Słonecznozłota Kia K4 Kombi zabrała nas na blisko 2800-kilometrową wyprawę do Słowenii, udowadniając, że rodzinne kombi może mieć nie tylko ogromny bagażnik, ale również charakter i poczucie humoru, choć w tej ostatniej kwestii nieoczekiwanie pomogły owce.
Autor: Michał Garbaczuk
Jeszcze kilkanaście lat temu Kia była marką, która z podziwu godną determinacją próbowała dogonić motoryzacyjny świat. Najpierw uczyła się od najlepszych, później zaczęła dotrzymywać im kroku, aż wreszcie uznała, że właściwie nie ma powodu, by nadal oglądać czyjekolwiek plecy. Dziś Koreańczycy nie tyle uczestniczą w wyścigu, ile coraz częściej wyznaczają jego kierunek.
I nie chodzi wyłącznie o samochody. Kia przeszła metamorfozę, która z producenta rozsądnych środków transportu uczyniła markę technologiczną. Ostre linie, agresywnie zarysowane reflektory, odważne proporcje i rozwiązania stylistyczne, których jeszcze niedawno próżno byłoby szukać w tej części motoryzacyjnego świata, stały się jej wizytówką. Europejskie zaplecze projektowe i zatrudnienie ludzi doskonale rozumiejących gusta tutejszych kierowców okazały się posunięciem znakomitym.
Słońce na czterech kołach
K4 Kombi jest tego doskonałym przykładem. Zwłaszcza w przepięknym, słonecznozłotym lakierze, który wygląda tak, jakby ktoś postanowił zamknąć odrobinę wakacyjnego optymizmu w puszce farby. To samochód narysowany odważnie, chwilami wręcz prowokacyjnie. Nie ma tu miejsca na stylistyczną zachowawczość, z której przez lata słynęły rodzinne kombi. A jednak pod efektownym nadwoziem kryje się wyjątkowo racjonalna konstrukcja.
K4 Kombi ma niemal 4,7 metra długości, a więc rozmiary, które jeszcze niedawno bez kompleksów pozwalałyby zaparkować obok przedstawicieli klasy średniej. Formalnie pozostaje kompaktem, ale przestrzenią wyraźnie zagląda na terytorium zarezerwowane niegdyś dla dyrektorskich kombi klasy D.
Przednie fotele są wygodne, ergonomia przemyślana, a na tylnej kanapie miejsca jest tyle, że nawet dłuższa podróż nie musi kończyć się rodzinnymi negocjacjami dotyczącymi przestrzeni na nogi. Do tego dochodzi 604-litrowy bagażnik, który wygląda na przygotowany do obsługi niewielkiej przeprowadzki. Sezon działkowy? Proszę bardzo. Rodzinne wakacje? Żaden problem. Dziecko oznajmia, że od przyszłego tygodnia zamierza uczyć się gry na wiolonczeli? Kia nawet nie mrugnie reflektorem. Największa zaleta takiego bagażnika ujawnia się jednak podczas pakowania na urlop. Na niemal każde pytanie małżonki zaczynające się od „A czy zmieści się jeszcze…?” można z pełnym przekonaniem odpowiedzieć: „Tak, kochanie”. To luksus, którego nie da się wyrazić w koniach mechanicznych.
Kompakt, który polubił zakręty
Ale największe zaskoczenie czeka za kierownicą. Nie zrozummy się źle – Kia Ceed była samochodem prowadzącym się bardzo przyzwoicie. W wielu aspektach należała do europejskiej czołówki kompaktów. Tyle że K4 robi coś więcej. Wprowadza do tej historii autentyczną przyjemność z jazdy, taką, która nie wymaga sportowego wydechu, twardego zawieszenia ani obowiązkowego udawania, że właśnie wystartowaliśmy w kwalifikacjach do Grand Prix Monako.
Układ kierowniczy jest przyjemnie precyzyjny, a zawieszenie osiągnęło ten trudny do uchwycenia kompromis pomiędzy sprężystością i komfortem. Samochód prowadzi się pewnie, naturalnie i bez nerwowości. Nie próbuje być sportowcem, ale zdecydowanie nie jest też kanapą na kołach. Co ciekawe, równie dużo satysfakcji daje spokojna jazda autostradą. K4 płynie po drodze z dojrzałością, której nie zawsze można oczekiwać od samochodu tej klasy. Jest stabilna, dobrze wyciszona i nie męczy kierowcy koniecznością nieustannego korygowania toru jazdy.
Pod maską naszego egzemplarza pracował benzynowy silnik 1.6 T-GDI o mocy 150 KM, współpracujący z siedmiobiegową, dwusprzęgłową przekładnią DCT. To zestaw, który nie aspiruje do miana pogromcy autostrad, ale w codziennym użytkowaniu zapewnia dokładnie tyle dynamiki, ile potrzeba. I robi to bez niepotrzebnego przedstawienia. A przecież przed nami była jeszcze Słowenia.
Mały kraj, wielkie widowisko
Słowenia jest jednym z tych miejsc, które wyjątkowo skutecznie udowadniają, że wielkość państwa nie musi mieć żadnego związku z liczbą atrakcji. Ten niewielki kraj, wciśnięty pomiędzy Austrię, Włochy, Węgry i Chorwację, oferuje właściwie wszystko, czego można oczekiwać od europejskich wakacji. Są wysokie góry, krystalicznie czyste jeziora, zielone winnice, alpejskie doliny, ostre granie Alp Julijskich i kawałek Adriatyku, nad którym można przez chwilę poczuć się jak na włoskiej riwierze.
Do tego dobre drogi, autostrady i serpentyny, które wyglądają, jakby ktoś zaprojektował je specjalnie po to, by sprawdzać samochodowe zawieszenia. Co najlepsze, ogromną część tego krajobrazowego bogactwa można odkrywać podczas stosunkowo krótkich wycieczek ze stolicy, Lublany.
I właśnie tutaj Kia K4 pokazała swój największy talent. Nie próbowała być najważniejszym elementem wyjazdu. Nie domagała się uwagi, nie wymagała kompromisów, nie przypominała o swoich ograniczeniach. Po prostu była. Zawsze gotowa, wygodna, przewidywalna i wystarczająco przyjemna w prowadzeniu, żeby każda kolejna droga stawała się częścią wakacyjnej przygody.
Na autostradzie pozwalała odpoczywać. Na górskich serpentynach dawała powody do uśmiechu. Na parkingach cierpliwie czekała, aż skończymy zachwycać się widokami. Gdyby samochody nominowano do Oscarów, K4 Kombi z całą pewnością zasługiwałaby na statuetkę za najlepszą rolę drugoplanową.
O gustach owiec się nie dyskutuje
Podczas jednej z górskich wycieczek zatrzymaliśmy się na parkingu, na którym oprócz kilku samochodów i turystów urzędowało niewielkie stado owiec. Zwierzęta najwyraźniej postanowiły połączyć wypas z badaniem rynku motoryzacyjnego. Szczególnym zainteresowaniem cieszyły się Volkswagen Tiguan i Chrysler Pacifica. Owce krążyły wokół samochodów, zaglądały pod podwozia i z zaangażowaniem godnym zespołu inżynierów prowadziły bliżej nieokreślone czynności kontrolne.
A nasza piękna, słonecznozłota Kia? Zainteresowała się nią jedna owca. Jedna. Przyznam, że początkowo poczuliśmy się nieco urażeni. W końcu przyjechaliśmy samochodem o wyjątkowo efektownej stylistyce, a lokalna komisja ekspertów zdecydowanie preferowała niemieckiego SUV-a i amerykańskiego vana. Próbowaliśmy znaleźć racjonalne wyjaśnienie tego zjawiska. Rozważaliśmy kwestie aerodynamiki, wysokości zawieszenia, a nawet wpływu koreańskiej stylistyki na psychologię zwierząt gospodarskich. Ostatecznie zwyciężyła teoria, że KIA po prostu gubi mniej minerałów. I tego się trzymajmy.
2800 kilometrów później
Wakacyjna podróż to dla rodzinnego samochodu znacznie poważniejszy egzamin niż kilkugodzinna przejażdżka po okolicy. Cztery osoby na pokładzie, bagażnik wypełniony po brzegi, letnie temperatury, długie odcinki autostradowe i górskie podjazdy – tutaj nie ma miejsca na marketingowe sztuczki. Nasza Kia pokonała blisko 2800 kilometrów, zużywając średnio około 7 litrów benzyny na 100 kilometrów. To wynik naprawdę dobry, zwłaszcza że mówimy o w pełni obciążonym samochodzie, automatycznej skrzyni biegów i trasie, która zdecydowanie nie przypominała laboratoryjnego cyklu pomiarowego. Co więcej, rezultat mieści się w zakresie deklarowanym przez producenta.
Równie dobrze wypadły komfort podróżowania, jakość wykończenia wnętrza i ogólna łatwość codziennego użytkowania. K4 nie wymaga przyzwyczajania się do swoich dziwactw. Po prostu szybko staje się naturalnym elementem rodzinnego życia i chyba właśnie w tym tkwi jej największa siła.
Bohater, który nie potrzebuje pierwszego planu
Współczesna motoryzacja coraz częściej próbuje przekonać nas, że samochód powinien być wydarzeniem samym w sobie. Ma zaskakiwać, ekscytować, prowokować i najlepiej jeszcze codziennie przypominać właścicielowi, jak wyjątkowego dokonał wyboru. Tymczasem dobry samochód rodzinny powinien przede wszystkim pozwalać przeżywać własne historie, a Kia K4 Kombi doskonale to rozumie.
Jest efektowna, przestronna, znakomicie dopracowana i zaskakująco przyjemna w prowadzeniu. Potrafi dać kierowcy sporo satysfakcji, ale nigdy nie robi tego kosztem pozostałych pasażerów. A kiedy trzeba, po prostu usuwa się w cień, pozostawiając pierwszy plan górom, morzu, rodzinnym rozmowom i wakacyjnym wspomnieniom.
Wróciliśmy ze Słowenii z głowami pełnymi pięknych obrazów. Były alpejskie szczyty, malownicze miasteczka, serpentyny i owce o dyskusyjnym guście motoryzacyjnym. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim była słonecznozłota Kia, ale nie jako gwiazda przedstawienia, lecz jako jego niezawodny współtwórca. I właśnie za taką rolę należy jej się Oscar.
