W czasach, gdy samochody coraz częściej przypominają smartfony na kołach, a producenci prześcigają się w wymyślaniu kolejnych elektronicznych udogodnień, na polskim rynku pojawił się on. JAC T80. Chiński pick-up, który wygląda, jakby ktoś zapomniał poinformować go, że motoryzacja wkroczyła już w XXI wiek. Ale spokojnie, bo to jego największy atut!
Autor: Michał Garbaczuk
Rynek pick-upów w Polsce przypomina dziś nieco klub dla wybranych. Kiedyś było w nim gwarno, tłoczno i różnorodnie, ale z biegiem lat kolejni uczestnicy zaczęli oddawać legitymacje członkowskie. Na placu boju pozostały przede wszystkim japońskie legendy, czyli Toyota Hilux i Mitsubishi L200, oraz amerykański drapieżca – Ford Ranger. Ten ostatni, szczególnie w odmianie Raptor, jest prawdziwym drogowym fighterem, który na asfalcie potrafi dostarczyć mnóstwo emocji, a poza nim nie daje sobie dmuchać w kaszę.
I kiedy wydawało się, że w tym segmencie nic szczególnie zaskakującego już się nie wydarzy, na polski rynek, wraz z kolejną falą chińskiej motoryzacyjnej ekspansji, wjechał JAC T80. Nie przyjechał jednak po to, żeby przekonywać nas do elektromobilności, cyfrowej rewolucji czy autonomicznego transportu. Przeciwnie. Wygląda trochę jak partyzant, który po piętnastu latach ukrywania się w lesie wreszcie wyszedł z kryjówki, bo nikt nie zdążył mu powiedzieć, że wojna dawno się skończyła. Przepraszam za porównanie, ale JAC T80 jest prawdziwym ostatnim Mohikaninem.
Stara szkoła, nowe pochodzenie
Rama, klasyczny silnik Diesla i dołączany napęd przedniej osi. Brzmi znajomo? Oczywiście. Tak mniej więcej wyglądał przepis na porządnego pick-upa pod koniec ubiegłego wieku. Wtedy nikt nie zastanawiał się, czy samochód potrafi samodzielnie aktualizować oprogramowanie albo wyświetlać prognozę pogody na ekranie wielkości telewizora. Miał odpalać rano, przewozić ciężkie rzeczy, ciągnąć przyczepę i wracać do domu nawet wtedy, gdy droga kończyła się kilka kilometrów wcześniej.
JAC T80 zdaje się wierzyć w tę filozofię bez najmniejszych zastrzeżeń. Pod archaicznym z dzisiejszej perspektywy anturażem kryje się bowiem solidna konstrukcja samochodu stworzonego przede wszystkim do ciężkiej pracy. Budowlanka, leśnictwo, gospodarstwo rolne, trudny teren – to jego naturalne środowisko. Nie musi udawać dzielnego terenowca, którego największą przygodą jest pokonanie wysokiego krawężnika przed modną kawiarnią.
Zresztą wygląda wystarczająco bojowo, żeby nikt nie miał wątpliwości co do jego zamiarów. Potężna sylwetka, duży prześwit i proporcje typowego pick-upa nadają mu odpowiednią prezencję. Bez większego trudu wyobrażam go sobie w rękach współczesnego drwala, obowiązkowo z modnie przystrzyżoną brodą, gotyckimi tatuażami na przedramionach i garderobą, w której flanelowa koszula zajmuje honorowe miejsce. Ale spokojnie. Nie trzeba mieć siekiery w bagażniku, żeby polubić tego Chińczyka.
Praca pracą, ale weekend jest święty
JAC ma bowiem również drugą, zdecydowanie bardziej lifestylową naturę. Duża paka aż prosi się o wykorzystanie podczas weekendowych eskapad. Rowery, motocykl crossowy, deski surfingowe czy sterta sprzętu kempingowego? Proszę bardzo. Wrzucamy wszystko na tył i ruszamy tam, gdzie kończy się asfalt, a zaczyna przygoda.
To zresztą jedna z największych zalet samochodów tego typu. Nie trzeba zastanawiać się, czy błotniste koło roweru pobrudzi jasną tapicerkę albo czy uda się zamknąć klapę bagażnika po spakowaniu całego rodzinnego dobytku. Pick-up nie jest od takich rozterek.
Testowany egzemplarz wyposażono dodatkowo w elektryczną wyciągarkę ukrytą pod przednim zderzakiem oraz hak holowniczy. Zestaw, który nie tylko dobrze wygląda w specyfikacji, ale może okazać się bezcenny, kiedy ambitna wyprawa w teren zakończy się spotkaniem z wyjątkowo upartym błotem. A jeśli trzeba przewieźć paletę cementu na budowę albo pociągnąć przyczepę ze sprzętem, JAC również nie będzie protestował. W końcu po to został stworzony.
Zaskakująco cywilizowany barbarzyńca
Największe zaskoczenie przyszło jednak na asfalcie. Spodziewałem się typowego pick-upa starej szkoły, czyli samochodu, który na nierównościach przypomina o swojej ramowej konstrukcji, a podczas szybszej jazdy wymaga od kierowcy pewnej dozy cierpliwości. Tymczasem JAC T80 okazał się zaskakująco przyjemnym kompanem codziennych podróży.
Resorowanie jest komfortowe, a układ kierowniczy zapewnia wystarczającą precyzję, żeby prowadzenie tego kolosa nie przypominało sterowania barką na Wiśle. Przy prędkościach dozwolonych na drogach ekspresowych samochód zachowuje się spokojnie i przewidywalnie. Można wygodnie rozsiąść się w fotelu, włączyć muzykę i bez większego wysiłku połykać kolejne kilometry.
Oczywiście nie zapominajmy, z czym mamy do czynienia. T80 to kawał samochodu o aerodynamice dalekiej od sportowego coupé. Szum powietrza opływającego nadwozie jest więc czymś całkowicie naturalnym. Mimo to kabina została dobrze wyciszona, a podróżowanie nie wymaga podnoszenia głosu podczas rozmowy z pasażerem. Poziom komfortu okazuje się znacznie wyższy, niż można byłoby oczekiwać po tak tradycyjnie skonstruowanym samochodzie użytkowym.
Radio z własnym światopoglądem
Nie wszystko jednak działało tak, jak powinno. Najwięcej emocji dostarczał mi system multimedialny, który w testowanym egzemplarzu wykazywał zaskakująco daleko posuniętą niezależność. Otóż JAC najwyraźniej uznał, że kierowca nie zawsze wie, czego chce słuchać. Zdarzało się więc, że samochód samodzielnie wybierał stację radiową. Innym razem podejmował równie autonomiczną decyzję dotyczącą głośności. Ulubiony utwór potrafił nagle zabrzmieć z mocą godną festiwalowej sceny, by chwilę później zamienić się w ledwie słyszalne tło.
Być może chińscy inżynierowie chcieli w ten sposób wprowadzić do podróży element niespodzianki. Ja jednak wolałbym sam decydować, kiedy słucham rockowego koncertu, a kiedy delikatnego jazzu. Podejrzewam, że winowajcą jest oprogramowanie, które wymaga dopracowania albo ponownej instalacji. Tym bardziej że kiedy system postanawiał współpracować, jakość dźwięku była całkiem interesująca. Brzmienie miało odpowiednią głębię i potrafiło pozytywnie zaskoczyć. Pozostaje mieć nadzieję, że była to przypadłość konkretnego egzemplarza, a nie cecha wpisana na stałe w charakter T80.
Pierwszy bieg do zadań specjalnych
Pewnego przyzwyczajenia wymaga również praca zespołu napędowego. Klasyczny diesel dobrze pasuje do charakteru samochodu, ale zestopniowanie skrzyni biegów potrafi zaskoczyć. Szczególnie pierwszy bieg, który moim zdaniem jest nieco zbyt wyrywny. W terenie ma to oczywiście swoje uzasadnienie. Duży moment obrotowy dostępny przy ruszaniu pomaga pokonywać przeszkody, ruszać z obciążeniem i wydostawać się z trudniejszych sytuacji. Problem pojawia się wtedy, gdy zamiast leśnej drogi mamy przed sobą korek w centrum Warszawy. W takich warunkach pedałem przyspieszenia trzeba operować z wyczuciem. Zbyt zdecydowany ruch prawej stopy może sprawić, że JAC ruszy z entuzjazmem nie do końca odpowiadającym sytuacji drogowej.
Nie jest to wielka wada, raczej jedna z tych cech, które przypominają, że mamy do czynienia z samochodem zaprojektowanym do pracy, a nie do codziennego podjeżdżania pod butik na Mokotowskiej. Z czasem jednak można się do tego przyzwyczaić. Podobnie jak do gabarytów, charakterystyki napędu i całej tej nieco analogowej filozofii prowadzenia.
I po co nam ta cała nowoczesność?
Po tygodniu spędzonym z JAC-em T80 wydarzyło się coś, czego początkowo zupełnie się nie spodziewałem. Oddawałem kluczyki z pewnym rozżaleniem. Zaczynaliśmy się bowiem z tym chińskim przybyszem naprawdę lubić. Nie dlatego, że był idealny. Nie był. Nie dlatego, że oferował najbardziej zaawansowane technologie, perfekcyjne multimedia czy prowadzenie godne sportowego SUV-a. Nic z tych rzeczy.
Polubiłem go za szczerość. JAC T80 nie próbuje być czymś, czym nie jest. Pozostaje klasycznym wołem roboczym, któremu niestraszne pniaki, koleiny, błoto ani ciężka praca. Jednocześnie potrafi zapewnić zaskakująco przyjemne warunki podróżowania i bez większego wysiłku odnaleźć się w roli samochodu do weekendowych przygód.
Ma w sobie coś z motoryzacji, za którą coraz częściej tęsknię. Tej bardziej mechanicznej, mniej cyfrowej, w której samochód był przede wszystkim narzędziem, a dopiero później elektronicznym centrum rozrywki. I choć przyjechał do nas z Chin, jego filozofia jest zaskakująco bliska starej, dobrej europejskiej szkole. Wciąż wśród nas jest jeszcze wielu, którzy zamiast być wiezionym, wolą sami złapać kierownicę i decydować o kolejnym ruchu na drodze.
