Rozmowa z przewodniczącym Komisji Spraw Emigracji i Łączności z Polakami Za granicą, senatorem Andrzejem Personem

– Czy rozpoczniemy od sportu, czy też od spraw dotyczących pańskiego obecnego stanowiska w Senacie, czyli problematyki emigracji i Polonii zagranicznej?
– Obie te sfery są bliskie memu sercu. I sport i losy Polonii rozsianej po całym świecie.

– Czy jest taki skrawek świata, którego pana serce nie obejmuje, czyli tam, gdzie nie mieszkają Polacy?
– Zaskoczył mnie pan tym pytaniem. Ale chyba rzeczywiście nie ma takiego punktu na globusie. Statystki podają, że od 17. nawet do 20. milionów rodaków mieszka poza Polską. Niektórzy są już czwartym, nawet dalszym pokoleniem po uchodźcach po powstaniach narodowych i wojnach światowych. Na Haiti mieszkają potomkowie naszych żołnierzy wysłanych przez Napoleona. Ponad 200 lat! I ciągle przyznają się do polskich korzeni. Zwłaszcza teraz, po tej straszliwej tragedii tej wyspy warto pamiętać, że wielu kolorowych Haitańczyków, którzy nie mówią po polsku, jest naszymi rodakami.

– I Senat ma w sercu wszystkich?
– Staramy się, chociaż, rzecz jasna, nie jest to proste, tak naprawdę nasza Komisja i marszałek Senatu są jakby ministerstwem do spraw Polaków rozsianych po świecie. Wciąż, oczywiście, najważniejsi są dla nas Polacy na Wschodzie, bo oni mieszkają u siebie. Granica się przesunęła, a oni zostali tam, gdzie mieszkali ich dziadowie, rodzice, tam gdzie przez lata była Polska. Na Litwie, Ukrainie, Wileńszczyźnie. Oni wszyscy są Polakami, natomiast dla osób, które wybrały inne miejsce do życia, przyjęliśmy od lat określenie Polonia.

– I matecznikiem tej Polonii świata jest USA, zwłaszcza Chicago?
– Już chyba nie. Nowa emigracja, która od czasu wstąpienia Polski do Unii Europejskiej wyjechała, żeby poprawić sobie sytuację ekonomiczną, to dzisiaj blisko dwumilionowa armia. Madryt, Rzym, Paryż, Glasgow, ale przede wszystkim Londyn, to nowe stolice naszej diaspory. Oczywiście, Polonię amerykańską darzymy ogromnym szacunkiem, pamiętając jak wiele pomagała Polsce w ponurych latach minionej epoki. Ich patriotyzm, podtrzymywanie narodowej tożsamości i tradycji zawsze będą godne podziwu.

– Obok prac w Senacie, dziennikarstwa sportowego, gdzieś pojawia się mocna więź, wielokrotnie powtarzana publicznie, z rodzinnym Włocławkiem.
– Pochodzę z Włocławka, tam się urodziłem i spędziłem dzieciństwo. Szkołę wspominam lepiej niż uniwersytet, była cicha i spokojna, nad Wisłą we Włocławku, w mieście robotniczym, kościelnym, pełnym ludzi, którzy osiedlili się tam po wojnie. Byłem uczony przez znakomitych pedagogów, moja nauczycielka dostała legię honorową od prezydenta de Gaulle’a za naukę francuskiego podczas Powstania Warszawskiego na tajnych kompletach! Uczyłem się angielskiego z piosenek Rolling Stonesów, a ze światem łączyliśmy się za pomocą Radia Wolna Europa. Kiedy trochę podrosłem, wyjechałem do wujka do Anglii i przeżyłem szok. Wyjeżdżam z ciężkiej komuny, a tu po ulicach chodzą hipisi i kobiety w minispódniczkach, wszyscy ludzie bardzo wyluzowani i weseli. Tam też byłem na meczu Manchester United, nie będąc wcześniej nigdy na meczu w Polsce! Grał tam Best i inni… Krótko mówiąc, oszołomiło mnie to wszystko do tego stopnia, iż uświadomiłem sobie, że to, co mamy w Polsce, jest lipą, zrozumiałem, że mamy udawane życie, nieprawdziwe.

– Tam też podobno rozpoczęła się przygoda z dziennikarstwem sportowym?
– Paradoksalnie zawód dziennikarza, który zacząłem wtedy wykonywać, był pewnego rodzaju wyzwoleniem. Prawo, które ukończyłem w Toruniu, nie interesowało mnie. Od początku uważałem, że zawód adwokata jest moralnie co najmniej dwuznaczny. Jak „oszukiwać” tę biedną matkę, że syn dostanie 10 lat za pobicie na weselu i aby matka sprzedała krowę, by go ochronić… to przykre. A sport ciągnął mnie zawsze. Bozia nie dała warunków ani talentu, więc stwierdziłem, że można ten sport opisywać – sam sobie w tym pomogłem. Pamiętam pierwszą relację na żywo z budki telefonicznej z Wembley do studia radiowego w Toruniu – to trzeba było mieć naprawdę fantazję. Ale udało się. Czułem, że to jest to, tym bardziej, że widziałem jak wielu fantastycznych ludzi uciekało do dziennikarstwa sportowego, bo nie chcieli pisać o wykopkach i pochodzie 1-majowym.

– Doświadczenie dziennikarza sportowego przydaje się w prowadzeniu spraw polonijnych?
– Bardzo! Wynika to z faktu, że dane mi było uczestniczyć, jako dziennikarz czy też jako rzecznik PKOL-u, w wielu igrzys­kach, mistrzostwach świata i to spowodowało, że sprawy polonijne były zawsze mi bliskie i dobrze znane. Wśród nich sport ma miejsce wyjątkowe. Jak rzadko która dziedzina życia, sport łączy polskie serca i umysły na całym świecie. Przecież jedną z najpiękniejszych tradycji naszej diaspory są Igrzyska Polonijne, podczas których następuje wspaniała integracja Polaków z różnych krajów i różnych pokoleń. Wielu z nich uważa, że przyjeżdżając do Starego Kraju na igrzyska ładują akumulatory polskości na kilka lat.

– Igrzyska to flagowe imprezy polonijne, ale przecież nie jedyne?
– Nie byłbym sobą, gdybym nie wspomniał o golfie. W sierpniu 2010 r. w Międzyzdrojach już po raz 15. odbył się turniej Polonia Cup. Proszę sobie wyobrazić, że są golfiści, na przykład z Vancouver czy USA, którzy brali udział we wszystkich turniejach. Oczywiście, golf to jest taka ciekawostka, ale dominuje piłka nożna. W Londynie w rozgrywkach trampkarzy i juniorów tego drugiego już pokolenia nowej emigracji, gra regularnie ponad 50 drużyn. W Dublinie polski zespół występuje w rozgrywkach ligowych. W Madrycie w zawodach emigrantów drużyna Andrzeja Janeczki, prezesa tamtejszej Polonii, zawsze lokuje się w okolicach podium. A mogę pana zapewnić – bo oglądałem w ubiegłym roku wspólnie z nieżyjącym, niestety, wielkim fanem piłki, prezesem Wspólnoty Maciejem Płażyńskim, mecze Polaków z Argentyną i Rumunią – że poziom nie odbiegał od polskiej III ligi.

– Wspomniał pan o Londynie jako jednej z nowych „stolic” Polski, można chyba być pewnym, że za rok na igrzyskach nasi olimpijczycy będą czuli się jak w domu.
– Wśród tysięcy młodych i nie tylko młodych Polaków już dzisiaj obowiązuje hasło olimpijskie: „Polacy, gramy u siebie!” Nie mam żadnych wątpliwości, że poza gospodarzami będziemy najgłośniej dopingowaną ekipą w czasie londyńskich igrzysk.

– Pana współpracownicy zgodnie mówią o panu, jako o humaniś­cie. Bliski jest panu, z racji wykonywanych czynności, związek polityki i globalnych przemian społeczno-obyczajowych.
– Ostatnie 25 lat minionego stulecia to rewolucja technologiczna, która przekształciła nasz sposób myślenia, produkcji, konsumpcji i handlu. Dynamiczna globalna gospodarka powoduje zmianę postrzegania czasu i przestrzeni. Na naszych oczach kończy się era przemysłowa. Społeczeństwo przemysłowe XX wieku przekształca się w poprzemysłowe społeczeństwo informacyjne XXI wieku. Jego podstawą jest gospodarka oparta na wiedzy, a zasadniczym zasobem gos­podarczym staje się zasób wiedzy, czyli informacji, i sposób jej wykorzystania. Wiedza staje się substytutem bogactw naturalnych, środków produkcji, pracy ludzkiej i kapitału.

– Państwo cywilizacji informacyjnej to państwo zdecentralizowane, zarządzane lokalnie.
– Tak, u jego podstaw leży społeczeństwo obywatelskie z jego oddolnymi inicjatywami, istotną rolą lokalnych mediów czy biznesów, a także współpracy między nimi. Model państwa sieciowego to, zdaniem wielu, Unia Europejska, która daje ogromne szanse tożsamościom indywidualnym i grupowym. Stwarza im możliwość współpracy, buduje otwartość na inne kultury.

– Wróćmy do sportu. XX wiek nazwany został przedziwnym stuleciem sportu. Co zatem powiedzieć można o obecnych czasach, gdy igrzyska olimpijskie czy mistrzostwa świata w futbolu, albo wielki szlem tenisowy zaprzątają uwagę całego świata?
– W czasach państwa informacyjnego, gdy trzej najbogatsi ludzie świata mają dochody równe 48 państwom liczącym 600 milionów ludności, myślę, że jedynie sport daje równe szanse wszystkim. Już ponad pół wieku obserwuję rolę i miejsce sportu we współczesnym świecie. Nie mam wątpliwości, że z roku na rok jesteśmy coraz bardziej dumni ze swoich mistrzów, coraz więcej poświęcamy im uwagi. Informacje o nich zajmują już nie ostatnie, ale pierwsze strony gazet, a popularność bije na głowę polityków i celebrytów. A przecież jeszcze ciekawsza od zwycięstwa, z punktu widzenia obserwacji socjologicznej i politycznej, jest porażka. Prezydent oburza się na norweskich sędziów piłki ręcznej, którzy, zdaniem opinii publicznej, a więc i prezydenta, nie sprzyjali Polakom w meczu z Chorwacją. Do dyskusji narodowej włączają się wszyscy, łącznie z premierem. Bo taka dzisiaj jest waga sportu. Po kilkunastu dniach ten sam prezydent wysyłał telegramy gratulacyjne najpopularniejszej Polce, Justynie Kowalczyk. Zresztą nic w tym złego, tak robi cały polityczny świat. A my, oczywiście, też będziemy się tak samo cieszyć, gdy najszybciej na nartach ponownie pobieg­nie radosna dziewczyna z Kasiny Wielkiej.

– Podtrzymuje pan tezę, zawartą w tytule pańskiej książki, że to jednak sport rządzi światem?
– W pewnym sensie tak. Nasi przeciwnicy, delikatni esteci złośliwie mówią, że jest to ogłupianie społeczeństwa, ale to piłka i sport jednak rządzą. Widzieliśmy, co działo się w Zurychu, gdzie decydowały się losy organizacji Mundialu, ile zamieszania przy tym powstało. Anglicy chcieli udowodnić, że cały ten proces jest przestępstwem… A tymczasem sport dla wielu ludzi jest ładowaniem akumulatorów.  Kiedyś byłem z wizytą oficjalną w Brazylii. Pamiętam, że kiedy skończyliśmy już rozmawiać o sprawach gospodarczych i politycznych, to dopiero zaczynała się poważna rozmowa, dotycząca oczywiście piłki nożnej, a nie gospodarki. Trzeba być tam wielkim ekscentrykiem, aby w tym momencie powiedzieć, że sport mnie nie interesuje. Taka piłka nożna przynosi więcej dochodów niż kawa w Brazylii! Pamiętam, że kiedyś, w czasach komuny, funkcjonowało stwierdzenie „Kiedy Górnik lepiej gra, to górnicy lepiej fedrują węgiel” – i było w tym sporo prawdy. Wszyscy się pasjonowali zabrzańską jedenastką. Potwierdza to historia słynnego górnika, który był uwięziony dłuższy czas pod ziemią i pierwsze pytanie, jakie zadał po uratowaniu, to „Czy Górnik wygrał?” Zdaję sobie sprawę z tego, że humaniści krzywią się, iż cywilizacja nie wymyśliła nic nowego. Sport jest większą religią niż sama religia. Sport niesie też dobre wartości, bo nie prowadzi do aż takiej radykalizacji postaw jak ideologia, jednak czasem też przeradza się, niestety, w niebezpieczne sytuacje, mam tu na myśli ustawki i rozróby kiboli.

– Czy właśnie aspekty: ekonomiczny i obyczajowy powodują, że sport jest ważniejszy od polityki?
– Oczywiście, trochę przesadzam, sport jest bardzo ważny, ale nie najważniejszy, dziś światem rządzą media, które w dodatku epatują informacjami negatywnymi, to już nie są czasy pozytywnego przekazu… Dziś czuję, że powoli się tęskni za tym, żeby usłyszeć coś miłego. Od rana słyszymy o kolejnej tragedii. Jeśli nikt nie zginął, to już po pół godzinie jest po informacji, jeśli ktoś zginął, to strasznie się tym podniecamy, no i mamy zapełniony program stacji przez pół dnia.

– Czyli to czwarta władza de facto rządzi?
– Dziś bez mediów nie można odnieść sukcesu i odwrotnie, media mogą człowieka pogrążyć. Nikt nie pokonał mediów, są one straszną władzą. Jeśli są źle wykorzystywane, to niedobrze, z kolei jeśli zakłada im się kaganiec, to też nie najlepiej. Dziennikarz powinien mieć trochę samokontroli, aby ludziom nie robić krzywdy, podawać sprawdzone informacje. Przecież zwykle przeprosiny czy sprostowania, umieszczane gdzieś na marginesach, są niewspółmiernie małe do krzywd. Media mogą wszystko wykreować, całą rzeczywis­tość i tak się działo już od czasów bardzo odległych. Ktoś, kto chce funkcjonować publicznie, musi zaakceptować media. Tak więc konkretyzując – dziś najważniejszy jest ten, kto produkuje informacje, przecież widzimy, że nieważne czy pomnik jest ładny czy brzydki, ale ważne, jak go opiszą i niestety, trzeba to akceptować. Zanikła pewna kultura, kiedy ktoś był ważny, bo kontynuował wieloletnią tradycję rodzinną, czy mógł poszczycić się osiągnięciem, teraz ludzie są ważni, kiedy się o nich mówi.

– A może coś optymistycznego na koniec, panie senatorze?
– Jestem ogromnym optymistą, jednak swojemu losowi trzeba trochę pomóc. Potrzebujemy więcej optymizmu! Różnica między Paryżem a Warszawą jest taka, że tam ludzie się uśmiechają, a tu nie. Trzeba mieć też pomysł na życie. Jakikolwiek by on był, najbardziej nawet szalony, chociażby się wszyscy śmiali, to jeśli konsekwentnie będzie się dążyć do celu – jest szansa by go zrealizować.

Co lubi Andrzej Person?

Zegarki – Omega
Pióro – Montblanc
Wypoczynek – tam gdzie można grać w golfa, Międzyzdroje, Floryda
Kuchnia – włoska, azjatycka i polska
Samochód – „Lubię marki francuskie.”
Hobby – zdecydowanie golf

Kystian Poloczek od początku swojej kariery widzi potencjał w handlu międzynarodowym. Jest biznesmenem, który potęgę swojej grupy spółek zbudował właśnie na relacjach sięgających daleko poza granice rodzimego kraju.

Urodził się w Polsce, wychował w Niemczech, gdzie skończył studia prawnicze. Biznesu uczył się w Hiszpanii. Obecnie swoje przedsięwzięcia prowadzi w wielu krajach, także daleko od Europy. Doskonałe wyczucie rynku, znalezienie potencjału przedsięwzięć, znajomość kilku języków obcych to część z licznych umiejętności szefa spółek Iberia Motor Capital Group – wyłącznego importera marki SEAT na tę część Europy.

Z FC Barcelony do Legii
– Związanie z firmą SEAT było naturalną konsekwencją mojej pracy w Barcelonie – wspomina K. Poloczek. – Trafiłem tam po raz pierwszy tuż po wejściu Hiszpanii do Unii Europejskiej. Wpadłem na pomysł, żeby przeznaczyć wszystkie oszczędności na zakup Mercedesa, którego odsprzedałem tam z dużym zyskiem. Niedługo później wysyłałem z Niemiec już całe transporty z samochodami.

W tym okresie, K. Poloczek poznał przyszłego wspólnika, Francesco Venturę, który był największym dealerem SEAT-a w Hiszpanii, a zarazem jednym z szefów FC Barcelona. To właśnie od niego młody przedsiębiorca nauczył się najwięcej. – Gdy w Polsce zaczęły się zmiany ustrojowe, przyjechaliśmy do Warszawy na mecz Legii Warszawa z „Barcą”. Po powrocie szybko zdecydowaliśmy otworzyć biznes nad Wisłą. W Polsce było już kilku importerów, ale brakowało SEAT-a. Do naszej spółki dołączył trzeci udziałowiec, mój przyjaciel z Niemiec, Sven von der Heydel. W trójkę założyliśmy Iberia Motor Company.

Zanim hiszpańska marka na dobre zadomowiła się na polskim rynku, wspólnicy imali się różnych biznesów – od sprzedaży cytrusów, poprzez handel demonstracyjny, który wówczas w naszym kraju w ogóle nie był znany. Konsekwentne określenie celów z czasem zaczęło przynosić efekty w postaci ros­nącej sprzedaży samochodów, a tym samym coraz lepszych zysków.

– Sprzedaż szła bardzo dobrze – mówi K. Poloczek. – Udało nam się jednak zostać wyłącznym przedstawicielem SEAT-a i tak pozostało do dziś. Aktywność marketingowa firmy, która była głównym sponsorem warszawskiego klubu Legia – przekładała się na rosnący udział w rynku.  Motoryzacyjna pasja K. Poloczka to nie tylko auta – od zawsze pasjonowały go motocykle. Nic więc dziwnego, że został przedstawicielem marki Harley Davidson. – Spółka miała swoje korporacyjne metody sprzedaży. W Polsce jednak tricki, polegające na kilkugodzinnym budowaniu entuzjazmu klientów poprzez soczyste wystąpienia, nie zdają egzaminu. Podjąłem decyzję o sprzedaży firmy – podsumowuje K. Poloczek.

Teraz Wschód
Doświadczenie szefa Iberii w budowaniu biznesu w krajach transformacji ustrojowych pchnęło go na Wschód. Obecnie jego firmy z grupy Iberia Motor Capital Group mają przedstawiciels­twa w kilku krajach tej części Europy. Od niedawna jest też stałym gościem w fabrykach chińskich.

– W każdym kraju specyfika biznesu jest inna. Zawsze powtarzam, że Niemcy myślą o przyszłości, Hiszpanie o dniu dzisiejszym, Polacy, niestety, żyją dniem wczorajszym. Z kolei Azjaci ukierunkowani są na przyszłość, ale wybiegają znacznie dalej niż Niemcy. Wielu krajom azjatyckim jeszcze daleko do systemu kapitalistycznego, niemniej można się wiele od nich nauczyć. W Polsce mieści się główna siedziba spółki. K. Poloczek oddał władzę zaufanym managerom, sam poświęcając się nowym wyzwaniom.

– Mimo że w Polsce dajemy pracę wielu osobom, nasz kraj, niestety, w tym nie pomaga – podkreśla K. Poloczek. Nie chce się wypowiadać na temat polityki i krajowej gospodarki, mając jednak do czynienia z biznesem w wielu krajach, zarządzanie gospodarką w Polsce ocenia krytycznie. Jednym z wyzwań – trudnych do wyobrażenia w starych demokracjach – były zarzuty jakie postawił przedsiębiorcy były pracownik. Sprawa trafiła do sadu. Obecnie sąd drugiej instancji uchylił je stwierdzając brak podstaw zarówno merytorycznych i formalnych, co nie zmienia faktu, że tego rodzaju wydarzenia każdego narażają na stres i stratę czasu…

Mimo różnych tego rodzaju trudności, biznesmen potrafił stworzyć spółki odnoszące sukcesy na naszym rynku. Dobrym przykładem jest Sixt Rent a Car Polska. Flota ponad 1 000 samochodów w Polsce, stawia Sixt wśród największych wypożyczalni samochodów w kraju. Potwierdzeniem sukcesu był m.in. tytuł Gazeli Roku 2008, dla najlepiej rozwijającej się firmy w województwie mazowieckim, a drugiej pod tym względem w całym kraju. Bardzo dobrze prosperuje również LOGIS S.A. – jedno z największych centrów logis­tycznych w centralnej Polsce. Spółka specjalizuje się m.in. w wynajmie powierzchni magazynowych oraz imporcie na polski rynek produktów marki Recaro – jednego ze światowych liderów produkcji foteli dla transportu samochodowego i lotniczego oraz sportów.
Znajomość rynku oraz duże zatrudnienie we własnych firmach pchnęło

K. Poloczka do aktywnej działalności na rzecz pracodawców i pracowników. Jest obecnie wiceprezydentem Konfederacji Pracodawców Polskich jak również przewodniczy Komitetowi Doradczemu Przemysłu i Biznesu przy OECD. Zdaniem szefa Iberii, działalność w takich stowarzyszeniach daje mu poczucie wpływu na jakość zatrudnienia oraz wiarę w konkretny dialog pracodawców i polityków. Sam jednak odcina się od bezpośredniego zaangażowania w politykę.

– Mam jeszcze sporo do zrobienia – stwierdza przedsiębiorca. – Widzę potencjał w nowych dziedzinach przemysłu, ale też w motoryzacji. Dlaczego miałbym przestać działać, skoro praca od zawsze dostarcza mi emocji? A to chyba jest najważniejsze, niezależnie od wcześniejszych dokonań.

Znany z wielkiej energii K. Poloczek nie zdradza swoich najbliższych planów. Jednak wiemy, że szykuje kolejne projekty na polskim rynku. Osobiście angażuje się w te przedsięwzięcia – rezerwując sobie kierowanie nimi zwłaszcza w pierwszej fazie. Kiedy zwolni? Nie wiadomo, pewnie nigdy…

Rozmowa z Hannesem Pantlim, członkiem Zarządu IWC Schaffhausen

– Na lotnisku w Zurychu widziałem ogromny billboard z napisem – „Witajcie w Zurychu, przedmieściu Schaffhausen”…
– To nietypowy sposób promocji naszej marki. Ale prawdą jest, że IWC promuje Schaffhausen na cały świat. Bez naszej marki ta urocza, nadreńska miejscowość nigdy nie miałaby takiej renomy w świecie. Ten billboard jest wykonany trochę á rebours, bo większość ludzi biznesu i turystów ląduje właśnie w Zurychu. Ten plakat jest wielkim sukcesem marketingowym, zapada w pamięć i na długo tkwi w podświadomości. Wielką rolę w promocji miasta naszej marki doceniły i doceniają władze regionu. Otwarcie podkreślają, że żadne akcje promocyjne miasta i regionu nie uczyniły skutecznie tak dużo, jak IWC. Ale władze Schaffhausen okazują nam na każdym kroku wdzięczność, np. proponując kupno kolejnych działek budowlanych pod nasze nowe manufaktury. To bardzo korzystne dla wszystkich stron.

– W Polsce jesteście bardziej rozpoznawalni jako Schaffhausen niż jako IWC.
– To ma swoje korzenie historyczne, wywodzące się jeszcze z czasów Cesarstwa Austro-Węgierskiego. My w jakiś sposób też znajdowaliśmy się w orbicie jego wpływów. Dlatego nasze zegarki znane były w Polsce, Czechach, na Węgrzech i oczywiście w samej Austrii. Jednak nazwa zegarka zawsze była taka sama IWC Schaffhausen. Ale tak się jakoś przyjęło, że opuszczano skrót i wymawiano tylko nazwę miasta.

– A skąd się brały państwa zegarki w Polsce lat 70.
– One były tam już wcześniej. Jak wspomniałem wcześniej, za sprawą Austriaków. Sądzę, że było to pod koniec XIX wieku. W latach 30. ubiegłego stulecia, kiedy w Niemczech niebezpiecznie rozwijał się nazizm, z terenów ówczesnej Polski, Rosji i Czech, w obawie o swoją przyszłość, wyemigrowało wielu obywateli pochodzenia żydowskiego. I to dzięki nim nasze zegarki dotarły poprzez Chiny do Japonii. H. Goldstein dystrybuował naszą markę w Kraju Kwitnącej Wiśni. I to z takim sukcesem, że po 1949 roku staliśmy się liderem tego rynku. Ale bardziej zabawna historia związana jest z eksportem IWC do Polski i Czech. Otóż na początku lat 70. za pośrednictwem firmy Siber Hegner z Zurychu, która robiła przez wiele lat interesy z Polską, wysyłaliśmy ok. 200 zegarków rocznie do Polski. Był to tzw. handel wymienny, dziś zwany barterem. Siber Hegner otrzymywał tekstylia polskie i w rozliczeniu wysyłał zegarki IWC Schaffhausen. Gdzieś w tym czasie odwiedziłem Polskę, nie kryjąc swojej ciekawości, jak takie luksusowe dobra pozycjonują się na rynku, co by nie mówić, komunistycznym. Ku mojemu zdziwieniu w żadnym ze sklepów firmy „Jubiler” nie zauważyłem w gablotach naszych wyrobów. Jak się później dowiedziałem, tych kilka tysięcy sztuk zostało rozdystrybuowanych wśród ówczesnej elity partyjnej i gospodarczej oraz służby bezpieczeństwa. Tak samo było zresztą w Czechach. Mnie, żyjącemu w wolnym świecie Szwajcarowi, nie mieściło się to wtedy w głowie.

– Istniały podobno zakusy, aby z nazwy wyeliminować nazwę Schaffhausen i pozostawić jedynie IWC.
– Jesteśmy do tej nazwy bardzo przywiązani, choć jest ona, przyznaję, bardzo skomplikowana dla zagranicznego klienta czy odbiorcy. Bywa niejednokrotnie przekręcana, inaczej wymawiana nawet w poszczególnych kantonach szwajcarskich. Pojawili się jakiś czas temu zwolennicy zmiany nazwy na IWC, argumentując, że oto istnieje BMW czy IBM i te skróty są wystarczająco dobrze rozpoznawalne. Osobiście zawsze broniłem nazwy Schaffhausen i stałem mocno na stanowisku pozostawienia jej jako znaku identyfikacyjnego firmy. I tak na zawsze pozostanie ona na naszych cyferblatach i wszelkich innych materiałach promocyjnych, reklamowych i firmowych.

– W latach 60. duża część sprzedaży IWC dotyczyła czterech europejskich rynków, a jak jest dzisiaj?
– Gdy zaczynałem pracę, 65 proc. całej produkcji sprzedawaliśmy do Japonii. Do dziś Europa Centralna jest najważniejszym rynkiem dla IWC, gdzie sprzedajemy jedną trzecią naszej produkcji. Ale pojawiły się nowe rynki, np. Chiny, które wchłaniają 30 proc. naszej produkcji. Zresztą, ze względu na ogromny popyt otworzyliśmy w Chinach 10 własnych sklepów, bo takie było zapotrzebowanie. Nie należy też zapominać o Stanach Zjednoczonych, Ameryce Łacińskiej i Bliskim Wschodzie, gdzie sprzedajemy pozos­tałą część naszej produkcji.

– Nie irytuje was proceder podrabiania waszych wyrobów?
– Może i irytuje, ale ja już przeżyłem czasy, kiedy nas nikt nie podrabiał. I proszę mi wierzyć, że były to trudne czasy. A zresztą słabych się nie podrabia, tylko tych, którzy mają wielkie sukcesy.

– IWC powszechnie uchodzi za manufakturę zorientowaną na klienta męskiego.
– Bo tak jest w istocie. W przeszłości produkowaliśmy wiele damskich zegarków. W latach 90. byliśmy w grupie z JLC i Lange&Söhne. Wtedy też zdecydowaliśmy się, że nie będziemy produkować zegarków damskich, bo po prostu inni mieli lepsze wyczucie tego segmentu rynku. Rozpoczęliśmy też swego rodzaju komunikację z klientami, koncentrując się na odwiecznej grze damsko-męskiej. Jednym z haseł w tej grze było – „Prawie tak skomplikowany jak kobieta – ale bardziej punktualny”. Nigdy nie mów nigdy, ale przez najbliższe 5 lat pozostaniemy przy męskich liniach.

– Można powiedzieć, że jest pan ikoną IWC?
– Przyszedłem do firmy w 1972 roku. Jestem nie­przerwanie 39 lat i 6 miesięcy. Zaczynałem od działu sprzedaży, gdzie byłem odpowiedzialny za sprzedaż w całej Europie. Wkrótce pojawił się tzw. kryzys kwarcowy, który zmiótł z firmamentu wiele znakomitych firm, a wiele innych pogrążył w kryzysie. To były ciężkie czasy. Zwalniano ludzi, niektórzy sami odchodzili, szukając innego zajęcia. Wtedy właściciel firmy zapytał mnie, czy nie zechciałbym objąć szefostwa działu marketingu i sprzedaży. I tak w 1976 roku zostałem dyrektorem marketingu i sprzedaży w IWC. Pozostałem na tym stanowisku do momentu przejęcia IWC przez Richemont, czyli 10 lat temu. I wtedy złożyłem wymówienie. Miałem za sobą wspaniałe czasy, które mocno pielęgnuję w pamięci do dzisiaj. Ale Richemont nie chciał, abym odszedł. OK – powiedziałem – dajcie mi jakąś dobrą propozycję, to się zastanowię. Na całe szczęście zbiegło się to z kolejnym wzrostem sprzedaży i rosnącą popularnością marki. Richemont ma na całym świecie kanały dystrybucyjne, własną organizację, co znakomicie ułatwia ekspansję marki. Kiedyś współpracowaliśmy z importerami, dzisiaj współpracujemy i komunikujemy się z własnymi biurami i placówkami.

– A jak pan ocenia pozycję IWC w grupie Richemont?
– Jesteśmy, jak już wspomniałem, marką dla mężczyzn. W grupie nie ma takiego drugiego producenta, który specjalizowałby się wyłącznie w zegarkach męskich. Jesteśmy trochę oddaleni od skoncentrowanego miejsca wielu manufaktur, w niemieckiej części Szwajcarii, co daje nam taki spokój, jak na bezludnej wyspie. A spokój w tej branży jest bezcenny.

– W kampaniach reklamowych nie używacie wizerunków znanych osób?
– Tak, to część naszej filozofii. W reklamach nie używamy twarzy celebrytów. Wykorzystujemy twarze tzw. przyjaciół firmy w akcjach PR-owskich, jak np. Kevin Spacey, Boris Becker, Figo, Cate Blanchet. W Chinach na naszych eventach pojawiają się Figo lub Zidane. Oni są tam świetnie rozpoznawalni. Nie używamy tych twarzy także w reklamach prasowych, są naszymi przyjaciółmi i w pewien sposób towarzyszą naszym prezentacjom i eventom.

– Ale branża luksusowych zegarków ma się dobrze nawet w kryzysie.
– Mężczyzna 40-, 45-letni, który osiągnął sukces, zbudował dom, ma udaną rodzinę, chciałby coś specjalnego kupić dla siebie, coś osobistego. Wbrew pozorom, nie ma zbyt wielu możliwości. Gdyby kupił sobie auto, takie jak Rolls-Royce czy Ferrari, kłułoby to w oczy sąsiadów czy współpracowników. Dlatego też doskonałą alternatywą są zegarki, które sygnalizują pewien status społeczny, a z drugiej strony są pewną tajemnicą, a nie nachalną manifestacją wysokiego statusu. Ci, którzy wiedzą, nie są zazdrośni, a ci, którzy mieliby być zazdrośni, nie są w stanie oszacować wartości tego cacka.

– Słowem – IWC kryzys nie dotyczy…
– Proszę pamiętać o rynku chińskim, który ciągnie w górę dobra luksusowe. Za chwilę będą to Indie, bo to przecież następny miliardowy rynek i ogromny potencjał. Tylko w Chinach przybywa dziennie setka nowych milionerów dolarowych. I do tego w tamtym regionie, w przeciwieństwie np. do Szwajcarii, obnoszenie się z bogactwem jest normą i niczym nagannym.

– Czy zegarki mogą stanowić udaną inwestycję i lokatę na przyszłość?
– Dla mnie tak. Ale mogę zaprezentować dwa warianty: jeden na tak, a drugi na nie. To wygląda dokładnie tak samo, jak inwestycje w sztukę. Gdy pan zna młodego artystę, który się dobrze zapowiada, i jego prace się podobają, to może się okazać, że miało się nosa i szczęście do malarza, którego prace są później rozchwytywane… Ale powiem twardo, że odpowiedniejszym miejscem do spekulacji jest giełda, a nie branża zegarkowa.

– Wasz sukces designerski to…
– Nawiązywanie do tradycji i uciekanie od egzotycznych pomysłów. W dziale projektowania mamy 15 osób i wszyscy oni mają ogromny wpływ na to, co się później pokazuje na rynku. Decydujący głos ma, mający ogromne wyczucie, szef firmy Georges Kern. Kontynuujemy produkcję i sprzedaż modeli powstałych przed 70. laty – Portuguese z roku 1939, Flieger z 1935 r., Ingenieur z 1959 r., czy zegarki dla nurków z końca lat 60. Dużo zmieniamy, ale linia pozostaje ta sama. I to jest naszą siłą, że jesteśmy przewidywalni i nagle nie wypadamy z jakąś nowością, która nie ma nic wspólnego z naszą historią.

– Jak by pan zdefiniował siłę marki IWC?
– Po pierwsze, kontynuowanie tradycji, niewprowadzanie egzotyki w design naszych modeli, czyli linia klasyczna. Tu posłużę się starą anegdotą, co trzeba uczynić, aby w swoim ogrodzie osiągnąć jakość angielskiej trawy, jej barwę, gęs­tość, etc. To jest bardzo proste. Tę trawę trzeba przycinać, kosić, nawozić, ale regularnie przez okres co najmniej 100 lat. U nas jest podobnie. 150-letnia tradycja zobowiązuje.

– Kiedy pierwszy raz usłyszał pan o IWC?
– W Szwajcarii jest tradycja, że jak się kończy 16 lat, otrzymuje się zegarek. Kiedyś był to zegarek na całe życie. Za moich czasów hołdowano jeszcze temu zwyczajowi. I pamiętam, że jeden z kolegów otrzymał od swoich rodziców właśnie IWC. Chłopcy podśmiewali się, bo nie znali tego brandu. A on wtedy dumnie odpowiedział, nie znacie teraz, ale jeszcze usłyszycie o tej marce. Mam to w pamięci, bo miał rację.

– Jaka jest wasza grupa docelowa?
– Tradycyjnie osoby zaufania publicznego, np. adwokaci. Ale generalnie ludzie sukcesu, aktywni, przedsiębiorczy. Ludzie reklamy, ceniący design. To prestiż i sukces IWC.

– Muzeum IWC w Schaffhausen składa się w dużej części z zegarków z pańskiej prywatnej kolekcji?
– Przez wiele lat kolekcjonowałem zegarki IWC. Doszedłem do 350 egzemplarzy, które dzisiaj stanowią prawie w całości kolekcję muzeum IWC. Kiedy zostaliśmy sprzedani grupie Richemont nastąpiła pewna pomyłka, bo nowy właściciel był przekonany, że eksponaty w muzeum są własnością firmy. Zaproponowano mi sprzedaż tych przepięknych zegarków, aby w muzeum mogli się cieszyć nimi inni. Miałem, co prawda, mieszane uczucia, trochę przeciwne były dzieci. W końcu, mając jednak na uwadze misję edukacyjną i historyczną, zdecydowałem się na sprzedaż 310 zegarków. Ale po ciuchu przyznam się, że najpiękniejsze egzemplarze wciąż są w moim posiadaniu.

– A jak pan ocenia potencjał rynku wschodniego, w tym polskiego?
– Rynek polski jest bardzo blisko mojego serca. Nie tylko ze względu na zabawne wspomnienia z początków mojej pracy. Jest to rynek bardzo ustabilizowany, nie ma wahnięć, a statystki i prognozy pokazują, że idzie w dobrym kierunku. Mało tego, jako IWC Schaffhausen jesteśmy doskonale rozpoznawalni na rynku polskim. A to dobrze rokuje.

Co lubi Hannes Pantli?

Zegarki – „To trudne pytanie, rozumiem, że pyta pan o model. Z wiekiem to się zmienia. Ale oczywiście IWC”
Pióra – Montblanc
Wypoczynek – „Wypoczywam na polowaniach w Austrii i we Francji.”
Kuchnia – azjatycka, włoska i indyjska. Ale w rodzinnych stronach typowo szwajcarska
Restauracja – „Jest ich wiele i nie chciałbym nikogo wyróżniać.”
Samochód – „Kolejne trudne pytanie. Mam całą kolekcję: Porsche z 1984 roku, Mini Morisa z 1999 r., Jeepa i do każdego z tych aut mam sentyment.”

Rozmowa z Michałem Gromem, prezesem E-commerce Services z grupy NFI EM&F

– Do niedawna był pan jednym członków zarządu Empiku, odpowiedzialnym za IT. Dziś kieruje pan już samodzielną spółką e-commerce, należącą do tej grupy. Jaki jest to sygnał dla rynku?
– W tym przypadku krótka odpowiedź będzie najlepsza – chcemy zostać liderem w swojej dziedzinie.

– Gdyby nie sprzeciw UOKiK, który kilka miesięcy temu oprotestował przejęcie przez was portalu Merlin.pl, pewnie już osiągnęlibyś­cie ten cel?
– Nie chciałbym na nowo wszczynać dyskusji na temat, który dziś jest przedmiotem sporu sądowego. W naszym rozumieniu nie było podstaw do tego, aby ten wniosek został odrzucony. Nie czekamy z założonymi rękami na rozstrzygnięcie tej sprawy – konsekwentnie realizujemy naszą strategię rozwoju organicznego i akwizycji.  Nie dalej niż w sierpniu br. kupiliśmy inny sklep internetowy, któremu również patronuje czarodziej – Gandalf.com.pl.

– Na czym polega biznesowy pomysł dołączania do grupy portali o profilu podobnym do reprezentowanego przez Empik?
– Gandalf, który generuje przychody na poziomie około 30 mln zł rocznie, jest specjalistą w sprzedaży podręczników szkolnych. W znakomity sposób poszerza to ofertę naszej firmy, bo dotychczas praktycznie nie byliśmy obecni na tym – wartym prawie 1 mld zł – rynku. Jednocześnie dzięki wykorzystaniu efektu synergii, zmniejszają się koszty prowadzenia działalności. Chciałbym podkreślić, że nigdy nie planowaliśmy „kanibalizacji” biznesu – Gandalf będzie nadal działał pod swoim własnym szyldem. To samo dotyczy innych portali z naszej Grupy. Empikfoto doskonale radzi sobie z obsługą odbitek i sprzedażą gadżetów fotograficznych. Najnowszym hitem są zdjęcia drukowane na płótnie. Z kolei portal Teksty.org to niezastąpione źródło informacji dla osób szukających w sieci tekstów piosenek.

– Jaki będzie kolejny krok?
– Duże nadzieje wiążemy z portalem smyk.com. Jak widać – postanowiliśmy rozszerzyć działalność na kolejne obszary. Doskonały wzór stanowi dla nas Amazon, który, podobnie jak Empik, zaczynał od sprzedaży multimediów, a dziś oferuje ogromny wachlarz produktów.

– Czy w takim razie w waszym sklepie będzie można kupić opony lub lodówkę?
– Proponuję, żeby odwrócić to pytanie: dlaczego nie miało by tak być? Mamy unikalne doświadczenia w sprzedaży internetowej, więc nie obawiajmy się ich wykorzystać także w innych dziedzinach.

– Co stanowi o wyjątkowości waszej oferty?
– Miał pan okazję skorzystać z możliwości odbioru w salonie Empiku produktów zamówionych w sieci?

– To rzeczywiście świetne rozwiązanie. Zamawiając w sieci książki i płyty prawie nigdy nie miałem szansy odebrać ich od listonosza, a godzinne stanie w kolejce na poczcie doprowadzało mnie do białej gorączki. Rzeczywiście, wasza propozycja jest dla mnie znacznie wygodniejsza.
– Właśnie o to chodzi. W dodatku chciałbym przypomnieć, że nie musi pan pokrywać kosztów wysyłki. Podobnie – jak pan – myśli 80 proc. klientów, co potwierdza, że wybraliś­my najlepsze na rynku rozwiązanie. Mamy w Polsce ponad 170 sklepów Empik, które są punktami odbioru dla naszych klientów – to naprawdę duża sieć. Czasem żartuję, że mamy lepszą sieć nawet niż poczta. Nasze sklepy otwarte są od rana do wieczora, są łatwo dostępne, nie ma problemów z parkowaniem samochodu. W dodatku dysponujemy wielkim centralnym magazynem system bardzo szybkich dostaw nie stanowi dla nas problemu. Na takich fundamentach możemy budować biznes obliczony na lata. Co więcej, perspektywy rozwoju handlu w sieci są ogromne. W Europie Zachodniej przez Internet sprzedaje się około 7 proc. wszystkich towarów, w Polsce zaledwie 2 proc. Powiem krótko – jest o co walczyć.

– Zaraz, zaraz… Chce pan sprzedawać lodówki w salonach Empiku?
– Proszę nie sprowadzać racjonalnej idei do absurdu. Każda dziedzina handlu wymaga specjalnych rozwiązań. Na marginesie – w przypadku AGD, Internet przejął znaczą część biznesu. Część klientów odwiedza tradycyjne sklepy tylko po to, żeby obejrzeć produkty, które zamierzają kupić potem znacznie taniej w sieci. Inaczej wygląda to w dziedzinie mody – trudniej sobie wyobrazić zakup butów bez mierzenia, ale już t-shirt  sam chętnie zamawiam w sklepach internetowych. Słowem – są dziedziny, w których tradycyjne formy handlu jeszcze długo świetnie będą się bronić. Uruchamiając nowy biznes w sieci, trzeba więc racjonalnie dopasować ofertę do oczekiwań rynku.

– Zdaniem ekspertów, kryzys wspiera handel w sieci.
– To prawda, ale nie łudźmy się, że Internet całkowicie wyprze tradycyjne sklepy. Spójrzmy na rynek amerykański – udział sprzedaży internetowej jest na poziomie X i gdzie mówi się o renesansie sprzedaży w offline (RETAIL RENAISSANCE). Z czego wynika taki efekt? Można wymienić wiele powodów, osobiście uważam, że najważniejsze są dwie kwestie. Po pierwsze – dla dużej części klientów zakupy to sposób na spędzanie wolnego czasu – źródło rozrywki, możliwość spotkania się z przyjaciółmi i wymiany doświadczeń. Po drugie – kiedy konsumenci robią zakupy offline, oczekują na przeżycie doświadczenia, którego nie odczują w Internecie.

– Wróćmy jeszcze do kwestii odbioru w salonie Empiku towarów zamówionych przez Internet. Zgodnie z zasadą „long tail” liczycie na to, że klient przy okazji kupi coś jeszcze…?
– Oczywiście, ale przecież nie zaprzeczy pan, że Empik oferuje więcej niż przeciętny sklep. Wizyta w naszym salonie ma być przyjemnością dla klienta. Jest to chwila na relaks, na kontakt z kulturą. Może pan przejrzeć nowe książki, posłuchać muzyki, kupić bilet na koncert, posiedzieć w Empik Cafe.

– Jako manager ma pan szczęście nie tylko rozwijać skazany na sukces  biznes, ale też urzędować w jednym z najbardziej efektownych biur w centrum Warszawy?
– Co więcej, tutaj – w centrum stolicy – można poczuć powiew szerokiego świata. W zarządzie Empiku było tylko dwóch polskich managerów. Co tu dużo mówić – od kolegów,  którzy zdobyli doświadczenia w różnych krajach, wiele się można nauczyć.

– Co uważa pan za najważniejsze w pracy managera?
– Nie można być dobrym szefem nie mając wizji biznesu, który się rozwija. W międzynarodowym zarządzie, o którym mówiłem przed chwilą, nazywaliśmy to „Big Picture”. Musi temu, rzecz jasna, towarzyszyć zdolność wprowadzania planów w życie. Nierozerwalnie łączy się z tym umiejętność budowy zespołu, który będzie składał się z osób samodzielnych, przedsiębiorczych i otwartych na nowe, trudne wyzwania, które przed nami stoją. Obecnie, po raz kolejny, kompletuję zespół. Staram się ustawiać wysoko poprzeczkę, żeby w przyszłości nie było rozczarowań. Kiedy trzeba się z kimś rozstać, jest to najczęściej porażka obu stron…

– Kiedy nabrał pan ochoty, by zostać managerem?
– Studiowałem informatykę na Uniwersytecie Warszawskim, szukając własnej drogi rozwoju. Wybrałem indywidualny tok studiów – zahaczyłem o psychologię, co dziś przydaje mi się w pracy. Szybko, bo w wieku 21 lat, rozpocząłem pracę. Trafiłem do grupy spółek, w których zajmowałem się kolejno różnymi dziedzinami – zaczynałem od IT, potem  nadzorowałem proces wydawniczy, dystrybucji produktów FMCG, byłem szefem biura promocji i reklamy. Była to prawdziwa szkoła życia i biznesu. Kolejny etap mojej kariery to stanowisko dyrektora sprzedaży i marketingu w spółce będącej przedstawicielem Swedish Match w Polsce. Następnie koledzy ze studiów, którzy pootwierali firmy IT, namówili mnie, bym pomógł im w zintegrowaniu biznesu. Po dwóch latach nabrałem ochoty na pracę w dużej organizacji i tak objąłem stanowisko szefa IT w RUCH SA. W 2005 r. przeszedłem do Empiku, a od kwietnia tego roku jestem prezesem spółki E-commerce Services.

Co lubi Michał Grom?

Zegarki – IWC
Ubrania – styl klasyczny, marka Hugo z Grupy Boss
Wypoczynek – ma 9-letnią córkę i dwóch synów w wieku 6 i 7 lat, z którymi spędza wakacje nad morzem w Hiszpanii lub Grecji. Zamierza pokazać rodzinie swoje Ulubione miejsca – San Francisco i Brisbane w Australii
Kuchnia – suschi i steki. Miłośnikom steków
poleca sklep befsztyk.pl
Restauracja – „Butchery&Wine”, „Sushi Zushi” w Warszawie
Samochód – Ford Galaxy i BMW X5
Hobby – sztuka współczesna, zbiera dzieła artystów z kręgu galerii „Raster”
Sport – tenis, snowboard, windsurfing, jazda na rowerze

Rozmowa z Marcello Valentini, szefem sprzedaży firmy Divella
– 120 lat tradycji zobowiązuje?
– Mamy tego świadomość i nigdy ona nas nie opuszcza. To cała epoka. Gdy dzisiaj pomyślę, jak kiedyś wyglądał proces produkcyjny, a jak wygląda dzisiaj, to nie mam wątpliwości, że wiele się zmieniło. Podejrzewam, że przed stu laty pasta jako taka, zupełnie nie była znana chociażby w Polsce.

– To się pan myli, bo makaron, choć wytwarzany z innego rodzaju mąki, funkcjonuje w kuchni polskiej od dawna, jak choćby do uwielbianego przez Polaków rosołu. Zresztą makaron bardziej znany był i jest pod nazwą klusek.
– A tego nie wiedziałem.
– Zacznę trochę absurdalnie, lubi pan pastę?
– A jak mam na to pytanie odpowiedzieć, skoro we Włoszech mamy spożycie na poziomie 26 kg makaronu na głowę mieszkańca. A ja też jestem Włochem, chociaż niektórzy nie chcą w to uwierzyć, ze względu na mój wygląd. To znaczy, że każdego dnia, każdy mieszkaniec naszego kraju spożywa go 100 g, pod różną postacią.

– Czyli nie różni się pan od przeciętnego Włocha?
– Nie tylko się nie różnię, ale niewykluczone, że zjadam więcej niż statystyczny Włoch. Co prawda, moja żona dba o linię jak każda kobieta, dlatego też stara się dbać o moją i czasami proponuje inne menu w domowej kuchni.

– Co by znaczyło, że pasta może tuczyć?
– Ależ absolutnie nie. To jest znakomite źródło węglowodanów w diecie. To źródło energii, np. w sporcie. Pasta nie zawiera tłuszczów i jeżeli nie połączymy jej z sosami zawierającymi bombę kaloryczną, to jest absolutnie zdrowa.

– To skąd ta obiegowa opinia, że może być tucząca?
– Z nieznajomości rzeczy. Powtarzam, tuczą dodatki. Jak zrobi pan spaghetti carbonara i doda litr wysokotłuszczowej śmietany oraz szynkę, ser i jaja, to już będzie to mała bomba kaloryczna. Ale jak to samo pan przyrządzi z pomidorami i odrobiną oleju, to będzie to lekkostrawne i niezbyt kaloryczne.

– Ale Divella to nie tylko pasta?
– Mamy cała gamę produktów, od pasty, która pozostaje naszą podstawową ofertą, poprzez ciasteczka, sosy do makaronów, a na oliwie kończąc.

– A jak zdobywa się nowe rynki proponując pastę i wyroby jej przypisane?
– Podobnie jak w przypadku innych produktów. Z tym jednak wyjątkiem, że trzeba poznać przyzwyczajenie konsumenckie, jak np. we wschodzących rynkach, jak Chiny czy Indie, i znalezienie dobrych partnerów w danym kraju.

– W tych krajach, o których pan wspom­niał, wystarczy, że każdy obywatel raz dziennie spożywałby obiad złożony z waszych produktów i musielibyście budować kolejne fabryki.
– Wystarczyłoby, aby jedną nitkę spaghetti w swojej diecie spożył, to już spowodowałoby budowę kolejnych linii produkcyjnych.

– Jest pan odpowiedzialny za sprzedaż na całym świecie.
– Tak, jestem odpowiedzialny za cały świat… Moim zadaniem jest, o czym już wspomniałem, zrozumieć i zbadać, jak wygląda rynek lokalny, jaka jest jego pojemność. Mamy świadomość, że popularność kuchni włoskiej jest na fali wznoszącej na całym świecie. Kiedyś ktoś mądry powiedział, że istnieją dwie kuchnie na świecie, od których wszystko się wzięło – włoska i chińska. I jest w tym dużo prawdy. Dodałbym do tego jeszcze turecką, która ma niebagatelny wpływ w przyzwyczajenia kulinarne Bliskiego Wschodu.

– Czyli te trendy chcecie tu i teraz wykorzystać.
– My chcemy przede wszystkim wykorzystać fakt, że na najtrudniejszym rynku makaronów jesteśmy na drugiej pozycji, za renomowaną Barillą. To oznacza dalej, że jesteśmy w innych miejscach sławni, ale nie popularni. I naszym celem jest, aby, tak jak już stało się to w południowej Italii, stać się liderem w innych częściach świata, jako włoski rzetelny brand.

– Promujecie się poprzez znanych celebrytów, jak to robiła wasza konkurencja?
– Dużym sukcesem dla naszej marki była akcja reklamowa, a właściwie sponsoring w telewizji włoskiej w programach z udziałem Carlo Ponti i Ady Colangeli. Ale właś­ciwie headlinem naszych kampanii reklamowych jest zawsze najlepsza jakość za dobrą cenę, i to przemawia do świadomości naszych klientów. To jest najbardziej skuteczne.

– Klientów interesuje jakość, ale i cena.
– Wiemy o tym doskonale. Dlatego trzeba tak zbudować relację ceny do jakości, aby nikt się nie zastanawiał sięgając po nasze produkty, czy może nie wydał za dużo i co za to otrzymuje. Nie może być żadnej wątpliwości, że klient sięga głębiej do kieszeni. Poza tym zakup 500-gramowego opakowania makaronu, który stanowi posiłek dla 5. osób, też nie może budzić wątpliwości. Dlatego naszym targetem właściwie są wszyscy ceniący wysoką jakość za stosunkowo niewielkie pieniądze.

– Czy jest jakaś misterna wiedza w tym, że jedna pasta jest lepsza, a druga gorsza?
– Jakość pasty to wypadkowa różnych składników i tradycyjnych technologii. Wiadomo, że durum nie da się wyhodować w klimacie chłodnym. Poza tym, to jest indywidualna sprawa, jak w przypadku wina. To jest tradycja, a czasami i tajemnica, że jednym się udaje, a innym niekoniecznie. Ale z pastą jest jak z włoską kuchnią.

– Ma być prosta i nieskomplikowana.
– Dokładnie tak. Siła kuchni włoskiej to świeże produkty, kreacja, stare receptury i fantazja. Dania, które stanowią podstawę menu włoskich restauracji, trudno zepsuć, np. w przypadku caprese, no chyba że i pomidory, i mozzarella byłyby nieświeże. To samo dotyczy pasty. Ona zawsze jest dobra, zależy tylko, jakie sosy do niej zaproponujemy. Czym prostsza kuchnia, tym lepsza.

– Swoją misję określiliście…
– Chcemy być popularni i proponować najwyższą jakość naszych produktów.

– A jak to osiągnąć w krajach ziemniaka i ryżu?
– Zmieniać przyzwyczajenia kulinarne. To jest też kreowanie pewnej mody na makarony, pewien styl życia, że warto ugotować kolację, gdzie częścią główną będzie danie z pastą. Pomaga temu zapewne rozpowszechniona na całym świecie dieta śródziemnomorska.

– Czy tradycja 120 lat jest w tym pomocna?
– 12o lat tradycji to bardzo dużo. To bagaż doświadczeń. Zawsze przyglądaliśmy się i podążaliśmy za zmieniającymi się technologiami, wdrażaliśmy je, pod warunkiem, że nie pogorszały jakości. Zwłaszcza we Włoszech ludzie zakochani są w markach. Jeśli zrobiłbyś raz coś nie tak, to wypadasz z rynku… A na makaronach Włosi znają się naprawdę dobrze. Sorry za porównanie, ale to tak, jakby ktoś w Polsce wyprodukował wódkę, której nie dałoby się pić. I do tego w ostatnich latach, oczywiście, trzeba zwracać uwagę także na to, żeby to były produkty zdrowe.

– Czy można zrobić pastę w warunkach przemysłowych zbliżoną jakością do domowej?
– Pasta domowa jest świeża, i żeby uzyskać jakość zbliżoną do domowej, ważne jest zachowanie takiego procesu technologicznego suszenia, aby nie zatraciła tej wartości. I nam się to udaje. Chociaż też produkujemy i dystrybuujemy pastę nie suszoną, a świeżą.

– Jesteście obecni na rynku polskim od wielu lat, jakie teraz stawiacie sobie zadania, aby wasza marka była bardziej rozpoznawalna?
– Musimy dodać, mówiąc kolokwialnie, gazu, pokazać, jakim jesteśmy brandem, jacy naprawdę dobrzy jesteśmy. Czasami tych najlepszych usypia przekonanie, że jest się znakomitym, i tak się na nas poznają. Ale bez właściwego nagłośnienia, reklamy trudno to osiągnąć, zwłaszcza na rynkach, które tradycyjnie spożywają dziesiątki kilogramów ziemniaków i ryżu, będących podstawą diety.

– Jako manager, co sobie ceni pan najwyżej.
– Szybkość decyzji, elastyczność i jasność komunikacji. Dużą wagę przywiązuję także do nowości, do nowych propozycji produktów. To ważne, aby mając ustaloną paletę wyrobów, nie koncentrować się wyłącznie na sprzedaży, ale żeby proponować nowe rozwiązania. Zdaję sobie sprawę, że oferta ma swoje granice, ale można ją uzupełniać o nowe propozycje dodatków i ciasteczek, całej gamy ingrediencji. Kształt makaronu to też ważne zagadnienie. Dlatego w tej branży pracujemy stale nad nowymi kształtami naszych makaronów.

Co lubi Marcello Valentini?

Zegarki – Rolex
Pióra – Montblanc
Ubrania – Pal Zilgeri, Cerutti
Wypoczynek – „Ze względu na to, że 250 dni w roku spędzam w podróży, najchętniej wypoczywam w domu, z rodziną.”
Kuchnia – włoska, japońska i chińska
Samochód – Audi A6
Hobby – sport i gotowanie. Uwielbia testować makarony w różnych kombinacjach smakowych