pamiętać, że omawiane badanie ma na polskim gruncie charakter pionierski. To pierwsza fala, po której zapewne pojawią się następne. W ten sposób będzie można lepiej monitorować nasze postawy i zachowania, i formułować wnioski, które pozwolą obserwować zmiany postaw konsumenckich, ale też marek.

Jakie postawy prezentują krajowi konsumenci? W porównaniu z USA generalnie nie mamy się czego wstydzić, jeśli chodzi o nasze postawy i zachowania w dziedzinie racjonalnego gospodarowania zasobami: oszczędzania wody, prądu, recyklingu. Amerykanie zdecydowanie wyprzedzają nas jednak w bardzo ważnej sferze – zachowań społecznych.

Wiedza i potrzeba transformacji

Jan Mosiejczuk zwrócił uwagę, że ciekawe są wyniki badania naszych postaw, ale też świadomości, wiedzy i potrzeby transformacji. Większość polskich respondentów, bo 97 proc., ma oczekiwania związane z życiem w zrównoważony sposób. Blisko 70proc. pandemia uświadomiła taką właśnie potrzebę. Inną bardzo ciekawą konkluzją było stwierdzenie, że marki podejmują działania na rzecz zrównoważonego rozwoju. Ponad 2/3 respondentów wskazało, że firmy dbają o dobro swoich klientów. I tutaj pojawia się ciekawe sprzężenie zwrotne: zdaniem badanych konsumenci mogą wywierać wpływ na marki, kupując określone produkty, zachęcając firmy do zmiany postawy.

Kto inspiruje przemiany?

Wydawać by się mogło, że wiodące marki powinny być liderami zmian, ale tak nie jest. Pozytywny przykład to McDonald’s, firma, która konsekwentnie sama się transformuje. Można to zweryfikować, chociażby kupując zestaw i sprawdzając, z czego się składają opakowania, czy się nadają do przetworzenia, z jakich źródeł są pozyskiwane produkty. Zdarza się też, że pomimo wysiłku i nakładów ponoszonych na komunikację nie znajduje to odbicia w świadomości konsumenckiej. Ciekawy jest też kontekst zagraniczny, ponieważ polskie badanie to część globalnego projektu, więc mamy możliwość porównania wyników badań, jakie przeprowadzono np. w Hiszpanii, Turcji czy Stanach Zjednoczonych. Wspólny wniosek spójny dla wszystkich tych rynków brzmi: kobiety są liderkami kształtowania postaw i oczekiwań wobec marek. Mężczyźni też są aktywni, ale w takich kategoriach, jak oszczędność energii, szukanie urządzeń, które można samemu naprawić, żeby je dłużej wykorzystywać.

Znaczenie naszych działań

Jolanta Zdrzałek podkreśliła, że dla respondentów ważne są również takie zachowania, jak np. zmiana diety polegająca na spożywaniu większej liczby produktów opartych na roślinach, racjonalne korzystanie ze źródeł energii, a także rezygnacja z produktów, które wykorzystujemy jednorazowo…

Badanie dobrze odzwierciedla polskie postawy. Bardziej od Amerykanów jesteśmy skłonni myśleć o poprawie zachowań związanych z ochroną środowiska, przyrodą, energią i zasobami. Dotyczy to zwłaszcza młodych respondentów. Warto dodać, że badanie dotyczy szerokiej grupy – w wieku od 16 do 74 lat.

– Dla mnie szczególnie ważna była odpowiedź na pytanie, czy wierzymy, że nasze czyny i aktywność mogą mieć prawdziwy wpływ na otoczenie – stwierdził Jan Mosiejczuk. – Cóż, to my, Polacy, ale też nasze marki mamy jeszcze bardzo dużo do zrobienia w dziedzinie zrównoważonego rozwoju. Do kogo powinna należeć inicjatywa: do firm, marek i organizacji, czy do nas samych? Dotyczy to nie tylko decyzji zakupowych, lecz także udziału w wyborach samorządowych i krajowych. Na razie brakuje nam wiary w naszą własną skuteczność.

Słowem, nie powinniśmy czekać, aż ktoś załatwi za nas sprawy związane ze zrównoważonym rozwojem. Premiera raportu nastąpi podczas konferencji SB Brands for Good 20 października.

Piotr Cegłowski

Jedni mówią, że jest gęsty i głęboki w swoim wyrazie. Inni, że słodki i pełen harmonii. Ile degustujących tyle smaków. Nic więc dziwnego, że likier zyskał tylu miłośników, a z biegiem czasu ulegał wielu eksperymentom i zmieniał wielokrotnie swoje oblicze. Likier jest też obowiązkową pozycją podczas długich jesiennych wieczorów, zarówno w towarzystwie najbliższych, jak i podczas większych spotkań. Gdzie szukać początków tworzenia tego trunku?

Apteczne początki 

Historia likieru sięga XVI-wiecznych Włoch, czyli okresu i miejsca, w którym to człowiek był w centrum uwagi artystów i rzemieślników. Renesansowy sznyt trunku początkowo objawiał się na polu farmacji, ponieważ liquori (od łacińskiego czasownika liquifacere, czyli rozpuszczać) pierwotnie był stosowany jako wysokiej jakości medykament. Co ważne, smakowo debiutancka odsłona likieru w żadnym stopniu nie przypominała współczesnej wersji – była gorzka zarówno dla podniebienia, jak i równie nieprzyjemna w powonieniu.

W tej kategorii spory wkład w niemałą modyfikację profilu włoskich likierów mieli miejscowi alchemicy (choć ten przypadek potraktowali wyjątkowo przyziemnie). Grupa znawców dodała po prostu do dotychczasowej receptury słodkie wino oraz miód, aby nadać konsystencji nieco gęstszy, ale również bardziej przystępny charakter. W celu aromatyzacji z kolei dodawano olejek różany, czyli rosolis. Tym samym likier przez wieki uchodził za jeden z najdroższych i najszlachetniejszych trunków w całej Europie, a najczęściej sięgali po niego królowie i książęta.

Zdecydowanie wraz z przybywającymi miłośnikami trunku jego modyfikacje uległy znacznemu rozszerzeniu. Gorzelnicy zmieniali m.in. jego bazowy spirytus, tym samym tworząc jego nowe smaki i warianty. Prawdziwy boom komercyjny na szeroką skalę datuje się na przełom XIX i XX wieku, kiedy to likiery zaczęły być stosowane w drinkach, koktajlach, ale również gastronomii – np. przy wypieku ciast. Tym samym tego typu propozycje stały się wyjątkowo ciekawą alternatywą wobec konwencjonalnej oferty, a szczególnie jesienią woń likieru pobudzała wyobraźnię zarówno gości europejskich restauracji czy barów, jak i przyjaciół i rodziny w zaciszu domowym.

Co kraj to obyczaj

Po wielowiekowej ewolucji likierów obecnie mamy do czynienia z najbardziej obiecującymi propozycjami na jesienne wieczory, jednak czym właściwie jest tytułowy trunek i jaki potencjał drzemie w recepturze? Jak zaznaczają eksperci z BZK Alco, likier należy do tzw. wódek gatunkowych, które w całej Unii Europejskiej zaczynają się od 100 g cukru w 1 litrze trunku. Zwykle jednak mają w granicach 100 – 200g. Zdarzają sie także te do 250g cukru / 1l.

Modyfikacje likierów zaczęły być wprowadzane wraz z wzmożonym eksportem. Początkowo likiery były silnie związane z krajami europejskimi. Współcześnie różne podejścia do klasyfikacji likierów zależą w głównej mierze od konotacji kulturowych. Dla przykładu wzorem krajów anglosaskich producenci z USA uznają za likier propozycje właśnie ze stężeniem 100 g cukru na litr, a miarę francuską wykorzystują producenci m.in. z Afryki. Wniosek nasuwa się bardzo prosty – likiery są znane na całym świecie, a nawet obecne zwyczaje rynkowe nawiązują do wielowiekowej tradycji gorzelniczej.

Co ciekawe, w niektórych częściach świata samo pojęcie likier bywa kontrowersyjne, ponieważ o ile Kanadyjczycy i Amerykanie naprzemiennie stosują terminologię sznaps lub kordiał, to już w realiach europejskich są to całkowicie odmienne 2 rodzaje alkoholi. Na szczęście najbardziej klasyczni, a co za tym idzie, dbający o każdy szczegół swojej oferty producenci dbają o wyraźny podział typowo jesiennych trunków. Po czym więc poznać likier z prawdziwego zdarzenia?

Tylko od najlepszych

W najprostszym ujęciu likiery można podzielić ze względu na 4 podstawowe cechy: zawartość cukru, sposób produkcji, rodzaj surowców bazowych oraz mocy. Co jednak z wariantami owocowymi? Oprócz popularnych wydań cytrynowych, czy też korespondującymi z nimi wersjami na pigwie, dużym zainteresowaniem cieszy się wiśnia. W tym kontekście październikowe wieczory będą świetnie uzupełniane przez właśnie takie wydanie bezprecedensowej na polskim rynku “Dzikiej Kaczki” od BZK Alco.

Inną propozycją dla ceniących sobie wyjątkowy smak mogą być tzw. alkohole kraftowe a wśród nich trunki o wyjątkowych smakach. W tym segmencie na polskim rynku bezsprzecznie wyróżnia się cytrynowy “Wokulski” od BZK Alco, który oprócz charakterystycznej kwasowości proponuje także wyjątkowo ciekawą bazę alkoholową o nutach bimbru dzięki dodatkom destylatów owocowych. Doskonałą propozycją będą także warianty niekoniecznie owocowe, ale nawiązujące do o wiele bardziej nieoczywistych smaków. Przykłady? Chociażby karmel, który oprócz klasycznego wydania pełnego słodyczy, świetnie sprawdza się także w wersji słonej. Takie też wydanie proponuje BZK Alco – “Wokulski” w akompaniamencie tzw. palonego cukru to świetny pretekst do spotkania, gdy za oknem aura nie zachęca do regularnych wyjść.

Likiery punktem obowiązkowym jesiennych degustacji? Bez dwóch zdań. Tak wyjątkowy trunek to gwarancja owocnie spędzonego wieczoru, przy jednoczesnym zadbaniu o najbardziej wymagające kubki smakowe gości. Dla wielbicieli spotkań przy nieco mocniejszym akompaniamencie doskonałym kompanem będzie wódka premium „Adam Mickiewicz” w równie jesiennym wydaniu trunku leżakowanego. To wyjątkowe połączenie aksamitnie gładkiego smaku i wykwintnej elegancji.

Długie jesienne wieczory wcale nie muszą być nudne. Wystarczy odpowiednie towarzystwo. Nie muszą także oznaczać wieczorów spędzonych w domu. Doskonałym pomysłem będą nocne wojaże po zakamarkach ulubionych miast i knajpach oferujących niezwykły klimat.