Panuje powszechne przekonanie, że cyberataki dotyczą głównie sektorów rządowych, choć tak naprawdę narażeni jesteśmy na nie wszyscy. Prywatne przedsiębiorstwa często nie zdają sobie sprawy, że „ciosy” są wymierzane także w ich dane. Co zrobić, aby uniknąć zagrożenia? Czy w dobie cyfryzacji to w ogóle możliwe?

Jako społeczność żyjemy w przeświadczeniu, że pewne problemy nas nie dotyczą. Dokładnie tak jest z atakami cyfrowymi. Słysząc o nich, zdajemy sobie sprawę, że nasz komputer potrzebuje zabezpieczenia w postaci antywirusa, ale nie wiemy, jakie dane chronić.

W pierwszej chwili wskażemy zapewne na maile, umowy i konta bankowe, ale tak naprawdę ścisłym nadzorem objęte są wszystkie informacje, które są istotne dla nas i dla firmy z punktu widzenia biznesowego, m.in. dane finansowe, technologia, wiedza, know-how i strategie marketingowe. To też dane klientów, które powierzyli nam w celu świadczenia usług również podczas rozmów i czatów. Właśnie dlatego wszyscy jesteśmy zobligowani, by poznać zasady cyberbezpieczeństwa.

Ochrona przede wszystkim

Opieka nad danymi firmowymi obowiązuje przez cały czas. Jest niezwykle ważna z punktu widzenia wizerunkowego, ale też i prawnego. Trudno sobie wyobrazić, by klienci, których poufne informacje znalazły się na „czarnym rynku”, nie wystosowali w tej sprawie pozwu. Może to doprowadzić do odejścia kontrahentów oraz braku napływu nowych. – Dlatego ważne jest zrozumienie, że obecnie dane nie są wyłącznie przetwarzane w systemach IT. Oznacza to, że firmy powinny nie tylko wdrażać techniczne zabezpieczenia, lecz także proaktywnie działać, podnosząc świadomość pracowników w zakresie istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa w miejscu pracy, jak i poza nim – mówi Marcin Marczewski, kierownik studiów podyplomowych „Cyberbezpieczeństwo – normy, standardy i dobre praktyki” w Akademii Leona Koźmińskiego.

Zatrudnione osoby nie zawsze rozumieją to pojęcie. I choć w umowach zaleca się im ścisły nadzór nad informacjami dotyczącymi spółki, zabezpiecza firmowy sprzęt i prosi o podpisanie NDA, to do obowiązków pracodawcy należy ich merytoryczne przygotowanie – tak aby zrozumieli, jak istotne jest bezpieczeństwo informacji. Pomoże to zwłaszcza, gdy nastąpi wyciek poufnych danych, a to może zdarzyć się nawet najlepiej przeszkolonemu pracownikowi – w końcu wszyscy jesteśmy ludźmi i popełniamy błędy.

Szczerość w przypadku „wpadki”

A co zrobić w przypadku „wpadki”? – Najważniejszym aspektem jest jak najszybsze zgłoszenie incydentu bezpieczeństwa odpowiednim osobom i pełna szczerość z pracodawcą. Możliwe jest wtedy ograniczenie strat wynikających ze zdarzenia oraz wdrożenie procesów powiadamiania klientów o wycieku danych – dodaje ekspert.

Zatajenie takiego zajścia będzie miało dla pracownika poważne konsekwencje. Podobnie jest z umyślnym naruszeniem tajemnicy przedsiębiorstwa czy danych osobowych. Oprócz kar umownych sprawa może zostać skierowana do sądu. Warto pamiętać, że przekazanie informacji na temat zdarzenia w przypadku takich incydentów to również obowiązek pracodawców. Jeśli podwładnym nie zostanie wyjaśnione, jak wyglądają formalności w tym zakresie, nie można spodziewać się, że zadziałają zgodnie z nimi.

Szkolenia i testy

Za wyciek danych nie odpowiadają tylko osoby zatrudnione. Spora część odpowiedzialności leży po stronie pracodawcy. – Dla realnego podniesienia poziomu bezpieczeństwa w firmie potrzebny jest cały cykl szkoleń. Mogą to być wewnętrzne e-learningi przygotowywane przez dział IT. Ale muszą to być naprawdę dobre merytorycznie materiały, które zainteresują pracownika. Po każdym takim szkoleniu przeprowadźmy test on-line, który da władzom firmy obraz świadomości pracowników. Analizujmy wyniki tych sprawdzianów: ci, którzy nie osiągną odpowiednich rezultatów, powinni kurs powtórzyć – komentuje Marcin Marczewski.

Ekspert uważa również, że testy socjotechniczne powinny być przeprowadzane cyklicznie. To dobre rozwiązanie, żeby sprawdzić, czy zatrudnieni w firmie są świadomi zagrożeń oraz jak zapamiętują najważniejsze przekazy szkoleń. Dział IT będzie wiedział, jak sobie z tym poradzić, zwłaszcza że jednym z narzędzi są np. spreparowane maile, których celem jest choćby wyłudzenie danych do logowania.

Świadomość

Dobra ochrona to też sprawdzone zabezpieczenia. Ważne są zarówno programy służące do monitorowania aktywności pracowników, jak i kampanie uświadamiające. Jak zaznacza ekspert, w tym wypadku nie chodzi o prostą prezentację z pisemnym potwierdzeniem zapoznania się z treścią, a to niestety częsta praktyka w polskich firmach.

– Świadomość, świadomość i jeszcze raz świadomość. Nie ma lepszego sposobu dla pracodawcy na zminimalizowanie ryzyka związanego z bezpieczeństwem danych w firmie niż nieustanne akcje podnoszenia wiedzy: przypominanie zasad bezpieczeństwa teleinformatycznego, pokazywanie przykładów – negatywnych konsekwencji nieprzestrzegania zasad zarówno dla firmy, jak i dla osoby prywatnej. Powinniśmy sobie uświadomić, że cyberbezpieczeństwo nie jest stanem, a procesem. Jeśli organizacje nie postarają się o jego skuteczne wdrożenie, zawsze będą na straconej pozycji – podsumowuje specjalista z Akademii Leona Koźmińskiego.

Cyberataki przestały być iluzoryczne. Media cały czas nagłaśniają te skierowane w duże organizacje rządowe, ale następnymi ofiarami możemy być my. Choć teoretycznie każdy wie, co robić, okazuje się, że jako społeczeństwo nie potrafimy ochronić nawet własnego konta bankowego, nadając mu te same hasła, co do Facebooka i innych portali, z których mogą wyciekać dane. Szkolenie z bezpieczeństwa w sieci to kurs, z którego skorzystają wszyscy.

W sobotę, 5 sierpnia br. hotel Golden Tulip Warsaw Airport**** powitał pierwszych gości. Jest to szósty hotel tej marki w Polsce oferujący usługi w standardzie 4 gwiazdek. Jego dyrektorem jest Jacek Sikorski.

Hotel mieści się w Warszawie, przy Al. Krakowskiej 235 i powstał we współpracy z prywatnym inwestorem TDS Sp. z o.o. Zarządza nim Louvre Hotels Group, właściciel marki Golden Tulip, druga co do wielkości grupa hotelowa w Europie, piąta na świecie.

Golden Tulip Warsaw Airport to kameralny hotel oferujący 90 komfortowych, przestronnych pokoi w trzech standardach: superior, executive i apartament, różniących się między sobą wielkością i wyposażeniem. Superior to wygodny pokój z komfortowym łóżkiem oraz miejscem do pracy i wypoczynku.

Executive wyróżnia większa powierzchnia i panoramiczny widok z okien. Apartament składa się z sypialni, salonu oraz dwóch łazienek. Wszystkie pokoje wyposażone są w wysokiej jakości meble, telewizor SMART z pełnym pakietem kanałów, na którym po włożeniu karty pokoju do czytnika pojawiają się informacje związane  z usługami oferowanymi przez hotel, radio, telefon, sejf z możliwością doładowania laptopów, lodówkę, minibar, ekspres do kawy oraz zestaw do parzenia herbaty. Wszystkie łazienki posiadają kabinę prysznicową, zestaw kosmetyków, ręczniki oraz suszarkę do włosów.

Hotel dysponuje także 4 nowoczesnymi salami konferencyjnymi, o łącznej powierzchni 244 m2, które po połączeniu tworzą przestrzeń pozwalającą na organizację spotkania do 220 osób.  Dzięki systemowi mobilnych ścian sale można połączyć, dopasowując ich wielkość do charakteru spotkania. Wyposażone są w nowoczesny sprzęt: wysuwane z sufitu ekrany, flipchart, rzutnik multimedialny, bezprzewodowy mikrofon oraz przybory do pisania. Hotel zapewnia pełną obsługę cateringową i techniczną.

Do dyspozycji gości jest również restauracja i bar „Taste Zone”, serwująca dania kuchni polskiej  i międzynarodowej oparte na świeżych i sezonowych produktach, siłownia-fitness i sauna.

Obiekt posiada nowoczesny i elegancki design. Jego elementem są wielkoformatowe zdjęcia Warszawy, znajdujące się w pokojach oraz przestrzeni publicznej hotelu. Dzięki panoramicznym oknom można oglądać startujące i lądujące samoloty z pobliskiego Lotniska Chopina.

Atutem hotelu jest nie tylko ciekawy wystrój, lecz także doskonała lokalizacja. Łatwość dojazdu do ścisłego centrum Warszawy pozwala gościom miło spędzać czas korzystając z różnorodnych atrakcji turystycznych stolicy, w zależności od preferencji i posiadanego czasu. W niedalekiej odległości znajduje się Lotnisko Chopina (4 km) i Dworzec PKP Warszawa Centralna (5 km) oraz centrum biznesowe na Mokotowie, z wygodnym dojazdem do hotelu zarówno drogowym, jak i komunikacją miejską. Osoby podróżujące samochodem docenią bliskość obwodnicy S2 i S8 oraz autostrady A2.

Dyrektorem hotelu jest Jacek Sikorski, związany z Louvre Hotels Group od lutego 2016 roku. Wcześniej pracował jako Dyrektor Sprzedaży warszawskiego kompleksu hoteli Golden Tulip, Campanile i Première Classe. Z hotelarstwem związany jest od ponad 10 lat. Bogate doświadczenie     w sprzedaży i obsłudze klienta indywidualnego i korporacyjnego, zdobywał w międzynarodowych sieciach hotelarskich w Polsce i zagranicą.

Branża modowa jest jedną z szybciej rozwijających się gałęzi gospodarki, charakteryzują ją jednak złożone uwarunkowania prawne i biznesowe. Przedsiębiorcy muszą więc nieustannie zgłębiać swoją wiedzę, zwłaszcza wobec perspektywy dalszego i dynamicznego rozwoju tego sektora. Centrum Kształcenia Podyplomowego Uczelni Łazarskiego zaprasza na nowy kierunek „Prawo i zarządzanie w sektorze mody”, który jest odpowiedzią na potrzeby rosnącego rynku.

Specyfika działalności w branży odzieżowej przejawia się z jednej strony w konieczności poruszania się w dość złożonych uwarunkowaniach prawnych – dotyczących np. kwestii takich jak prawo własności intelektualnej, z drugiej zaś znajomości aspektów związanych z zarządzaniem marką i komunikacją, wynikających chociażby z potrzeby uwzględnienia stale zmieniających się kanałów dotarcia do klientów.

Studia „Prawo i zarządzanie w sektorze mody” mają na celu przekazanie praktycznej wiedzy oraz doświadczeń dotyczących skutecznego zarządzania i promocji w sektorze mody z uwzględnieniem polskich i unijnych regulacji mających zastosowanie w tej działalności, w szczególności prawa własności intelektualnej.

„Program „Prawo i zarządzanie w sektorze mody” powstał we współpracy z najlepszymi specjalistami w swoich dziedzinach, a także z jedynym portalem na polskim rynku poruszającym problematykę biznesu w modzie – FashionBiznes.pl. Studia pozwolą słuchaczom na zdobycie kompleksowej wiedzy z zakresu biznesu w tym m.in.: kupiectwa, product managementu, e-commerce, handlu międzynarodowego, komunikacji, finansów oraz prawa oscylującego wokół wyżej wymienionych zagadnień. Program studiów porusza wszystkie zagadnienia, z którymi na co dzień spotyka się każda firma kosmetyczno-odzieżowa. Co więcej, zaproszona do współpracy kadra oraz relacje z inni słuchaczami to bezcenne kontakty niezbędne do budowania swojej kariery w branży mody – stawiamy na networking” – mówi radca prawny Agnieszka Oleksyn-Wajda, kierownik programu „Prawo i zarządzanie w sektorze mody”, która problemy branży poznała „od podszewki” prowadząc własną firmę odzieżową.

Studia przeznaczone są dla osób pracujących w sektorze odzieżowym i pragnących rozwinąć swoją karierę, a także przedsiębiorców, którzy założyli lub chcą założyć firmę w tej branży. Program może więc szczególnie zainteresować: twórców start-upów, fotografów, projektantów, wizażystów, stylistów, managerów artystów, celebrytów, aktorów, a także przedstawicieli agencji modelek, agencji aktorskich oraz agencji reklamowych i PR. Może to być także interesująca propozycja dla blogerów czy osób realizujących działalność kulturalną i rozrywkową. Oferta trafia również w potrzeby podmiotów prowadzących sprzedaż online (m.in. poprzez media społecznościowe) oraz prawników doradzających w dziedzinie ochrony własności intelektualnej, dóbr osobistych, e-commerce czy obsługujących branżę kreatywną. Studia przeznaczone są również dla przyszłych menedżerów segmentu kosmetyczno-odzieżowego – osób, które fascynują się tą branżą, a do tej pory zdobywały doświadczenie w innych sektorach.

Zapraszamy do zapoznania się z pełnym programem TUTAJ.

Studia trwają 2 semestry (około 180 godzin), a zjazdy odbywają się średnio co dwa tygodnie w soboty i niedziele. Zajęcia rozpoczynają się w październiku 2017 r.

Rekrutacja w Centrum Kształcenia Podyplomowego Uczelni Łazarskiego trwa do 30 września lub do wyczerpania limitu miejsc. Więcej informacji: www.ckp.lazarski.pl

PEKAES, czołowy operator logistyczny, notuje stały wzrost wolumenu towarów, które przewozi na Bliski Wschód. Transport w tym kierunku odbywa się głównie drogą morską, a zakres świadczonych usług obejmuje obsługę ładunków „od drzwi” Klientów do portów na Bliskim Wschodzie. Wspólnie z lokalnymi partnerami Spółka realizuje także dostawy na terenie krajów w tej części świata.

Pierwsze transporty na Bliski Wschód PEKAES zrealizował w latach 70. Firmowe ciężarówki kursowały między innymi do Iranu, Iraku, Syrii czy Kuwejtu. Obecnie Spółka świadczy dużo bardziej zaawansowane usługi logistyczne i na znacznie większą skalę. Jest to głównie transport ładunków drogą morską, między innymi do Kataru, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Arabii Saudyjskiej i Iraku.

W ubiegłym roku PEKAES przetransportował na Bliski Wschód ponad 500 kontenerów. Natomiast tylko w pierwszym półroczu 2017 roku firma przewiozła prawie 400 kontenerów. Do państw na obszarze Bliskiego Wschodu PEKAES dostarcza głównie materiały budowlane, aparaturę laboratoryjną, granulaty gumowe oraz meble i zabawki.

– Dzięki wsparciu lokalnych agentów możemy zaoferować naszym Klientom możliwość realizacji nawet bardzo złożonych operacji logistycznych na Bliskim Wschodzie. Sprawną obsługę wszystkich projektów umożliwia nam także nowoczesny magazyn.   Dzięki jego doskonałej lokalizacji oraz pełnemu wykorzystaniu sieci terminali PEKAES możemy działać szybko i efektywnie dostarczając Klientom serwis na najwyższym poziomie.  – mówi Kajetan Jagłowski, Dyrektor Spedycji Morskiej i Lotniczej PEKAES.

W zakresie drobnicy międzynarodowej PEKAES świadczy również usługi z Turcji (Istambuł) do Polski (Czechowice-Dziedzice).

– Tam gdzie jest to wymagane, zapewniamy naszym Klientom pełną obsługę celną, jak również liczne dodatkowe usługi portowe. A wszystko to dzięki własnym biurom spedycji morskiej i portowej w Gdyni i Szczecinie. – dodaje Kajetan Jagłowski.

Jednym z obecnie najważniejszych partnerów handlowych Finlandii w Europie jest Polska. Spojrzenie na kłopoty, z którymi się boryka, porównane do „naszych”, pozwolą Polakom docenić własne warunki, pomimo narodowych fobii, uprzedzeń i stosunku do pracy.

Dla większości ludzi Finlandia kojarzy się z firmą produkującą telefony, ewentualnie pojezierzem fińskim oraz jednym ze skarbów swojej kultury, czyli cyklem o Muminkach autorstwa Tove Jansson. W porównaniu do poziomu wiedzy potocznej, na temat choćby Belgii, to niewiele. Tymczasem w ubiegłym roku wartość fińskich inwestycji w Polsce sięgnęła poziomu 2 mld euro, zaś udział w rynku pracy wyniósł 30 tys. zatrudnionych pracowników.

Powszechnie głoszone zagrożenie

Zacznijmy od ulubionego przez polityków argumentu globalnego zagrożenia – to co dla większości krajów Europy jest problemem czysto teoretycznym, dla Finów było kwestią życia i śmierci. Granicę o długości 1,3 tys. km dzielą z Rosją, zachowanie suwerenności było i wciąż pozostaje dla nich głównym powodem narodowego stresu.

– Rosja jest dla Finlandii nierozwiązywalnym problemem, mówiąc językiem biznesu, ryzykiem, którym trzeba rozważnie zarządzać a nie teorią, jak dla centrum kontynentu. Finlandia obchodzi w tym roku stulecie ogłoszenia niepodległości, boryka się przy tym z szeregiem zawoalowanych prowokacji ze strony sąsiadującego mocarstwa, które stanowią poważny element uprawianej przez Moskwę destabilizacji Europy. Aneksja Krymu przez Rosję, o której większość Europejczyków zdaje się nawet nie myśleć, dla władz fińskich wciąż jest źródłem strachu. Ale Finlandia, choć jest poza Sojuszem Atlantyckim, ściśle z nim współpracuje. Jest jednym z niewielu krajów Europy, który w wydatkach na armię zamierza przekroczyć 2 proc. PKB. Najnowsze plany zakładają przeznaczenie na nowe samoloty bojowe 10 mld dolarów – twierdzi Krzysztof Sadecki, polski finansista i analityk biznesowy.

Krwawa historia

Nie bez znaczenia jest dla Finów ich historyczne doświadczenie. W porównaniu do przebiegu wydarzeń w regionie nordyckim, los doświadczył Finów w wyjątkowo krwawy sposób. Kiedy w 1917 roku w Rosji toczyła się wojna domowa, w Finlandii (która wówczas należała do Rosji) liczba ofiar sięgnęła 40 tys. W dwóch wojnach przeciwko Związki Radzieckiemu w latach 1939 – 1945 zginęło 93 tysiące ludzi. Nie koniec na tym – na mocy porozumienia z 1947 roku wymuszono na Finlandii oddanie wschodniemu sąsiadowi około 10% swoich ziem oraz wypłacenia wysokiego odszkodowania. Kolejne lata to w polityce fińskiej nacisk na pozostanie poza ramami Układu Warszawskiego. Jednocześnie dokonywano niemożliwego, jak na owe czasy, wykorzystywania wszystkich nadarzających się okazji zbliżenia do Zachodu bez prowokowania Moskwy. Ukuto nawet termin „Finlandyzacja” na określenie polityki prowadzonej przez Helsinki polegającej na ograniczeniu swobody polityki zagranicznej innego państwa. Ceną za taką sytuację był brak interwencji w politykę wewnętrzną. W przypadku Finów była to jedyna strategia przetrwania. Obejmowała autocenzurę w wykonaniu lokalnych decydentów oraz media. W efekcie Finlandia nigdy nie dołączyła do NATO, członkiem UE została dopiero w 1995 roku. W tym samym roku w europejskiej rodzinie znalazły się też Szwecja i Austria, ale to, co dla Szwecji miało znaczenie czysto ekonomiczne, w przypadku Finów było dyktowane perspektywą bezpieczeństwa, charakterystyczną dla ich sposobu myślenia utrwalonego przez dekady. W dodatku ważne było znalezienie się w oddziaływaniu zachodniej solidarności, bez której ich pozycja mogła być kwestionowana.

– W ostatnich latach doszło do intensyfikacji działań Finlandii z państwami zachodnimi, co zostało spowodowane aneksją Krymu przez Rosję. Pomimo tego nie przewiduje się, by Finlandia dołączyła do NATO, choć jej siły zbrojne spełniają standardy tej organizacji. Zamiast przystąpienia do Sojuszu, Finlandia zachowa tylko możliwość członkostwa (tak wygląda finlandyzacja w praktyce). Doświadczenie, które nagromadziło się przez lata dzięki takiej polityce zostanie wykorzystane do pogłębienia współpracy z Zachodem, przede wszystkim z najbliżej położonymi nordyckimi krajami i dużym atutem będzie tu dla Finów bardzo dobra znajomość wschodniego sąsiada – kontynuuje Sadecki.

Finowie wierzą w solidarność wspólnoty europejskiej, mimo to są postrzegani jako naród prowadzony przez wiarę we własną niezależność. Mogą być przykładem kraju, który pozostając poza schematami dyplomatycznymi nie zatraca swojej tożsamości i związanej z nią rześkości albo skłonności do działań postrzeganych jako nieszablonowe.

Edukacja

Niektórzy socjologowie wskazują Finlandię jako ostatni bastion czysto rdzennej kultury nie zanieczyszczonej przez multikulturalizm, czy zmienność zachodnich mód, a przy tym zadziwiająco samodzielnej i niezależnej, bez okrzyków traktujących o wartościach i ich roli. Pomimo że w swej niezależności jest nieco osamotniona, wychodzi jej to na dobre. Do ciekawostek, może należeć szczególny kształt fińskiego systemu edukacyjnego. Niewiele osób wie, że jednym z najbardziej prestiżowych zawodów jest zawód nauczyciela. Według badań jest drugim najbardziej pożądanym po zawodzie lekarza. Nauczyciele pracują w specjalnym systemie – cztery godziny dziennie z obowiązkiem poświęcania dwóch godzin tygodniowo na rozwój zawodowy, do tego państwo finansuje w stu procentach wszystkie szkolenia dla nauczycieli. Jeśli chodzi o uczniów to kształcenie obowiązkowe trwa 9 lat, zaczyna się w siódmym roku życia – czyli najpóźniej w Europie. Trwa do ukończenia przez ucznia 16 roku życia. Przybory szkolne uczniowie dostają za darmo, podobnie jak podręczniki i posiłki w stołówce. I nie dość, ze przez pierwsze 4 lata dzieci nie dostają ocen, to jeszcze w pierwszych 6 latach nauki nie mają żadnych egzaminów.

– Nie liczą się osiągnięcia oceniane według sztucznych czy wręcz wydumanych kryteriów, najważniejsza jest prowadzona na zasadzie partnerstwa współpraca nauczyciela z uczniami, którą stawia się na pierwszym miejscu  – zauważa Krzysztof Sadecki.

Zgodnie z założeniami dydaktycznymi zajęcia są prowadzone w 16-osobowych grupach, więc wiele szkół liczy mniej niż 100 uczniów. W dodatku większość z nich to szkoły państwowe. Placówki prywatne nie są zbyt liczne, ale uczniowie, którzy do nich uczęszczają nie płacą za naukę – państwo opłaca czesne. Nie ma też znanego z polskiego podwórka zjawiska płatnych korepetycji, są one wręcz zakazane. System edukacyjny dba, aby każdy uczeń otrzymywał niezbędną pomoc w ramach szkolnych zajęć. Dzięki pomocy udzielanej na bieżąco i dbałości o wyrównanie poziomu, nie ma zjawiska powtarzania klasy. I co znamienne – państwo inwestuje w rozwój zawodowy nauczycieli 30 razy więcej niż w badaniach wydajności nauczania i osiągnięć uczniów.

– Na pierwszy rzut oka widać, że jest to system być może pracochłonny, ale skuteczny i ze społecznego punktu widzenia opłacalny. Gdy spojrzymy na Finlandię, nasz własny los zaczyna wyglądać zgoła inaczej, a jeśli rozejrzymy się szerzej po Europie zobaczymy, że każdy naród boryka się z kłopotami, niekiedy uderzająco podobnymi do naszych a podejmowane środki zaradcze moglibyśmy wykorzystać na własny użytek po uprzedniej adaptacji, zgodnej z naszymi uwarunkowaniami. Im trudniejsza sytuacja tego, od kogo się uczymy, tym lepsze rozwiązania, więc naprawdę warto – kontynuuje ekspert.