Dr n. med. Rafał Kuźlik, współwłaściciel kliniki SaskaMed, mówi o rewolucyjnej metodzie medycznego wykorzystywania osocza bogatopłytkowego (PRP).

SaskaMed stale rozwija zakres usług, oprócz medycyny estetycznej ważne miejsce zajmuje również chirurgia. Czekacie na supernowoczesnego robota dotworzenia osocza bogatopłytkowego.

W Polsce wykorzystanie tego urządzenia jest jeszcze rzadkością, natomiast na Zachodzie wyznacza już ono nowe standardy w leczeniu.

Może pan nam przybliżyć, do czego konkretnie jest wykorzystywane?

Pobraną od pacjenta krew przygotowuje, odpowiednio ją preparując. Dzieje się to całkowicie automatycznie bez ingerencji człowieka. W ten sposób powstaje osocze bogatopłytkowe całkowicie pozbawione frakcji ubogopłytkowych.

Do czego się je wykorzystuje?

Jest to preparat własny, autologiczny, więc bardzo bezpieczny. Zawiera płytki krwi, które po podaniu do organizmu aktywują się i powodują jego regenerację.

Czyli coś w rodzaju serum młodości?

No, właściwie można by to tak nazwać. Preparat działa regenerująco, na przykład poprawia gojenie ran, poprawia jakość skóry i włosów. Generalnie regeneruje tkanki, do których zostanie zaaplikowany, i ma bardzo szerokie zastosowanie. Wyjątkowość tego preparatu polega na tym, że jest on całkowicie naturalny. Leczymy się czymś, co w całości pochodzi z naszego organizmu, więc nie ma obaw o odrzucenie lub powikłania. Ma również wyjątkowe działanie w domenie związanej z naszą seksualnością.

Na czym ono polega?

Na przywróceniu prawidłowych odczuć seksualnych w przypadku kobiet i leczeniu zaburzeń erekcji u mężczyzn.

W jaki sposób preparat jest aplikowany pacjentom?

Miejscowo. Na przykład kobietom cierpiącym na zaburzenia odczuć związanych z orgazmem podaje się w łechtaczkę i okolice przedniej ściany pochwy. Mężczyznom w penisa. Lepsze ukrwienie tkanek, które jest wynikiem zabiegu, powoduje zwiększenie odczuwania, a co za tym idzie – przyjemności z seksu. Oczywiście, zabiegi wykonywane są w znieczuleniu miejscowym. Chciałbym jednak podkreślić, że podanie osocza nie spowoduje natychmiastowego 100 procentowego efektu. Na to trzeba poczekać i dać organizmowi szansę na regenerację i odtworzenie komórek. Chcę jeszcze raz podkreślić, że zastosowanie osocza daje bardzo wysokie prawdopodobieństwo osiągnięcia oczekiwanego rezultatu, a co najważniejsze, w porównaniu z preparatami wytworzonymi sztucznie nie powoduje żadnych skutków ubocznych. Oczywiście zabieg daje  efekt na kilka miesięcy, po tym czasie można go powtórzyć. Doskonały efekt daje w przypadku przywrócenia lub wzmocnienia orgazmu u kobiet.

Czy można używać osocza również w ramach medycyny estetycznej twarzy?

Jak najbardziej. Osocze powoduje regenerację komórek skóry i daje bardzo dobry efekt. Co najważniejsze, bez ryzyka powikłań. Skóra nie dość, że nabiera elastyczności, to jeszcze wolniej się starzeje. Ważna jest też świadomość, że zabiegi, które wykonujemy, nie dzieją się w próżni. U kobiet świadomych swego ciała, dbających o odpowiednią dietę, pielęgnację skóry, efekty systematycznego użycia osocza będą bardziej widoczne. Uprzedzając pytanie: nie ma odpowiedniego wieku do rozpoczęcia kuracji osoczem – to sprawa indywidualna, leżąca w sferze świadomości własnego ciała. Im szybciej zaczniemy o siebie dbać, tym efekt będzie lepszy.

Wykonujecie również zabiegi liposukcji.

Tak, ale oczywiście nie pełną, całego ciała w trakcie jednego zabiegu, bo to wymaga warunków szpitalnych w znieczuleniu ogólnym. My wykonujemy liposukcję częściową, na przykład ud lub brzucha czy ramion w znieczuleniu miejscowym.

Kiedyś mówiło się, że są to kontrowersyjne i niebezpieczne zabiegi.

Jedynym powikłaniem, oczywiście przy prawidłowo wykonanej liposukcji, bo o takiej mówimy, mogą być zatory tłuszczowe. W tym przypadku tkanka tłuszczowa może dostać się do naczyń krwionośnych i dalej do płuc, powodując zator. W opisanych przypadkach działo się tak tylko w przypadku zabiegów w znieczuleniu ogólnym, natomiast ani razu w trakcie znieczulenia miejscowego, ponieważ pacjent mimo tego, że nie czuje bólu, cały czas jest świadomy i kontroluje swój organizm, a naczynia krwionośne są obkurczone dzięki stosowanemu roztworowi do znieczulenia.

Niektórzy, a zwłaszcza mężczyźni, liczą na to, że liposukcja da piorunujący efekt zmiany wyglądu.

Wyjaśnijmy sobie najpierw, że liposukcja nie jest lekiem na odchudzanie. To nie jest tak, że ważę 150 kg, zrobię sobie liposukcję i będę ważył 90 i wyglądał jak Apollo. Tak to nie działa. Odsysanie tłuszczu można wykonać u pacjentów, którzy są do tego odpowiednio przygotowani.

To znaczy?

Przygotowali do tego organizm odpowiednią dietą i ćwiczeniami fizycznymi, czyli zrzucili wagę metodami naturalnymi. W takim przypadku liposukcją dokonujemy tylko korekty sylwetki, nadając jej pożądanej smukłości. Usuwamy tłuszcz, którego nie dało się zgubić metodami naturalnymi. W takich przypadkach nie musimy stosować plastyki, czyli wycinania zbędnych płatów skóry. Wystarczą jedynie zabiegi ujędrniające i napinające zwiotczałą skórę, na przykład radiofrekwencja lub fale uderzeniowe.

Problemem sporej grupy mężczyzn, którzy nie uprawiają sportu, są tzw. damskie piersi. Czy w tym przypadku liposukcja też może być użyteczna?

Jak najbardziej, ale najpierw musimy sprawdzić, czy zaburzenia wyglądu klatki piersiowej mają podłoże związane jedynie z otłuszczeniem, czy na przykład hormonalne. Jeśli to drugie, to trzeba się upewnić, że nie wynika ono z zaburzeń funkcjonowania prostaty. Jeśli nie hormonalne, to postępowanie jest standardowe, czyli dieta, ćwiczenia i liposukcja. Ewentualny nadmiar skóry, której nie da się usunąć, wycinamy i formujemy kształtną klatkę piersiową. Trzeba jednak pamiętać, że to, jak wyglądamy, nie zależy od lekarza, tylko przede wszystkim od nas samych.

O godnych uwagi twórcach, których – niesłusznie – nie doceniają kolekcjonerzy i właściciele galerii, opowiada Maria Wollenberg-Kluza.

Warto przypomnieć sylwetkę świetnego rzeźbiarza Franciszka Masiaka, który urodził się na początku wieku, a zmarł w1993 r. Studiował w latach 30. w pracowni Tadeusza Breyera, gdzie został asystentem. Już przed wojną zyskał uznanie. W konkursie „Sport w sztuce” towarzyszącym olimpiadzie w Berlinie w 1936 r. zdobył wyróżnienie honorowe za rzeźbę „Pływak”, które wręczył mu osobiście… Adolf Hitler.

Po wojnie wykonywał pomniki i rzeźby sakralne, np. drzwi w kościele przy pl. Narutowicza. Jego piękny „Neptun” stoi przy wejściu do Zachęty. Bardzo lubię też prace przedstawiające dzieci – myślę, że inspirację stanowili dwaj synowie twórcy.

Niestety, nie przetrwał jego przedwojenny pomnik Unii Lubelskiej w Lublinie, który zburzyli Niemcy. Dla nowej władzy był to temat kontrowersyjny, więc dzieło nie zostało odtworzone. Po wojnie Masiak działał jako dydaktyk w Pracowni Rzeźby Monumentalnej Bohdana Pniewskiego w warszawskiej ASP. Nie trwało to jednak długo, ponieważ było mu nie po drodze z socrealizmem, w dodatku krzywo patrzono na jego twórczość religijną.

Nadal, już po śmierci artysty, na warszawskich Dynasach funkcjonuje jego wypełniona rzeźbami pracownia utrzymywana przez syna bez żadnej pomocy ze strony władz kultury. Niewielu jest artystów, których twórczość tak bardzo wrosła w przestrzeń publiczną, jak Gustawa Zemły. Byłam jego studentką, a później wielokrotnie przychodził na moje wystawy. Odwiedzałam go też w pracowni na warszawskim Kole, gdzie długo rozmawialiśmy z artystą i jego żoną – historykiem sztuki. To uroczy starszy pan, który już przekroczył dziewięćdziesiątkę. Jego najbardziej znana praca to pomnik Powstańców Śląskich, bardzo nowatorski jak na lata 60. Zaproponował nową, organiczną formułę, gigantyczne skrzydła były czymś zupełnie innym niż dominujące wówczas granitowe figury. Kiedy kilka lat temu oglądałam jego wystawę w Nieborowie, wielkie wrażenie zrobiły na mnie jego prace sakralne. Ato przypomniało mi pewien incydent z aukcji charytatywnej, którą prowadziłam w latach 90. Wśród twórców, którzy ofiarowali swoje dzieła, był Gustaw Zemła. Niestety, jego już wylicytowana praca z patynowanego gipsu, przedstawiająca Chrystusa, spadła i się stłukła. Nie wiedziałam, co zrobić. Zmartwiona zadzwoniłam do autora, który w ogóle się tym nie przejął i powiedział: „Pani Mario, niech pani przywiezie pracę do mnie, a ja ją sam naprawię”. Taka reakcja świadczy o klasie artysty.

Szczególnie cenię odsłonięty w 1999 r., w 55. rocznicę bitwy pod Monte Cassino, monument przy Ogrodzie Krasińskich w Warszawie. Uskrzydlony pomnik nawiązuje do klasycznej sylwetki Nike.

Niedawno, w maju tego roku, zmarł kolejny znakomity rzeźbiarz Stanisław Kulon, który miał piękną pracownię w Łomiankach. Jako dziecko wspólnie z bratem uciekł z Uralu, gdzie wywieziona została jego rodzina. Ogromne wrażenie zrobiła na mnie jego „Sybirska Droga Krzyżowa”. Był to jeden z klasyków polskiej rzeźby, przez wiele lat pracował w warszawskiej ASP, najpierw jako asystent, a później profesor Wydziału Rzeźby.

spisał Piotr Cegłowski

Jeszcze nie tak dawno trudno było sobie wyobrazić biznesmena lub ważnego managera w innym niż limuzyna samochodzie. Dziś bywa różnie, bo luźniej traktujemy zwyczaje, a poza tym doszły SUV-y i crossovery, w których takie osoby równie dobrze mogą być postrzegane.

Oczywiście pod warunkiem, że auto jest prestiżowej marki. Co prawda, obecnie niemal każdy producent ma w swojej ofercie drogiego SUV-a, ale w pewnych środowiskach nie każda marka jest traktowana jako prestiżowa. Takich obaw z pewnością nie musi mieć Lexus, który przebojem wdarł się do grupy luksusowych pojazdów, a jednym z interesujących modeli jest sedan serii ES. Występuje on w kilku wersjach silnikowych. Tym razem usiadłem za kierownicą modelu z napędem hybrydowym 300h w wydaniu F Sport. 5 metrowej długości limuzyna ma klasyczne proporcje i opływową sylwetkę, w zasadzie charakterystyczną dla tej klasy samochodów. Agresywności dodaje jej wygląd przodu z wieloma ostrymi kształtami świateł i grilla, po bokach równie ostre zakończenie chromowanego obramowania okien, natomiast z tyłu specyficznie osadzony spojler. Nie jestem pewien, czy wybrałbym czarne felgi, ale skoro taka jest moda, to OK. Podoba mi się duża szerokość drugiej pary drzwi, bo w niektórych autach wyglądają jak zło konieczne. To nie zmienia faktu, że zwłaszcza one mogłyby się nieco szerzej otwierać. Mimo iż ES jest znacznie niższy od crossovera, wsiada się wygodnie. Z przodu krawędź dachu jest na wysokości 128 cm od podłoża, z tyłu, w obszarze, w którym wsuwamy głowę, wsiadając, jest zaledwie 1 cm niżej. Wnętrze kolorystycznie jest ładne, ale design nie jest w moim guście. Przede wszystkim nie podoba mi się umieszczenie dwóch przełączników wychodzących po obu stronach obudowy zegarów. Ogólnie różnych przełączników pozostawiono na tablicy rozdzielczej sporo jak na dzisiejsze czasy, ale przecież nie jest to auto młodzieżowe, więc z pewnością właśnie to będzie chwalone, a komu nie odpowiada, ten może korzystać z monitora dotykowego albo z pada. Tuż za nim znajduje się schowek, którego zamknięcie będące podłokietnikiem magicznie się otwiera: albo na stronę kierowcy, albo na stronę pasażera. Proste, a cieszy.

Przy rozstawie osi 287 cm miejsca jest pod dostatkiem dla wszystkich podróżujących. Nie przeszkadzają nawet wykończenia foteli twardym plastikiem przed kolanami pasażerów. Jednym słowem wnętrze zapewnia dobry komfort jazdy. Ale nie mniej ważnym jego elementem jest charakterystyka zawieszenia. Po teście licznych SUV-ów i crossoverów odetchnąłem z ulgą, najprawdopodobniej dzięki adaptacyjnemu zawieszeniu o zmiennej sztywności (AVS) auto łyka nierówności, jakby ich nie było. Pierwsza faza tłumienia jest tak delikatna, że prawie nie czujemy ciosów, jakie przyjmują opony i zawieszenie podczas jazdy po wybojach. To sprawia, że podróżowanie ES-em jest bardzo przyjemne i nie męczy podczas dłuższych podróży. Oczywiście jest to też efekt dobrego wyciszenia. Nie licząc momentów, w których przekładnia E-CVT zmusza silnik do pracy na wysokich obrotach, poziom hałasu jest tak niski, że – podobnie jak w elektryku – słyszymy przede wszystkim świst wiatru. Podczas jazdy miejskiej, kiedy w korku podjeżdżamy po 2–3 metry, też jest cicho, bo auto przesuwa się dzięki silnikowi elektrycznemu. Nic dziwnego, że średnie zużycie paliwa kształtuje się na poziomie auta segmentu A-B. Według normy WLTP jest to 5,2–5,8 l/100 km. Realia są mniej optymistyczne, bo komputer pokładowy wylicza ok. 7 l/100 km. Z kolei w temacie przyspieszenia jest akurat odwrotnie, przynajmniej jeśli chodzi o wrażenie. Producent podaje 8,9 s do setki, a w praktyce wydaje się, że ruszamy szybciej. 218-konna, spalinowo – elektryczna hybryda z łatwością radzi sobie z masą 1725 kg. Tak więc F Sport Edition w równym stopniu odnosi się do wyglądu, co do osiągów – nawet jeśli nie są jakieś powalające. Zresztą ważniejsza od nich jest zdolność pokonywania zakrętów na śliskiej, luźnej nawierzchni. Pod tym względem jest to jedno z najlepiej prowadzących się aut przednionapędowych. Trzeba jednak pamiętać, że fizyki nie oszukamy; ciężki zespół napędowy z przodu oznacza co najmniej lekką podsterowność. Oczywiście, tak wzorowe prowadzenie wspierane jest systemami elektronicznymi. Właściwie to są one wszędobylskie. O ile nie jestem wielkim fanem systemów automatycznego parkowania, o tyle system monitorowania ruchu poprzecznego podczas cofania z funkcją wykrywania pieszego (RCTAB) jest nieoceniony. Z pewnością docenilibyśmy też systemy związane z bezpieczeństwem jazdy oraz obecność 10 poduszek gazowych w standardzie, ale nikomu nie życzymy, by przekonał się o ich zaletach. Warto wspomnieć, że ta dość niepozorna limuzyna przekonała do siebie już ponad 2,75 mln nabywców na całym świecie. Cena testowanej wersji to 302 tys. zł.

Wojciech Sierpowski

Wygląd naszych zębów wpływa na odczucia i wrażenia osoby, która rozmawia z nami, więc siłą rzeczy przekłada się na nasze relacje osobiste, biznesowe i finalnie nasz sukces zawodowy. Nawet sam kolor zębów ma ogromny wpływ na to jak jesteśmy postrzegani – mówi doktor Michał Kort.

Zdaje się, że wykreowanie nowego uśmiechu to wcale nie taka prosta sprawa. Jak to się robi dziś w czasach, gdy technologia udoskonala wszystko?

Wymaga to znajomości trzech dziedzin: implantologii, protetyki i ortodoncji. A to znaczy, że musieliśmy opanować dość dużo specjalistycznych technologii. Na przykład, we współpracy z Politechniką Białostocką opracowaliśmy autorski program rekonstrukcji zgryzu (Implantik Digital Prosthetic Protocol). Jesteśmy jedną z pierwszych polskich firm, która posiada systemy do skanowania twarzy.  Posiadamy też, coś wyjątkowego – specjalną strefę wellness, gdzie wykonujemy zabiegi, które uzupełniają efekty zabiegów stomatologicznych, co ułatwia regenerację po zabiegach chirurgicznych. Dodam, że w sumie wszczepiliśmyokoło 5000 implantów oraz wykonaliśmy ponad 10 000 koron z tlenku cyrkonu.

W sensie technologicznym oferujemy pacjentom praktycznie wszystko co można. Ale mamy też świadomość, że to nie zawsze wystarcza. Musimy się starać jeszcze bardziej. Dla pacjenta wizyta musi być komfortowa, musi też być pozytywnym wspomnieniem. Dbamy więc o rzeczy oczywiste, takie jak parking. Zauważłyliśmy też, że wielu naszych pacjentów przyjeżdża z daleka. Dlatego uznaliśmy, że musimy zapewnić im bazę noclegową, ponieważ  większości zabiegów protetycznych nie można wykonać w ciągu jednego dnia. Baza noclegowa to nie tylko komfort dla nich, to również ułatwienie dla lekarzy – to że pacjenci są cały czas dostępni przekłada się na lepszą jakość procesu leczenia.

Już od wielu lat dostępne są domowe metody pozwalające na to, by dużą cześć leczenia ortodontycznego pacjent prowadził samodzielnie w domu. Pozwalają one na spore oszczędności, a przecież dziś wszyscy szukamy oszczędności.

Bardzo się cieszę, że pan poruszył ten temat. Nie będę tu wymieniać producentów i nazw handlowych, ale chciałbym wyraźnie powiedzieć, że nie jestem zwolennikiem tych domowych metod. Polegają one na tym, że pacjent dostaje wykonane specjalnie dla niego nakładki, których używa samodzielnie w domu. Problem polega na tym, że pacjent nie jest w stanie ocenić, czy leczenie przebiega prawidłowo. Wtedy pojawia się bardzo ważne pytanie – gdzie leży odpowiedzialność. To jest niestety bardzo szeroki temat i pacjent musi mieć świadomość, że cena to nie wszystko. Moim zdaniem, prawie w każdym przypadku potrzebne jest całościowe podejście do procesu leczenia. Dlatego, gdy tworzymy nowy uśmiech, ważna jest nie tylko estetyka, ale również jego funkcjonalność. Musimy stosować narzędzia, które pozwalają nam dostosować funkcję zgryzu i estetykę do indywidualnych cech danego pacjenta. Dzięki temu zwiększamy wytrzymałość uzupełnienia protetycznego i zabezpieczamy pacjenta przed różnymi schorzeniami, zwłaszcza związanymi ze stawem skroniowo żuchwowym i nieprawidłowym napięciem mięśniowym.

Wszyscy wiemy, że kompleksowe usługi stomatologiczne nie są tanie. Jednak pacjentów nie brakuje, jakie są ich motywacje, czy chodzi im tylko o ładne zęby i uśmiech? 

Wygląd naszych zębów wpływa na odczucia i wrażenia osoby, która rozmawia z nami, więc siłą rzeczy przekłada się na nasze relacje osobiste, biznesowe i finalnie nasz sukces zawodowy. Nawet sam kolor zębów ma ogromny wpływ na to jak jesteśmy postrzegani. Implantolog powinien rozpocząć pracę, od zastosowania specjalnego programu komputerowego, który symuluje zmiany stanu uzębienia jego pacjenta. Zdjęcia, które są generowane przez ten program robią z reguły ogromne wrażenie na każdym. Poza tym pamiętajmy, że zdrowe zęby są wizytówką naszego zdrowia i prawdę mówiąc również statusu społecznego. Pacjenci mówią mi często, że te zabiegi traktują jako inwestycję w siebie. I wiedzą, że ta inwestycja się zwróci. Nie tylko w sensie finansowym. Mając zdrowe zęby jesteśmy szczęśliwsi i mamy więcej pozytywnej energii.

Pamiętajmy też o tym, że rozwój technologii powoduje, że kompleksowe usługi stomatologiczne są coraz bardziej dostępne. Technologie stają się tylko dojrzalsze, ich rozwój ostatnio nieco zwolnił, wygasają niektóre patenty, a więc zaostrza się konkurencja między producentami. To jest zawsze dobre dla pacjenta, spodziewam się więc, że w najbliższych latach będziemy mieli do czynienia z dynamicznym rozwojem rynku usług implantologicznych, a laboratoria będą musiały bardzo dbać o jakość i wyszkolenie personelu, aby sprostać wymaganiom pacjentów.