Ten mniej znany, powstały 35 lat temu, utwór wybitnego polskiego dramaturga, Tadeusza Słobodzianka (autora dramatu „Nasza klasa”, za którą dostał nagrodę Nike w 2010 r.), miał mieć premierę jeszcze w ubiegłym roku, niedługo po uruchomieniu Sceny Relax. Niestety, z powodu pandemii odbyła się ona z rocznym opóźnieniem, bo dopiero 25 września br., za to przy prawie pełnej widowni i w obecności autora, który po przedstawieniu wypowiadał się o niej w samych superlatywach.
Wojciech Gryciuk
„Jaskółeczka” to współczesna bajka inspirowana baśnią argentyńskiego pisarza Jorge Amado o takim samym tytule. To opowieść o miłości niemożliwej, która się jednak zdarzyła, a która połączyła istoty będące w naturze wrogami – Jaskółeczkę i Kota. Ich historię opowiada Wiatr, zakochany w Jutrzence, przy czym miłości tych dwojga sprzeciwia się Czas, jej ojciec. Na scenie cała ta historia jest odgrywana w obecności większej liczby zwierząt, przy czym niemal wszystkie odradzają Jaskółeczce ten związek uważając Kota za wyrafinowanego mordercę. Jest tu i Sowa, i Słowik, i Wąż, i Papuga, i Krowa, i Gołąb z zabitą przez Kota Gołębicą.
Bajka bajką, ale w trakcie przedstawienia większość dialogów jest krótka, za to dużo w nim tańca, a nawet efektów akrobatycznych (głównie Kota w wykonaniu Daniela Mosiora!), przez co jest dobrze rozumiana przez dzieci, którym jest przede wszystkim dedykowana. Na stronie internetowej teatru można przeczytać, że całe to przedstawienie jest realizowane w stylistyce steampunkowej, odmianie fantastyki naukowej nawiązującej estetyką do epoki pary, ale ja z tych klimatów dostrzegłem w jego trakcie tylko dość fantazyjny rower… Kota.
Całe przedstawienie spina parabola łącząca świat baśniowy ze światem realnym, w którym każdy rodzaj miłości znajduje dla siebie miejsce, co nie odbywa się oczywiście bez skomplikowanych relacji uwzględniających osobiste marzenia i pragnienia. Spektakl zahacza przy tym o ważne dla człowieka uczucia, jak tolerancja, empatia czy wrażliwość na drugą osobę, pokazując przy tym, jak wielką moc ma miłość, która łączy ludzi bez względu na wiek, rasę, pochodzenie czy status społeczny.
Scena Relax powstała w miejscu, gdzie 50 lat wcześniej otworzyło swe podwoje kultowe niegdyś kino Relax. Miało to miejsce w 1970 r. na zbiegu ulicy Złotej i pasażu Wiecha na tyłach Domów Centrum, ale działalność kina została zawieszona w 2006 r. Przez 20 lat było to najnowocześniejsze kino w Warszawie, ale potem poniosło klęskę w walce z multipleksami. Zajmowany przezeń budynek stał opustoszały przez 14 lat do sierpnia 2020 r., kiedy to postanowiono dostosować przestrzeń z nowoczesną sceną, wygodnym zapleczem dla artystów, foyer dla gości oraz widownią na prawie 600 miejsc do potrzeb teatru. Odświeżone zostały oryginalne wnętrza z lat 70., a sam obiekt został przystosowany do obecnych wymagań przeciwpożarowych. Dyrektor teatru, aktorka Beata Kawka, planowała to wystawiać bogaty repertuar: komedie, spektakle muzyczne, kabarety, stand-upy (improwizowane monologi z możliwą interakcją z widownią), spektakle dla dzieci itd. Niestety, z powodu pandemii Scena Relax musiała niedługo po otwarciu zawiesić działalność, żeby ze zdwojoną siłą ponownie wystartować we wrześniu br. Spektakli nie było jeszcze wtedy zbyt wiele, ale na kolejne miesiące jest ich już zapowiadanych po kilkanaście miesięcznie. Na przykład premiera musicalu „Little Shop of Horrors” z muzyką Alana Menkena, ośmiokrotnego zdobywcy Oscara, w wykonaniu Teatru Muzycznego Proscenium oraz sztuki La Bombe (dwie premiery). Do tego dochodzą spektakle „Wieczór panieński plus” oraz „Małe zbrodnie małżeńskie” Èrica Emmanuela Schmitta, ale także przedstawienia muzyczne „Abonament na szczęście” (podróż do najpiękniejszych tekstów Agnieszki Osieckiej), „Anita Lipnicka INTYMNIE” czy „Muzyka zespołu ABBA Orkiestrowo”. A także jeszcze coś dla dzieci „Strażak Sam na żywo”, „Tajemnica Tomka Sawyera” oraz „Świnka Peppa i Wielka Niespodzianka”. Oraz wiele, wiele innych – więcej informacji na stronie www.scenarelax.pl.
