Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda uhonorował laureatów Nagrody Gospodarczej podczas VII edycji Kongresu 590 w Rzeszowie.

17 listopada na Uniwersytecie Rzeszowskim podczas kolejnej odsłony Kongresu 590 odbyła się uroczysta gala, w czasie której prezydent RP uhonorował laureatów Nagrody Gospodarczej. Wyróżnienia zostały przyznane w siedmiu kategoriach – pięciu głównych oraz dwóch specjalnych. Prezydent RP Andrzej Duda przyznał również dodatkową Nagrodę Indywidualną oraz Nagrodę Specjalną.

Wydarzenie otworzył Wojciech Majewski, prezes Zarządu Kongresu 590, autor koncepcji i hasła tegorocznej edycji, odczytując list od prezesa Rady Ministrów Mateusza Morawieckiego:

– Kongres 590 w ciągu kilku lat zdążył wpisać się w krajobraz najistotniejszych wydarzeń gospodarczych w Polsce. Tegorocznemu kongresowi przyświeca hasło „Łączymy wszystkich”. Trudno o bardziej trafną diagnozę sytuacji, w jakiej znalazł się nasz region po rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Trójmorze jest obecnie w samym centrum przemian geopolitycznych zachodzących w Europie. Wyjątkowe miejsce w tym procesie zajmuje Polska, która stała się najważniejszym kierunkiem ucieczki mieszkańców miast i wsi zagrożonych wojną. Od miesięcy pozostaje również niezastąpionym ogniwem w łańcuchu pomocy humanitarnej i wojskowej płynącej z całego świata na Ukrainę.

– Gratuluję wszystkim laureatom i nominowanym do Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP. To wzmocnienie polskiej gospodarki poprzez promowanie rzetelnych polskich firm – powiedział w czasie gali Andrzej Duda. – Jesteście wzorcem, jesteście perłami polskiej gospodarki.

Prezydent przyznał również Nagrodę Indywidualną osobie wyróżniającej się wybitnymi zasługami dla rozwoju polskiej gospodarki oraz przedsiębiorczości. Jej laureatką jest Beata Drzazga, prezes i założycielka BetaMed SA.

Nagroda Specjalna trafiła do województwa podkarpackiego za wkład w rozwój polskiej gospodarki, a także w pomoc zaatakowanej przez Rosję Ukrainie.

Ponadto prezydent RP przekazał na ręce prezydenta Rzeszowa dekret w sprawie nadania miastu Rzeszowowi honorowego tytułu miasta ratownika, który został podpisany 2 maja 2022 r., w trakcie wizyty prezydenta w Kijowie.

– Za naszą granicą toczy się wojna, niestety jej tragiczne skutki stają się i naszym udziałem. Gdyby nie Rzeszów, Ukraina mogłaby nie przetrwać. Dziękuję całemu województwu za wielką pomoc, jakiej udziela naszym sąsiadom – powiedział w czasie gali prezydent Andrzej Duda.

Nagroda Gospodarcza Prezydenta RP to wyróżnienie gospodarcze przyznawane raz do roku. Inicjatywa ta towarzyszy Kongresowi 590 od jego pierwszej edycji, i podkreśla rangę tego wydarzenia. Przez ten czas zmieniała swoją formułę, ale cel przyznawania nagród pozostał ten sam – wspieranie polskich przedsiębiorców i wyróżnianie tych najlepszych. Zostają nią uhonorowane przedsiębiorstwa, które przyczyniają się do rozwoju gospodarki, przestrzegają zasad odpowiedzialnego biznesu, promują pozytywny wizerunek Polski oraz stanowią wzór funkcjonowania dla innych firm.

Relacje z uroczystości można obejrzeć na kanale YouTube Kongresu 590.

Wojna jest zupełnie czymś innym i odmiennym dla każdego z nas, w zależności od doświadczeń, jakie spotykają nas samych, znajomych czy wreszcie biznes, w którym działamy. Bez wątpienia przestała być pojęciem abstrakcyjnym, jest olbrzymią katastrofą, która dotyka wielu dziedzin życia. W wykonaniu Rosji jest zaś w czystej postaci barbarzyństwem z elementami ludobójstwa, terroryzmu oraz prymitywnej agresji.

Wojna zapoczątkowana zbrojną agresją Rosji w Ukrainie trwa już dziewięć miesięcy. Równoległe z konfliktem zbrojnym trwa wojna ekonomiczna, której skutki, szczególnie w obszarze energetyki, będziemy w całej Unii Europejskiej odczuwali coraz mocniej i przez długie lata. Orężem cywilizowanego świata w wojnie z prymitywnym agresorem są m.in. różnorodne sankcje ekonomiczne. Profesor Jeffrey A. Sonnenfeld wraz z grupą ekspertów z Yale Chief Executive Leadership Institute opublikował niedawno raport, z którego m.in. wynika, że wycofywanie się biznesu i sankcje wyniszczają rosyjską gospodarkę zarówno w perspektywie krótkoterminowej, jak i długoterminowej. Pomimo pewnej nieszczelności łańcucha dostaw rosyjski import praktycznie się załamał, a kraj ten stoi przed poważnymi wyzwaniami związanymi z zabezpieczeniem kluczowych czynników produkcji, części i technologii. Raport stawia i uzasadnia tezę, że w wyniku wycofania się biznesu Rosja straciła firmy reprezentujące ok. 40 proc. jej PKB, podsumowując, iż „nie ma dla Rosji drogi wyjścia z ekonomicznego zapomnienia tak długo, jak długo państwa sojusznicze pozostaną zjednoczone w utrzymywaniu i zwiększaniu presji sankcyjnej wobec Rosji”. Presja sankcyjna Unii Europejskiej się zwiększa, ale zwiększa się też inwencja biznesu w omijaniu sankcji. W sierpniu 2022 r. np. Turcja wyeksportowała do Rosji towary o wartości ok. 950 mln dol. – jest to wzrost niemal dwuipółkrotny względem 2021 r. Jednocześnie w tym samym okresie odnotowano skokowy wzrost polskiego eksportu do Turcji. Czy mamy do czynienia z kolejnym cudem gospodarczym? Wydaje się, że odpowiedź jest prozaicznie prosta – jest to efekt omijania systemu sankcji gospodarczych nałożonych na Rosję, a Turcja jest tylko jednym z krajów, które są przyczółkiem dla firm europejskich w dalszej ekspansji do Rosji i Białorusi. Potrzebny jest zatem zdecydowanie mocniejszy nadzór nad przestrzeganiem sankcji. Państwa członkowskie Unii Europejskiej niewystarczająco angażują się w monitorowanie przestrzegania sankcji przez biznes, dla którego zysk ciągle pozostaje najwyższą wartością, a społeczna odpowiedzialność biznesu (CSR), etyka biznesu to pojęcia czysto teoretyczne. Reasumując zatem ten wątek, można stwierdzić, że polskie firmy, które omijają sprytnie system sankcji, biorą pośrednio udział w finansowaniu zbrodniczej wojny prowadzonej przez Rosję. Jednocześnie należy podkreślić, że pojawiają się inicjatywy obywatelskie, inicjatywy organizacji pozarządowych, którym nie jest obojętna społeczna wrażliwość. W październiku 2022 r. francuska organizacja pozarządowa Darwin Climax Coalitions z siedzibą w Bordeaux i ukraińska fundacja Razom We Stand wniosły skargę przeciwko TotalEnergies oskarżającej francuski koncern naftowy o współudział w zbrodniach wojennych polegający na pomocy rosyjskiemu wojsku w inwazji w Ukrainie. Obie pozarządowe organizacje zarzucają, że syberyjskie pole gazowe, którego właścicielem jest Total, dostarczało surowiec do paliwa lotniczego, które mogło być użyte przez rosyjskie wojsko atakujące ukraińskich cywili. Paryska prokuratura musi teraz podjąć decyzję o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia śledztwa. Skarga jest także próbą weryfikacji odpowiedzialności prawnej zachodnich firm inwestujących w Rosji w związku z toczącą się wojną i popełnianymi przez rosyjskich żołnierzy zbrodniami wojennymi. Total oczywiście zaprzeczył, by dopuścił się jakichkolwiek naruszeń. William Bourdon, jeden z prawników zajmujących się prawami człowieka, reprezentujący organizacje pozarządowe, powiedział, że „bezprecedensowy poziom kontroli medialnej” nad zbrodniami wojennymi w Ukrainie pozbawił firmy działające w Rosji zdolności do powoływania się na niewiedzę, argumentując przy tym, że firma może być finansowo współwinna zbrodni wojennych na mocy artykułu 25 Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego, o ile miała wiedzę o czynie, nawet jeśli nie zamierzała go dokonać.

W Polsce także pojawiają się cenne inicjatywy organizacji pozarządowych, takich jak np. World Anew Foundation, która we współpracy z fundacją z Ukrainy wspiera kobiety walczące w ukraińskiej armii. Jak powiedział Marian Turski, „nie bądź obojętny”, działaj, pomagaj tak jak potrafisz najlepiej, do wojny nie można się przyzwyczaić.

Maciej Rudnicki
prof. nadzw. dr hab. nauk prawnych, radca prawny, specjalista z zakresu prawa finansowego, prorektor Akademii Polonijnej, w latach 1997–2001 poseł i wiceminister środowiska

Luiza Wyrębkowska
dr nauk prawnych, radca prawny w kancelarii B2RLaw Jankowski, Stroiński, Zięba i Partnerzy. Kieruje praktyką compliance kancelarii. Adiunkt na Wydziale Nauk Społecznych Mazowieckiej Uczelni Publiczne

O tym czy trzeba być Wizjonerem, by nasze przedsięwzięcia odnosiły sukcesy, czy wystarczy mieć tylko doświadczenie, opowiada kobieta z listy 100 kobiet roku 2022 magazynu Forbes – Beata Drzazga. Wizjoner przedsiębiorca, twórca wielu firm i prelegent biznesowych konferencji w Polsce i na świecie.

Czy przedsiębiorca powinien być też wizjonerem czy lepiej gdy jest tylko strategiem?

Przede wszystkim powinien być Wizjonerem, bo wizja łączy się ze strategią. Strategia musi być powiązana z wizją. Nie możemy mylić tej wizji z wizjonerstwem. Wizja przedsiębiorcy polega na tym, że widzisz coś co planujesz, później do tego dobierasz właściwą strategię i włączasz zespół, który ją realizuje. Wizjonerstwo natomiast to jest coś co jest nowością, jest wprowadzeniem czegoś co jeszcze nie istnieje, co różni się od wszystkiego co do tej pory zostało stworzone. Kiedy ja zaczynałam tworzenie BetaMed SA pomyślałam sobie dlaczego nikt nie wprowadza nowych możliwości opieki nad pacjentami np. w ich domach. Zaczęłam mieć wizje jakby taka usługa dla pacjentów miała wyglądać i jaką wartością byłaby dla rynku zdrowia w Polsce. Tak jak w różnych usługach szkoli się personel jak ma dbać o klientów, tak w służbie zdrowia to samo powinno dotyczyć troski o pacjenta.

Wizjoner odnosi sukcesy, gdy kieruje się wyobraźnią czy doświadczeniem?

Przede wszystkim wyobraźnią. Nawet jak ktoś jest młody i brakuje mu doświadczenia najpierw powinien mieć pomysł, wizję. Doświadczenia każdy nabierze pracując i coś tworząc. Ale wyobraźnię i pomysł musimy mieć już w sobie biorąc się za własny biznes. Oczywiście jest też tak, że jeśli jesteś doświadczonym przedsiębiorcą, idziesz swoją drogą to nagle coś cię oświeci i masz pomysł na nowy biznes. Ale jestem zdania, że aby mówić o sobie – wizjoner, musimy się nim urodzić i wprowadzać do świata pomysły, które jeszcze nie istniały.

Dlaczego mówią o pani Wizjoner?

Ja całe życie coś chcę zmieniać, ulepszać mam wizje jak coś mogłoby być bardziej pożyteczne, przydatne, przyjemne lub bardziej funkcjonalne, coś czego jeszcze nikt nie wymyślił. Ja uwielbiam wyznaczać nowe trendy, być nestorem tych trendów. I marzę o tym, aby mój trud nie poszedł na marne, by te moje pomysły przydały się innym. Bardzo było mi miło, gdy potwierdził to św.pm. pan Janusz Bryzek, polski naukowiec i przedsiębiorca, inżynier z Doliny Krzemowej powiedział do mnie – Beato, to co ty stworzyłaś i co dalej tworzysz to nic dziwnego bo ty po prostu jesteś Wizjonerem.

Czy Wizjonerem się rodzimy czy stajemy poprzez obserwacje świata?

Chyba i tak i tak. Po sobie mogę powiedzieć, że ja urodziłam się Wizjonerem, urodziłam się z pasją dbania o ludzi starszych, ludzi cierpiących i jako dziewczynka wyobrażałam sobie jak im pomóc, jak uczynić ich życie lepszym. Później, gdy zaczęłam pracować w służbie zdrowia zaczęłam zdobywać doświadczenie, zaczęłam wyobrażać sobie jak można by poprawić tę opiekę w zakładach pielęgnacyjnych. Wiedziałam, że wszyscy na tym skorzystają. Ale myślę, że ktoś wraz z obserwacją świata może stać się Wizjonerem jeśli te cechy miał już w sobie.

Gdzie szukać inspiracji, by mieć wizje?

Trzeba patrzeć na innych ludzi, jaką drogę oni przeszli, by coś stworzyć. Ale przede wszystkim patrzeć na rynek, czego on potrzebuje i czego jeszcze na świecie nie ma. Wtedy to sobie spróbować zwizualizować i tworzyć. Ale przede wszystkim trzeba mieć chęć stworzenia tego czegoś, mieć niesamowite przekonanie do tego czegoś, że to ma sens. Za każdym razem, gdy zaczynam coś tworzyć dostaje takich skrzydeł, że powtarzam swoim dzieciom „czuje się tak, jakbym świat miała w swoich rękach”. Tą moją radość, błysk w oku uwielbia moja rodzina.

Dlaczego wielu wizjonerów ponosi porażki, z których nigdy się nie podnosi?

Dlatego, że szybko tracą wiarę w siebie. Mają za dużo w sobie „wewnętrznego rodzica” a za mało „dziecka”. Dziecko jest ufne i nie zniechęca się łatwo do swoich marzeń. „Rodzic” jest kimś kto stale krytykuje nas, przestrzega, straszy konsekwencjami porażki. Te cechy hamują nas w rozwoju, dodają nam niewiary, podsycają świadomość ryzyka. A ktoś kto ma w sobie dużo „wewnętrznego dziecka”, ale przede wszystkim dużo „dorosłego” jest częściej pozytywny i odważniejszy w działaniu.

W czasach każdej zawieruchy sprawdzają się najlepiej kompetencje przywódcze naszych leaderów. Każdy kryzys weryfikuje ich siłę oraz charyzmę. O tym czy przywódcą trzeba się urodzić opowiada Beata Drzazga – przedsiębiorca wizjoner, doradca biznesowy i prelegent konferencji związanych z rynkiem zdrowia i przedsiębiorczością.

Jakim przywódcą trzeba być, aby stworzyć jedną z największych firm w sektorze zdrowia w Polsce?

Przede wszystkim przywódcą, który kocha ludzi, nie boi się wyzwań, chce stale się rozwijać i tworzyć. Jak połączymy to wszystko to jest duża szansa na to, że odniesiemy sukces. Oczywiście ludzie jakich sobie dobieramy do pracy z nami są również bardzo ważni, bo ich lojalność, ich chęć utożsamiania się z naszą firmą też wpływa na sukces naszej firmy. Trzeba też być przywódcą, który uczy swoich ludzi pływać, a nie tylko daje im koło ratunkowe. Ktoś kiedyś powiedział, że jeśli chcesz aby twoi pracownicy z pasją zbudowali łódź to naucz ich miłości do morza. Jeśli pracownik pokocha misję i wizję w jakiej będzie brał udział pracując z tobą to będzie bardzo w to zaangażowany i powstanie cudowne dzieło. Widzisz od razu po jego reakcji, że jest to człowiek, który chce iść twoją ścieżką albo nie. Umiejętność dobrania właściwego zespołu jest też bardzo ważną cechą dobrego przywódcy. Przecież ludzie są różni. Niektórzy nadają się do tego by coś współtworzyć, a inni by tylko biernie wykonywać polecenia. I tacy i tacy są bardzo potrzebni, ale przywódca musi wiedzieć jakich powinno być więcej, i gdzie jakich osadzić. Ważne jest, aby przywódca potrafił też pociągnąć ludzi za sobą i jeszcze nauczyć ich jak za tobą nadążyć. Czasem rynek daje nam niesamowitą okazję do rozwoju firmy, ale czasami są zewnętrzne ograniczenia, bo brak odpowiednich ludzi. Dobry przywódca musi wiedzieć jak budować zespół, jak ten zespół prowadzić i jak ten zespół motywować. Dobry leader musi być też wzorem dla swoich ludzi. Wzorem odpowiedzialności, sumienności i ciekawości świata. Leader musi być uważny na pracowników oraz szanować wiedzę swoich ludzi. Przywódca nie jest przecież alfą i omegą, dlatego zbiera ludzi, którzy są ekspertami w swojej dziedzinie. Ważna jest też taka zdrowa pokora przywódcy, który wie, że jego ludzie mają coś co mogą wnieść do projektu. Każdy jest cenny oddzielnie i jeszcze bardziej cenny w grupie. Przywódca musi też być dostępny, aby jego ludzie nie wahali się przyjść do niego zapytać o cokolwiek.

Czy każda sfera biznesu potrzebuje innych przywódców?

Każdy biznes wymaga tych samych cech przywódczych, ale później w zależności od dziedziny w jakiej działasz, dopasowujesz specjalistów. Jeśli leader zna się na zarządzaniu, to każdą firmę w każdej dziedzinie będzie potrafił poprowadzić. Tylko musi dobrać właściwych specjalistów, czyli personel o różnej wiedzy i różnych kompetencjach właściwych dla danej branży.

Jakich przywódców ludzie słuchają, a jakich szanują?

Szanuje się tych przywódców, którzy są etyczni i którzy szanują innych ludzi, tak pracowników jak i klientów czy kontrahentów. Szanuje się przywódcę, który kiereje się wartościami. Szacunku nie można wymagać, to swoją postawą zasługuje się na ten szacunek. Takich przywódców słuchamy mając do nich szacunek. Natomiast przywódców, którzy łamią zasady etyki, którzy nie liczą się z innymi, którzy są zarozumiali słuchamy, ale z innych pobudek – ze strachu. Uważam, że trzeba tak traktować swoich pracowników, by jeśli odejdą z naszej firmy mówili tylko to co dobre. Taka reputacja głoszona przez naszych pracowników jest najlepszą wizytówką tego jakimi jesteśmy przywódcami.

Czy przywództwa można się nauczyć, czy trzeba się z nim urodzić?

Moim zdaniem to jest talent, z którym się rodzimy. Oczywiście można się też tego nauczyć. Jest przecież cała masa szkół, kursów, ale uważam, że tacy przywódcy wyuczeni nigdy nie będą autentyczni. Uważam, że dobry przywódca powinien mieć w sobie też charyzmę, a tego nikt nas nie nauczy.

Zatrudnia pani ponad 3250 osób i wiele z nich jest z panią od lat, czym kieruje sie taki przywódca?

Ma być naturalny, ma być sobą, ma też mieć wartości, którymi żyje i daje przykład. Wtedy ludzie są jak przyjaciele, niezależnie na jakim są stanowisku. Nagrodą za tą twoją autentyczność jest ich lojalność. Wtedy nawet gdy nie możesz ich lepiej wynagrodzić, bo czasy są ciężkie, oni trwają przy tobie, bo wiedzą, że jeśli tylko będziesz mógł to zrekompensujesz im to. Tę więź z pracownikami budujesz latami, konsekwentnie. Doceniasz swoich ludzi, inwestujesz w nich w ich rozwój, wynagradzasz, a kiedy są problemy, wiesz, że nie będą uciekać z pokładu, tylko pozostaną na nim, by przeczekać burzę, ratować łódkę.